Ο καθρέφτης του Θάρρους

      Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα απομονωμένο δωμάτιο ενός όμορφου παλατιού, υπήρχε ένας ολόσωμος καθρέφτης με χρυσή κορνίζα και πολύτιμους λίθους γύρω-γύρω. Στο παλάτι υπήρχαν και άλλοι, όμορφοι καθρέφτες, αλλά μόνο σε αυτόν ο βασιλιάς είχε τόση αδυναμία.

     Του τον είχε χαρίσει ένας διάσημος μάγος, κάποτε που τον είχε φιλοξενήσει στο παλάτι, ως δείγμα ευχαριστίας για τη φιλοξενία του.

     - Βασιλιά μου, του είχε πει ο μάγος, δέξου αυτό το δώρο από εμένα, να με θυμάσαι.

     - Ω, τι όμορφος καθρέφτης! είχε θαυμάσει ο βασιλιάς. Σε ευχαριστώ πολύ.

     - Δεν είναι ένας απλός καθρέφτης, είναι μαγικός.

     - Μαγικός;

     - Ναι. Είναι ο καθρέφτης του θάρρους. Όποιος κοιτάζεται σε αυτόν, βλέπει τον εαυτό του όπως πιστεύει ότι είναι: οι φοβιτσιάρηδες φαίνονται φοβητσιάρηδες, οι έξυπνοι φαίνονται έξυπνοι, οι δυνατοί φαίνονται δυνατοί. Όσο κι αν προσπαθεί κάποιος να κρυφτεί, δεν μπορεί. Οι αληθινές του σκέψεις φαίνονται. Γι'αυτό και λέγεται "καθρέφτης του θάρρους". Χρειάζεται θάρρος για να κοιταχτείς σε αυτόν.

     Ο βασιλιάς είχε κοιταχτεί στον καθρέφτη και είχε μείνει πολύ ευχαριστημένος από ό,τι είχε δει. Και τόσο πολύ ευχαριστημένος είχε μείνει, που τον είχε βάλει σε ξεχωριστό δωμάτιο! Και όταν χρειαζόταν να διαλέξει κάποιον νέο σύμβουλο ή υπουργό, τον πήγαινε να κοιταχτεί στον καθρέφτη και έτσι έβλεπε αν άξιζε τη θέση ή όχι.

     Κάποτε, ένας κακός δράκος εισέβαλε στο βασίλειο, και κατέστρεφε ό,τι έβρισκε στο διάβα του. Ο βασιλιάς έστειλε τον στρατό του να πολεμήσει τον δράκο, αλλά ο στρατός του δεν κατάφερε ούτε καν να τον τρομάξει. Αντίθετα, ο δράκος χτύπησε τον στρατό με τη δυνατή ουρά του και τον διέλυσε. Οι μισοί, τουλάχιστον, στρατιώτες και τα άλογά τους σκοτώθηκαν, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους εγκατέλειψαν άρον-άρον το πεδίο της μάχης και γύρισαν, τραυματισμένοι και ντροπιασμένοι, στα σπίτια τους.

     Ο βασιλιάς δεν ήξερε τι να κάνει. Με τον στρατό του διαλυμένο δεν είχε και πολλές επιλογές. Έστειλε, λοιπόν, μαντατοφόρους στα γειτονικά βασίλεια, να ζητήσει βοήθεια. Και, επειδή ο δράκος ήταν ένας πολύ τρομακτικός αντίπαλος και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθούν εθελοντές, ο βασιλιάς έταξε και μια μεγάλη αμοιβή σε όποιον εξολόθρευε τον δράκο: δέκα ολόκληρα σακιά χρυσάφι!

     Κανένας, όμως, δεν έδειξε ενδιαφέρον να αντιμετωπίσει τον δράκο για δέκα σακιά χρυσάφι. Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να αυξήσει την αμοιβή σε είκοσι σακιά χρυσάφι, και όταν ούτε αυτή η προσφορά εκτιμήθηκε ως έπρεπε, την αύξησε στα τριάντα σακιά χρυσάφι. Άδικος κόπος... 

     Στο μεταξύ, ο δράκος είχε ρημάξει όλη την βόρεια πλευρά του βασιλείου με την καυτή του ανάσα και τη δυνατή του ουρά. Είχε κάψει τα μισά χωράφια και είχε ισοπεδώσει όσα σπίτια είχε βρει στο διάβα του. Στο παλάτι έφταναν συνέχεια άσχημα νέα. Και ακόμα δεν βρισκόταν κανείς να δεχτεί να πολεμήσει τον δράκο.

     Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να βάλει τα μεγάλα μέσα. Και υποσχέθηκε ότι θα έδινε, σε όποιον κατάφερνε να εξοντώσει τον δράκο, το χέρι της μονάκριβης κόρης του, που η ομορφιά της είχε ξεπεράσει τα σύνορα του βασιλείου του.

     Τότε, ως δια μαγείας, άρχισαν να καταφθάνουν πρίγκηπες και ιππότες από όλα τα γειτονικά βασίλεια, αλλά και από πιο μακριά. Όλοι ονειρεύονταν να κάνουν την πριγκήπισσα γυναίκα τους και ήταν διατεθειμένοι ακόμα και να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για μια τέτοια καλλονή. Ήταν, όμως, όλοι κατάλληλοι να τα βάλουν με τον δράκο; Ο βασιλιάς είχε τον τρόπο να το ανακαλύψει. Έτσι, οδηγούσε τους πρίγκηπες και τους ιππότες μπροστά στον καθρέφτη και έβλεπε αν είχαν τα προσόντα. Και μόνο αν έβλεπε γενναία και αγέρωχα είδωλα στον καθρέφτη, μόνο τότε δεχόταν τη βοήθειά τους.

     Από τους πρώτους νέους που κατέφτασαν στο παλάτι, ήταν ένας ιππότης με εντυπωσιακή πανοπλία. Ήταν ψηλός και σωματώδης, και στον καθρέφτη του θάρρους φάνηκε ακόμα πιο σωματώδης από όσο ήταν. Ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκε και δέχτηκε τη βοήθεια του γενναίου ιππότη.

     Ο ιππότης έφυγε καμαρωτός-καμαρωτός, ακουμπώντας το χέρι του στην χρυσοποίκιλτη λαβή του τρομερού του σπαθιού. Τρεις μέρες μετά, όμως, στο παλάτι έφτασαν κακά μαντάτα: ο τρομερός δράκος είχε στρέψει την καυτή του ανάσα καταπάνω στον γενναίο ιππότη και τον είχε κάνει κάρβουνο!

     - Κρίμα, τέτοιο γενναίο παληκάρι! είπε ο βασιλιάς απογοητευμένος.

     Ύστερα από μερικές μέρες, ένας πρίγκηπας με χρυσή πανοπλία έφτασε και ζήτησε και εκείνος να πολεμήσει τον δράκο, για το χέρι της πριγκήπισσας. Ο πρίγκηπας ήταν λίγο στρουμπουλός, και το άλογό του είχε αρκετά επίπονη δουλειά να τον κουβαλάει, αλλά φαινόταν πολύ αποφασισμένος. Ο βασιλιάς τον οδήγησε μπροστά στον καθρέφτη του θάρρους, όπου εμφανίστηκε ρωμαλέος και δυνατός. Και ο πρίγκηπας με την χρυσή πανοπλία έφυγε για να αντιμετωπίσει τον δράκο.

     Μόλις έφτασαν τα μαντάτα ότι και ο πρίγκηπας με την χρυσή πανοπλία είχε σκοτωθεί από τον δράκο, ο βασιλιάς δέχτηκε τον επόμενο υποψήφιο. Και αυτός ήταν πρίγκηπας, και πολύ όμορφος μάλιστα. Ο βασιλιάς του ζήτησε να κοιταχτεί στον καθρέφτη του θάρρους.

     - Μα, δεν χρειάζεται, είπε εκείνος, έχω δικό μου καθρέφτη.

     Και λέγοντας αυτά, έβγαλε από μια θήκη της πανοπλίας του έναν μικρό καθρέφτη.

     - Με τέτοια ομορφιά, συνέχισε ο πρίγκηπας και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του, δεν χορταίνω να με βλέπω!

     - Ο δικός μου καθρέφτης είναι ολόσωμος, είπε ο βασιλιάς. Και αν δεν κοιταχτείς σε αυτόν, δεν θα σου δώσω ποτέ το χέρι της κόρης μου, ακόμη κι αν σκοτώσεις τον δράκο.

     Οπότε, ο πρίγκηπας στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Το είδωλό του ήταν ακόμα πιο όμορφο και εντυπωσιακό και από αυτόν τον ίδιο.

     - Εντάξει, λοιπόν, είπε ο βασιλιάς, πήγαινε να πολεμήσεις τον δράκο. Και εύχομαι να τον σκοτώσεις και να γίνεις γαμπρός μου. 

     Έφυγε ο πρίγκηπας γεμάτος αυτοπεποίθηση, και ο βασιλιάς ένιωσε πιο αισιόδοξος από ποτέ. Αλλά ύστερα από λίγες μέρες, έφτασαν και γι'αυτόν άσχημα μαντάτα. Ο όμορφος πρίγκηπας είχε σκοτωθεί από τον δράκο με συνοπτικές διαδικασίες.

     Και αυτό συνεχίστηκε για μέρες. Ένας-ένας, οι επίδοξοι μνηστήρες πήγαιναν να αντιμετωπίσουν τον τρομερό δράκο. Φορούσαν τις καλύτερές τους πανοπλίες και κρατούσαν τα πιο κοφτερά τους σπαθιά. Αλλά, ένας-ένας, είτε σκοτώνονταν από τον δράκο, είτε - αν ήταν τυχεροί - κατάφερναν να το σκάσουν, βαριά τραυματισμένοι και ανεπανόρθωτα ντροπιασμένοι. Και η επέλαση του δράκου συνεχιζόταν.

     - Μα πώς γίνεται, αναρωτιόταν ο βασιλιάς, τόσο γενναίοι και δυνατοί πρίγκηπες και ιππότες να μην καταφέρνουν τίποτα με τον δράκο;

     Αλλά απάντηση δεν έπαιρνε.

     Μια μέρα έφτασε στο παλάτι ένας φτωχός νέος. Δεν φορούσε γυαλιστερή πανοπλία, ούτε κρατούσε στα χέρια του κανένα μεγάλο σπαθί με περίτεχνα σκαλισμένη λαβή.

     - Καλέ, ποιος είναι τούτος; αναρωτήθηκαν οι πρίγκηπες. Και τι θέλει ανάμεσά μας;

     Αλλά ο νέος δεν μιλούσε. Μόνο περίμενε τη σειρά του.

     Ο βασιλιάς τον είδε και τον κάλεσε κοντά του.

     - Τι θέλεις εδώ, παιδί μου; τον ρώτησε.

     - Θέλω να σκοτώσω τον δράκο και να παντρευτώ την πριγκήπισσα, είπε ο νέος.

     - Πήγαινε καλύτερα στο σπίτι σου, ο δράκος είναι πολύ επικίνδυνος, είναι κρίμα να χάσεις τα νιάτα σου. Εξάλλου, υπάρχουν τόσοι άλλοι εδώ, πολύ καλύτερα οπλισμένοι από εσένα, δεν το βλέπεις;

     - Εγώ θα περιμένω τη σειρά μου, όπως όλοι.

     - Θεωρείς, δηλαδή, ότι θα μπορέσεις να σκοτώσεις τον δράκο;

     - Θεωρώ ότι μπορώ να προσπαθήσω.

     Ο βασιλιάς θαύμασε την επιμονή του νέου και αναρωτήθηκε μήπως τον είχε αδικήσει. Εξάλλου, και άλλοι νέοι, όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακοί, όταν είχαν σταθεί μπροστά στον καθρέφτη του θάρρους, έμοιαζαν αληθινά λιοντάρια...

     - Έλα μαζί μου, του είπε.

     Και τον οδήγησε στο δωμάτιο με τον καθρέφτη του θάρρους.

     - Στάσου εδώ και κοιτάξου σε αυτόν τον καθρέφτη, είπε.

     Στάθηκε ο νέος και κοιτάχτηκε. Το είδωλό του ήταν ένα πιστό αντίγραφό του. Ούτε καλύτερος φαινόταν, ούτε χειρότερος. Ούτε πιο γενναίος, ούτε πιο δυνατός.

     - Πήγαινε, παιδί μου, είπε ο βασιλιάς. Ο καθρέφτης μίλησε. Δεν είσαι φτιαγμένος για ανδραγαθήματα, γύρνα στο σπίτι σου καλύτερα.

     - Εγώ θα περιμένω, μήπως και αλλάξετε γνώμη, είπε ο νέος και έκανε μια υπόκλιση.

     Από εκείνη τη μέρα, ο νέος βρισκόταν στο παλάτι, ανάμεσα στους γενναίους πρίγκηπες και ιππότες, που έφευγαν ένας-ένας, για να πάνε να αντιμετωπίσουν τον τρομερό δράκο, και περίμενε τη σειρά του. Ο βασιλιάς έστειλε τους ανθρώπους του να μάθουν πληροφορίες για εκείνον. Του είπαν ότι ερχόταν από μια μακρινή χώρα, και ότι ήταν τσαγκάρης.

     - Τσαγκάρης;

     - Μάλιστα, μεγαλειότατε. Έζησε αρκετά χρόνια δίπλα στον καλύτερο τσαγκάρη της πόλης, και όταν ο τσαγκάρης πέθανε, ανέλαβε τη δουλειά του.

     - Γιος τσαγκάρη, λοιπόν.

     - Όχι ακριβώς. Ο τσαγκάρης δεν είχε δικά του παιδιά, τον είχε πάρει ως παραγιό. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι στ'αλήθεια, και αν έχει συγγενείς. Πάντως, είναι πολύ καλός τσαγκάρης, όλοι το λένε.

     Οι μέρες περνούσαν, οι γενναίοι πρίγκηπες και ιππότες λιγόστευαν στην αίθουσα αναμονής του παλατιού, και ο φτωχός τσαγκάρης παρέμενε στη θέση του. Ο βασιλιάς τον έβλεπε κάθε μέρα και ευχόταν ο δράκος να σκοτωνόταν μια ώρα αρχύτερα, όχι μόνο για να γλιτώσει το βασίλειό του, αλλά και για να απαλλαγεί από την παρουσία του τσαγκάρη. Όμως, οι ευχές του δεν ευοδώθηκαν. Και έφτασε μια μέρα, που δεν υπήρχε κανένας πρίγκηπας και κανένας ιππότης στην αίθουσα αναμονής του παλατιού. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο φτωχός τσαγκάρης.

     Ο βασιλιάς δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δεχτεί την προσφορά του.

     - Δεν θέλεις να το ξανασκεφτείς; τον ρώτησε.

     - Είμαι αποφασισμένος, βασιλιά μου.

     - Ο δράκος είναι άγριος.

     - Το ξέρω.

     - Είναι ανίκητος.

     - Το έχω ακούσει.

     - Μα δεν έχεις ούτε όπλο!

     - Αυτό είναι αλήθεια.

     - Και πώς θα τον πολεμήσεις, τότε;

     - Δεν ξέρω, θα δω.

     - Τι να πω; Κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός!

     Ο φτωχός τσαγκάρης υποκλίθηκε και έφυγε.

     - Χαμένος πάει κι αυτός, είπε ο βασιλιάς στους συμβούλους του.

     Εκείνοι κούνησαν απλώς το κεφάλι τους, συμφωνώντας με τον βασιλιά.

     Ο νέος περπάτησε πολλές ώρες, μέχρι να φτάσει στο σημείο όπου βρισκόταν ο δράκος. Ήταν πράγματι τρομακτικός, και έβγαζε φλόγες από το στόμα του. Ο νέος φοβήθηκε πολύ. Αλλά είχε αποφασίσει να προσπαθήσει να σκοτώσει τον δράκο και θα το προσπαθούσε.

     Πλησίασε προσεκτικά, όσο πιο κοντά μπορούσε. Είχε μαζί του μια σφεντόνα, αλλά με τίποτα δε θα κατάφερνε να πετάξει πέτρα τόσο μακριά. Άσε που και να πετούσε πέτρα, ούτε που θα κατάφερνε να τον τραυματίσει τον δράκο. Λίγο πιο πέρα είδε και διάσπαρτες πανοπλίες και όπλα, από τους πρίγκηπες και τους ιππότες που είχαν σκοτωθεί από τον δράκο. Αν κατάφερνε να φτάσει μέχρι εκεί, θα μπορούσε να βρει σπαθί και πανοπλία. Αλλά δεν είχε μάθει πώς να χρησιμοποιεί σπαθί. Και εκεί που αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να κάνει, λίγο πιο πέρα, κοντά σε μια διαλυμένη πανοπλία, κάτι φάνηκε να γυαλίζει.

     Με πολλές προφυλάξεις έφτασε δίπλα στην πανοπλία και είδε τι ήταν αυτό που γυάλιζε: ένας μικρός καθρέφτης, που προφανώς τον είχε μαζί του ο ιππότης που φορούσε την πανοπλία, για να θαυμάζει σε αυτόν την ομορφιά του. Ο καθρέφτης, παραδόξως, δεν ήταν σπασμένος. Και τότε, του φτωχού τσαγκάρη του ήρθε μια ιδέα.

     Μάζεψε όσο κουράγιο είχε, και άρχισε να πλησιάζει προς τον δράκο, που βρισκόταν στην πλαγιά του βουνού. Σκαρφάλωνε με προσοχή, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κρύβεται πίσω από τις πιο μεγάλες πέτρες, για να μην τον δει ο δράκος. Σε αυτό τον βοηθούσε και το γεγονός ότι δε φορούσε πανοπλία να τον βαραίνει, ή να γυαλίζει στον ήλιο. Τελικά, κατάφερε να φτάσει αρκετά κοντά. Από εκείνη την απόσταση, ο δράκος φαινόταν ακόμα πιο τρομακτικός.

     Ο νέος έκανε την προσευχή του, και ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα, και φώναξε στον δράκο, όσο δυνατότερα μπορούσε:

     - Ε, δράκε! Από 'δω!

     Ο δράκος δεν τον άκουσε. Ο νέος έβαλε τα δυο του χέρια στο στόμα του σαν χωνί και ξαναφώναξε:

     - Ε, δράκε! Από 'δω!

     Τότε ο δράκος τον άκουσε, και γύρισε προς το μέρος του. Ο νέος του έριξε μια πέτρα με την σφεντόνα, που τον πέτυχε στο μουσούδι. Ο δράκος αφηνίασε και άρχισε να τον αναζητά, κάτι που δεν ήταν πολύ εύκολο, αφού τα ρούχα του νέου δεν ήταν καθόλου φανταχτερά. Ο νέος του ξανάριξε με την σφεντόνα, και αυτή τη φορά ο δράκος τον εντόπισε. 

     Βγάζοντας φωτιές από το στόμα του, άρχισε να τρέχει προς το μέρος του. Αλλά ο νέος τώρα είχε πιάσει τον καθρέφτη. Και μόλις ο δράκος έφτασε στη σωστή θέση, ο νέος του έριξε την αντανάκλαση του ήλιου στα μάτια. Το δυνατό φως τύφλωσε τον δράκο, που έχασε την ισορροπία του καθώς έτρεχε και άρχισε να πέφτει. Και όπως ήταν τεράστιος, το πέσιμό του ήταν καταστροφικό.

     Η γη τραντάχτηκε από το πέσιμο και η δόνηση έφτασε μέχρι το παλάτι του βασιλιά, που εκείνη την στιγμή έπαιρνε το γεύμα του και είδε μερικά από τα πορσελάνινά του σερβίτσια να πέφτουν κάτω και να γίνονται κομμάτια. Ο νέος εκτινάχτηκε αρκετά μέτρα πιο πέρα από εκεί που στεκόταν, και παρά τρίχα να χτυπήσει σοβαρά. Ο δράκος, όμως, είχε πάθει τη μεγαλύτερη ζημιά από όλους. Πέφτοντας, είχε σπάσει το λαιμό του. Ήταν πλέον νεκρός.

     Τα νέα έφτασαν γρήγορα στο παλάτι και ο βασιλιάς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Πώς ήταν δυνατόν να τα είχε καταφέρει ο φτωχός τσαγκάρης; Αφού ο καθρέφτης δεν είχε δείξει κάτι.      

     Πιστεύοντας ότι ο μάγος τον είχε κοροϊδέψει, έστειλε τους ανθρώπους του να πάνε στο σπίτι του και να του ζητήσουν να έρθει στο παλάτι. Ο μάγος ήρθε, στάθηκε μπροστά στον βασιλιά και υποκλίθηκε.

     - Με ζήτησες, βασιλιά μου; είπε. Πώς μπορώ να σου φανώ χρήσιμος;

     - Με κορόιδεψες! είπε ο βασιλιάς. Ο καθρέφτης που μου χάρισες  δεν είναι αυτό που μου είπες.

     - Τι εννοείς; ρώτησε ο μάγος.

     Τότε ο βασιλιάς διηγήθηκε στον μάγο τα όσα είχαν γίνει, με κάθε λεπτομέρεια.

     - Λοιπόν; τον ρώτησε στο τέλος. Τι έχεις να πεις για όλα αυτά;

     - Δεν βλέπω τίποτα το περίεργο, είπε ο μάγος. Ο καθρέφτης έκανε αυτό ακριβώς που σου είπα.

     - Μα μου είπες ότι οι έξυπνοι φαίνονται έξυπνοι, οι φοβιτσιάρηδες φαίνονται φοβιτσιάρηδες, και οι δυνατοί φαίνονται δυνατοί...

     - Ναι, αλλά σου είπα, επίσης, ότι ο καθρέφτης δείχνει τι πιστεύει ο καθένας για τον εαυτό του. Προφανώς, λοιπόν, οι πρίγκηπες και οι ιππότες είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, οπότε υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους, ενώ ο φτωχός τσαγκάρης, που έβλεπε τον εαυτό του όπως ακριβώς ήταν, δεν προδόθηκε από τις αδυναμίες του. Σου το είπα, εξάλλου, ότι ο καθρέφτης λέγεται καθρέφτης του θάρρους, επειδή χρειάζεται θάρρος για να κοιταχτείς μέσα του. Δεν είναι πολλοί αυτοί που αντέχουν την πραγματική τους εικόνα. 

     Έτσι, ο βασιλιάς κατάλαβε ότι είχε υπερεκτιμήσει τον καθρέφτη και ότι καλό θα ήταν να τον κρύψει κάπου που να μην τον βλέπει κανένας, ούτε καν ο ίδιος. Επίσης κατάλαβε, ότι είχε έρθει η ώρα να παντρέψει τη μοναχοκόρη του. Και όσο κι αν δεν του άρεσε η ιδέα να κάνει γαμπρό του έναν φτωχό τσαγκάρη, η εικόνα του νεκρού, πεσμένου στην πλαγιά του βουνού δράκου, που τώρα έμοιαζε σαν να κοιμόταν, του θύμιζε ότι χωρίς εκείνον τον επίμονο, φτωχό τσαγκάρη, θα είχε μείνει, πιθανώς, χωρίς βασίλειο.

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι δικιά μου 

Από πού πάνε για τη Μόσχα, οεο;

                             

     - Στη Μόσχα, αδερφές μου, στη Μόσχα! είπε η Ιρίνα. 

     - Σκάσε πια, φώναξε η Όλγα, μας ζάλισες!

     - Θα μιλάω όσο θέλω, απάντησε εκείνη.

     - Μην την ξεσυνερίζεσαι, παρενέβη η Μάσα, τα νιάτα της είναι που μιλάνε. 

     - Ε, τότε, σκασμό στα νιάτα της!

     - Σαν γριά κάνεις! είπε η Ιρίνα.

     - Λογικό, αφού θυσίασα τα νιάτα μου για εσάς! Αλλά αυτό είναι το ευχαριστώ που παίρνω!

     - Επιλογή σου ήταν, είπε η Μάσα, θα μπορούσες να έχεις παντρευτεί, ή, έστω, να έβρισκες έναν εραστή...

     - Καταπληκτική ιδέα! Πώς δεν το σκέφτηκα; Σα δεν ντρέπεσαι, να εκμαυλίζεις την ίδια σου την αδερφή!

     - Κι όμως, για σκέψου το... Ο Ιγκόρ Βασιλίεβιτς συνέχεια σε γλυκοκοιτάζει...

     - Κόφ'το!

     - Κορίτσια, μην τσακώνεστε και πάμε στη Μόσχα, σας λέω! Ο πόλεμος στην Ουκρανία τελειώνει όπου να'ναι, έρχονται καλύτερες μέρες...

     - Α, καλά, εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είπε η Όλγα, δεν άκουσες τα χαΐρια του Τραμπ; Διάβασε και καμιά Ρασίσκαγια Γκατζέτα να ξεστραβωθείς!

     - Σιγά την εφημερίδα! Γιατί να είσαι πάντα τόσο συντηρητική; Εσύ δεν θέλεις να πάμε στη Μόσχα; στράφηκε στη Μάσα.

     - Εδώ που τα λέμε, Ιρότσκα μου, είπε εκείνη, η Μόσχα πέφτει μακριά...

     - Σιγά την απόσταση! Αν πάρουμε την τρόικα των 9, το απόγευμα στις 7 θα πίνουμε εσπρέσο στο καφέ Πούσκιν! 

     - Μάθαμε και τον εσπρέσο τώρα..., μουρμούρισε η Όλγα.

     - Εσύ πιες τσάι, της είπε η Ιρίνα.

     - Χωρίς σαμοβάρι; Να μου λείπει!

     - Έλα εσύ, και θα πάμε σε μαγαζί με σαμοβάρι.

     - Δεν πάω πουθενά. Πηγαίνετε μόνες σας!

     - Εντάξει, λοιπόν, θα πάμε μόνες μας, αλλά μην γκρινιάζεις μετά...

     - Ούτε εγώ μπορώ, Ιρότσκα μου, είπε η Μάσα, τι θα πει ο άντρας μου;

     - Δεν νομίζω να τον ρώτησες όταν έβρισκες γκόμενο, τώρα θα τον ρωτήσεις;

     - Ιρίνα, ντροπή!

     - Κοίτα ποια μιλάει, μουρμούρισε η Όλγα.

     - Είπες τίποτα, Ολιούσκα μου;

     - Όχι, Μάσα μου, τι να πω εγώ; Να περάσετε καλά, είπα.

     - Α, μα δεν παλεύεστε πια, είπε η Ιρίνα. Σας βαρέθηκα! Τι σας ζήτησα, μωρέ; Να πάμε στη Μόσχα σας ζήτησα, να ξαλεγράρουμε λιγάκι, που έχει ασπρίσει το μάτι μας από τα χιόνια!

     - Και τι νομίζεις, δηλαδή, ότι στη Μόσχα ανθίζουν τριαντάφυλλα, χειμωνιάτικα; ρώτησε η Μάσα. 

     - Όχι, αλλά εκεί δεν έχει μόνο χιόνια. Έχει και θέατρα, και εστιατόρια.

     - Ούτε εδώ έχει μόνο χιόνια.

     - Το λες επειδή δεν θέλεις να αφήσεις τον γκόμενο. Βρε, στη Μόσχα θα βρεις άλλον, καλύτερο! 

     - Και τι να τον κάνω τον μοσχοβίτη γκόμενο, δια αλληλογραφίας θα έχουμε σχέση; Εκτός αν έχεις σκοπό να μεταναστεύσουμε.

     - Γιατί όχι; Πουλάμε αυτό το σπίτι και μετακομίζουμε στη Μόσχα. Και μετά, ποιος μας πιάνει!

     - Ποιος άλλος να μας πιάσει, είπε η Όλγα, δε σου φτάνει που μας έπιασε στο στόμα της η Πίπη; Ρεζίλι των σκυλιών γίναμε! Πρώτα ο Τσέχωφ, τώρα η Πίπη!

     Οι τρεις αδερφές σώπασαν.

     - Άκυρη η Μόσχα, είπε η Ιρίνα ύστερα από λίγο. Μόλις διάβασα στο Χ ότι απεργούν οι τρόικες.

     - Το Χ μας μάρανε, είπε η Όλγα. 

ΥΓ: Αυτή ήταν η συμμετοχή της Πίπης στο χειμωνιάτικο δρώμενο της Αριστέας με τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα". Η Αριστέα είναι κατά κάποιον τρόπο υπεύθυνη και για το συγκεκριμένο θέμα, αφού ανέφερε την αρχική φράση της ανάρτησης, φέρνοντας στο μυαλό μου τις "Τρεις αδελφές" του Τσέχωφ, τις οποίες, παρεμπιπτόντως, δεν γνωρίζω, αλλά βασίστηκα σε πληροφορίες που άντλησα από το διαδίκτυο. Μπορώ να πω ότι διασκέδασα την ανάρτηση, και αν δεν χρειαζόταν να πετσοκόψω τους διαλόγους για να πιάσω το όριο των 500 λέξεων, θα την είχα διασκεδάσει ακόμα περισσότερο! Αριστέα μου, ευχαριστώ πολύ που με ξεκούνησες και πάλι! 

Όσο για την εικόνα της ανάρτησης, τη δημιούργησα μέσω τεχνητής νοημοσύνης, για να εξηγούμαστε...

Το ρεβεγιόν

 

Πώς μ'αρέσουνε τα δείπνα που τα λένε ρεβεγιόν,

που μαζεύουνε τα μέλη όλων των οικογενειών!

Τρώνε, πίνουν και γελάνε, κι ανταλλάσσουνε ευχές,

κι είν'όλοι αγαπημένοι, κι οι κουβέντες τους γλυκές.

Βέβαια, η μαμά γκρινιάζει, πριν αρχίσει η γιορτή,

πως κανείς δεν τη βοηθάει, και πως έχει κουραστεί.

Μα μπροστά στους καλεσμένους, ξέρει να χαμογελά,

"Αχ, καλέ, σιγά τον κόπο!" λέει πάντα, όλο χαρά.

"Μα τι όμορφη που είσαι!", λέει η Μαίρη στην Κική,

"Πώς σου πάει το φόρεμά σου, αδυνάτισες πολύ!"

Κι ύστερα στο σύζυγό της λέει, σχεδόν ψιθυριστά:

"Αχρηστεύεται το ρούχο, σίγουρα πήρε κιλά!"

"Άντζελα, γιατί ήρθες μόνη;", λέει η θεία η Αρετή,

"Μη μου πεις, πάει κι ο Κώστας; Τι ατυχία είναι αυτή!"

"Έξοχη η γαλοπούλα!", λέει η θεία η Μαριγώ,

μα στον άντρα της δηλώνει: "Πιο καλά την κάνω εγώ!"

"Λέρωσα το κέντημά σου!", λέει ο θείος ο Θωμάς,

κι η μαμά ευθύς του λέει: "Δεν πειράζει και μην σκας!"

Ο μικρός της γιος φωνάζει: "Αχ, λερώθηκα, μαμά",

και τα μάτια του δακρύζουν από μουλωχτή τσιμπιά.

"Τι ωραία που είναι όλα!" λέει η θεία Ναυσικά,

"Τι'θελα να'ρθω και φέτος;", ψιθυρίζει στον Λουκά.

"Πάντα τέτοια!", λέει ο Νίκος, φαίνεται περιχαρής,

"Αν ξανάρθω, να με φτύσεις", λέει με τρόπο της Φανής.

Είναι σίγουρο το τραύμα, που αφήνει όλο αυτό,

πως ξανάρχονται είναι θαύμα, την αλήθεια θα την πω.

Μάλλον είναι όλοι βιτσιόζοι, δέσμιοι των τυπικών,

γι'αυτό θα βροντοφωνάξω... Ζήτω, λέω, το ρεβεγιόν!

ΥΓ: Αυτή ήταν η συμμετοχή της Πίπης στο 34ο ποιητικό Συμπόσιο που διοργανώνει η αγαπημένη μας πυργοδέσποινα Αριστέα, όπου η λέξη που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί αυτή τη φορά ήταν το θαύμα ή τα παράγωγά του. Ήταν πραγματικό θαύμα που η συμμετοχή αυτή κέρδισε και ελπίζω, ειλικρινά, να μην είναι το μοναδικό θαύμα που θα ζήσω το 2026.

Τσεκ!

 

     Χαρές και πανηγύρια στη Χώρα του διαμερίσματος. Η Πίπη, δε, γυρνάει γύρω-γύρω, σαν την σβούρα. Ελέγχει αν όλα είναι εντάξει. Τα έπιπλα στη θέση τους; Τσεκ! Το δέντρο καμαρωτό; Τσεκ! Τα φωτάκια αναμμένα; Τσεκ! Τα στολίδια μονοιασμένα; Μία άγρια ματιά προς τον τάρανδο, που ετοιμάζεται να δώσει μια μουλωχτή κλωτσιά σε ένα σκουφάκι, και τσεκ! 

     Τα φαγητά; Ροδοψήθηκε το χοιρινό; Τα δαμάσκηνα, είναι αρκετά; Είναι εντάξει στο αλάτι; Τσεκ! Οι λαχανοντολμάδες είναι σωστά φασκιωμένοι; Μήπως ξετυλίχτηκαν καθώς κολυμπούσαν στο αυγολέμονο; Μήπως πνίγηκε κανένας από τους μικρούς, που δεν έχουν μάθει ακόμα καλό κολύμπι; Ο ναυαγοσώστης στη θέση του; Τσεκ! Η σαλάτα με τα ψητά λαχανικά και τη φέτα είναι έτοιμη; Μήπως έπεσε πολλή η κινόα; Θα αρέσει στην Αριστέα; Ας ελπίσουμε, τσεκ!

     Το κρασί; Είναι στη σωστή θερμοκρασία; Οι χυμοί είναι στη θέση τους; Τσεκ! Οι δίπλες είναι εντάξει, ή μήπως ξεδιπλώθηκαν; Τσεκ! Τα μελομακάρονα είναι στη θέση τους ή φαγώθηκαν; Η Πίπη κοιτιέται περήφανη στον καθρέφτη. Φέτος έδειξε εγκράτεια με τα μελομακάρονα. Τσεκ! Ρίχνει και μια λοξή ματιά στους κουραμπιέδες.

     - Έχετε χάρη που είστε οι αγαπημένοι της Γλαύκης, λέει. 

     Τσεκ!

     - Ωχ, παρά τρίχα να τον ξεχάσω! αναφωνεί.

     Φέρνει τον Μπίμπο και τον βάζει στην τιμητική θέση, δίπλα σε ένα μεγάλο μπωλ με μπανάνες, μάνγκο και μήλα.

     - Μην τα φας από τώρα, του λέει, καθώς βλέπει την λοξή προβοσκίδα του να κινείται διακριτικά προς το μπωλ.

     Ο Μπίμπο συγκρατείται. Τι καλό ελεφαντάκι! Τσεκ!

     - Ε, φωνάζει ο τυμπανιστής από το δέντρο, μουσική δε θα βάλεις; Στη μούγκα θα την βγάλουμε; Μήπως να παίξω εγώ κάτι;

     - Όχι! φωνάζουν όλα τα στολίδια με μια φωνή.

     - Χαλαρώστε! λέει η Πίπη. Τη μουσική επένδυση της βραδιάς θα την αναλάβουν ο Γιάννης και η Γλαύκη, έχουν ειδικότητα. Γι'αυτό κιόλας τους είπα να έρθουν λίγο νωρίτερα από τους υπόλοιπους!

     Χτυπάει το κουδούνι.

     - Ποιος να είναι; αναρωτιέται η Πίπη. Ο Γιάννης και η Γλαύκη; Από τώρα; Λίγο νωρίτερα τους είπα, το παράκαναν...

     Στο άνοιγμα της πόρτας εμφανίζεται ο Άη-Βασίλης.

     - Είσαι σίγουρη ότι εδώ μέσα θα υπάρχει παιδί απόψε ή μου το είπες στα ψέματα για να με κάνεις να κάνω γκεστ εμφάνιση στο ρεβεγιόν σου; τη ρωτάει.

     - Σιγουρότατη, λέει η Πίπη και σκέφτεται τι καταπληκτική ιδέα ήταν αυτή που είχε να καλέσει τη Μαρία μαζί με την κόρη της την Ελένη (τσεκ!). Θα έχουμε τουλάχιστον ένα παιδάκι μαζί μας (σκέφτεται μήπως και η Ρούλα φέρει τα δισέγγονά της).

     - Εντάξει, τότε, λέει ο Άη-Βασίλης. Απλώς, να ξέρεις ότι έχω πολλές παραδόσεις και ίσως καθυστερήσω, δεν ήξερα για το παιδί και σε πρόσθεσα τελευταία στιγμή στο δρομολόγιό μου, οπότε είσαι η τελευταία.

     - Μην ανησυχείς καθόλου, θα τους βάλω όλους να απαγγείλουν τα ποιήματά τους από το χριστουγεννιάτικο Συμπόσιο και θα τους απασχολήσω, μετά θα προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τις νέες μπούκλες της Αριστέας, ίσως διαβάσουμε και το τελευταίο παιδικό βιβλίο της Κικής, θα κάνω και κανένα λογοτεχνικό μπρα ντε φερ με τη Γούμαν, αν μπορέσει να έρθει τελικά, θα ξεχαστούν, κανένας δεν θα το καταλάβει αν αργήσεις λίγο. Αλλά, να σου πω, ίσως να είναι καλό να φέρεις και κάτι για τους μεγάλους, μην πάρουν δώρο μόνο τα παιδιά...

     - Το έχω υπόψη μου, μην αγχώνεσαι. Κοίτα εδώ, της λέει και ανοίγει τον σάκο που κρατάει στα χέρια του.

     Ο σάκος είναι γεμάτος κουτάκια, τυλιγμένα με όμορφο χαρτί και δεμένα με φιόγκους.

     - Τι είναι αυτά; ρωτάει η Πίπη.

     - Τα δώρα των μεγάλων.

     - Ελπίζω να είναι καλά, λίγο μικρά τα βλέπω... Τι έχουν μέσα, κοσμήματα;

     - Πολλή παρέα κάνεις με ενήλικες... Από εσένα περίμενα καλύτερη μαντεψιά. 

     - Συγγνώμη, είναι που έχω και το άγχος του ρεβεγιόν. Τι έχουν μέσα, λοιπόν;

     - Τα καλύτερα! 

     - Δηλαδή;

     - Μη ρωτάς περισσότερα!

     - Μα τώρα μου κίνησες την περιέργεια, εσύ φταις!

     - Άντε, καλά, θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

     - Εννοείται, αφού με ξέρεις εμένα!

     - Επειδή σε ξέρω το λέω.

     - Τι εννοείς; Πότε δεν κράτησα εγώ μυστικό; Ε;

     - Να σου θυμίσω ότι μέχρι και το ότι μου είχε πέσει το παντελόνι τότε που είχα αδυνατίσει έβγαλες στη φόρα; 

     - Δεν φαντάστηκα ότι δεν ήθελες να το μάθει κανένας...

     - Ναι, τέτοια είσαι... Τέλος πάντων, ας πάει και το παλιάμπελο, εξάλλου δεν μου φταίνε τίποτα οι υπόλοιποι... Λοιπόν, θα σου το πω, επειδή πάνω απ'όλα είμαι άνθρωπος. 

     - Το ήξερα αυτό!

     Ο Άη-Βασίλης την αγριοκοιτάζει. Η Πίπη καταλαβαίνει ότι το παρατράβηξε.

     - Συγγνώμη, λέει. Δεν θα σε ξαναδιακόψω. Λοιπόν, τι έχουν μέσα τα κουτιά;

     Ο Άη-Βασίλης ξεροβήχει.

     - Θαύματα έχουν! λέει. Εντάξει, τώρα;

     - Θαύματα; Ωωωωω, μα αυτό είναι καταπληκτικό! Είσαι υπέροχος!

     - Ε, αυτό το ήξερα...

     - Είσαι φανταστικός!

     - Αληθινός είμαι...

     - Είσαι κα-τα-πλη-κτι-κός!

     - Εντάξει, φτάνει τόσο...

     - Ασυναγώνιστος!

     - Εντάξει, είπα...

     - Δεν παίζεσαι!

     - Φτάνει είπα!

     - Νούμερο...

     - Νούμερο;

     - ...ένα ήθελα να πω, αλλά με έκοψες.

     - Τέλος πάντων, αρκετά με τα κομπλιμέντα! Πρέπει να φύγω, δεν θα προλάβω, όπου να'ναι τα μεσάνυχτα φτάνουν στην Αυστραλία. Θα τα πούμε στο ρεβεγιόν. Να μου φυλάξεις λαχανοντολμάδες και δίπλες! Γεια σου!

     Η Πίπη μένει μόνη της μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος. Σκέφτεται ξανά τον στολισμό, τσεκ. Σκέφτεται τα φαγητά, τσεκ. Σκέφτεται τα ποτά, τσεκ. Σκέφτεται τα γλυκά, τσεκ. Σκέφτεται τη μουσική, τσεκ. Σκέφτεται τους καλεσμένους, μαζί με τα παιδιά, τσεκ. Σκέφτεται τον Άη-Βασίλη, τσεκ. Σκέφτεται και τα θαύματα μέσα στα κουτάκια του Άη-Βασίλη. 

     - Όλα τσεκ, λέει.

ΥΓ: Το παρόν είναι η τέταρτη συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη με τίτλο "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις". Η Πίπη και όλοι οι συντελεστές του ρεβεγιόν, σας εύχονται χρόνια πολλά και καλή χρονιά, με υγεία!

Μέγας είσαι, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα Σου...

 

     Κάθομαι για να γράψω, αλλά όσο περνάει η ώρα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι μόνο με ένα θαύμα θα βρω κάτι καλό. Καλά το είχα φανταστεί από την αρχή, ότι τα δύο επόμενα ζητούμενα του δρώμενου του Γιάννη θα με δυσκόλευαν!

     Θα μπορούσα να γράψω ένα παραμύθι, βέβαια, ένα παραμύθι με νεράιδες που κουνάνε το ραβδάκι τους και αλλάζουν τα πάντα. Ή, ίσως θα μπορούσα να αναζητήσω θαύματα στις ειδήσεις, όλο και κάτι θα βρω εκεί... Εδώ που τα λέμε, πάντα υπάρχει και η επιλογή του να μην γράψω τίποτα. Να βάλω μια εικόνα που να γράφει "Προσοχή. Εκτελούνται έργα", και να την βγάλω αφού θα έχει τελειώσει το δρώμενο. "Μα τι λες;", μου λέει η οθόνη, "μία Πίπη δεν τα παρατάει, στρώσε τον απαυτό σου κάτω και μην ψάχνεις δικαιολογίες!"

     Εντάξει, λοιπόν, ας μιλήσω για θαύματα που γνωρίζω από πρώτο χέρι, θαύματα που έχουν συμβεί σε εμένα. Κι ας σας κάνω να νομίζετε ότι αγγελοκρούστηκα ξαφνικά, λόγω επερχόμενων γιορτών, και ότι θα φορέσω έναν χιτώνα, θα πάρω παραμάσχαλα μία Καινή Διαθήκη και θα τρέχω να κηρύττω τον Λόγο του Θεού. Και ότι θα αλλάξω τη μορφή του μπλογκ, θα του κάνω εικονογράφηση στο στυλ των μεγάλων Κρητών αγιογράφων, λόγω καταγωγής, και θα βάλω να παίζει και μουσική με ψαλμούς από εκκλησιαστικές χορωδίες. Και μέχρι που θα προσφέρω και δωρεάν εξομολόγηση σε κάποια γωνία κάτω δεξιά...

     Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δεν αγγελοκρούστηκα. Δε θα μιλήσω, εξάλλου, για αναστάσεις νεκρών, πολλαπλασιασμό τροφής, μετατροπή νερού σε κρασί ή περπάτημα στη θάλασσα, αυτά είναι κράχτες, βέβαια, αλλά δεν γίνονται από όποιον κι όποιον. Θα μιλήσω για θαύματα μικρά και τριανταφυλλένια, που δεν τα πιάνει το μάτι, και που μπορεί και να μην μοιάζουν καν για θαύματα. Και μήπως δεν έγινε θαύμα εκείνη τη μέρα που έφευγα από το σπίτι των γονιών μου σκεφτόμενη για πολλοστή φορά πόσο άτυχη ήμουν; 

     Ίσως δεν το πιστεύετε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Από μικρή είχα εκπαιδευτεί να σκέφτομαι έτσι. Οι γονείς μου, βλέπετε, προέρχονται από φτωχές αγροτικές οικογένειες, είχαν και οι δυο τους δύσκολα παιδικά χρόνια και βρέθηκαν πολύ νωρίς να παλεύουν μόνοι τους, μακριά από την οικογένειά τους. Τα χαστούκια και οι απογοητεύσεις που τους έδωσε η ζωή ήταν τόσα, που μέχρι να γίνουν γονείς είχαν γίνει βαθιά μοιρολάτρες. Αναμενόμενο ήταν, λοιπόν, να μεταλαμπαδεύσουν όλη αυτή τη σοφία της ζωής στα παιδιά τους (και εδώ έρχονται δύο φτωχά κοριτσάκια που περπατάνε σε μια μαυρόασπρη ελληνική ταινία και κολλάνε γάντι!). Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, από μικρή έμαθα ότι η ζωή είναι πολύ δύσκολη και άδικη με τους φτωχούς, δηλαδή με εμάς, και ότι θα έπρεπε να είμαι πάντα προετοιμασμένη για τα χαστούκια και τις δυσκολίες που θα συναντούσα, τόσο προετοιμασμένη μάλιστα, που θα έπρεπε να τα προβλέπω. Αυτός ήταν ο ιδανικότερος τρόπος για να καταλήξω να εστιάζω μονίμως στα αρνητικά και ποτέ στα θετικά. Βασικά, δεν έβλεπα και πολλά θετικά.

     Ευτυχώς, όμως, που έγινε το θαύμα. Και, εκείνη τη μέρα που, φεύγοντας από το σπίτι των γονιών μου σκεφτόμουν, ως συνήθως, πόσο άτυχη ήμουν, ξαφνικά, ήταν σαν να διχάστηκα, και ο εαυτός μου με επέπληξε αυστηρά: "Για στάσου", μου είπε ο εαυτός μου, "γιατί λες ότι είσαι άτυχη; Έχεις την υγεία σου, έχεις οικογένεια, ανθρώπους να σε αγαπούν, έχεις μορφωθεί, έχεις μια δουλειά για να βιοπορίζεσαι, και έχεις και μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου. Πόσοι άνθρωποι νομίζεις ότι τα έχουν όλα αυτά μαζί; Μήπως δεν είσαι και τόσο άτυχη, τελικά;". Αυτό ήταν ένα χαστούκι, όχι από εκείνα που είχα εκπαιδευτεί να περιμένω, αλλά ένα χαστούκι που χρειαζόμουν. Και συνειδητοποίησα ότι ο εαυτός μου είχε δίκιο.

     Έκτοτε, η ματιά μου άλλαξε και άρχισαν να ανακαλύπτω σιγά-σιγά, τα μικρά καθημερινά θαύματα που περνούν απαρατήρητα. Και μήπως δεν είναι θαύμα αν προλάβουμε το λεωφορείο και πάμε εγκαίρως στη δουλειά μας; Δεν είναι θαύμα αν χάσουμε αυτό το λεωφορείο και πάρουμε το επόμενο, και συναντήσουμε έτσι τον έρωτα της ζωής μας ή έναν πολύ αγαπητό φίλο που έχουμε χρόνια να τον δούμε; Δεν είναι θαύμα αν δεν προλάβουμε να περάσουμε τον δρόμο και αναγκαστούμε να περιμένουμε λίγα δευτερόλεπτα, που μπορούν να μας σώσουν από έναν τρελλό οδηγό που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του; Άρχισα πλέον να βλέπω το ποτήρι - που μέχρι τότε το έβλεπα σχεδόν άδειο - μισογεμάτο. Και, ξέρετε κάτι; Το ποτήρι είναι μισογεμάτο, και πάντα υπάρχει περιθώριο να γεμίσει κι άλλο, να αδειάσει εντελώς, όμως, δεν υπάρχει περίπτωση.

     Αλλά ίσως αυτό να μη σας πείσει. Ίσως μου πείτε ότι το να αλλάξεις τρόπο σκέψης και θέασης των πραγμάτων δεν είναι θαύμα, ή ίσως να θέλετε κάτι πιο χειροπιαστό. Ας γράψω, λοιπόν, για ένα άλλο θαύμα, πιο πρόσφατο αυτό. 

     Πριν από κάποια χρόνια, μια Παρασκευή απόγευμα, προσπαθώντας να αποφορτιστώ από την ένταση της εβδομάδας, κάθησα στον υπολογιστή, βρήκα ένα δωρεάν παιχνίδι στο διαδίκτυο, και άρχισα να παίζω. Το παιχνίδι ήταν πολύ εθιστικό και, όπως μπορείτε να φανταστείτε, εκτός του ότι ήμουν πολύ καλή και περνούσα τις πίστες τη μία μετά την άλλη, ξεχάστηκα και όταν, κάποια στιγμή, κοίταξα το ρολόι, ήταν ήδη περασμένες δώδεκα. Επειδή, όμως, το είχα πάρει πατριωτικά και, επιπλέον, η επόμενη μέρα ήταν Σάββατο και θα μπορούσα να ξυπνήσω πιο αργά, συνέχισα να παίζω λίγο ακόμα, παρ'όλο που το χέρι μου είχε αρχίσει να πονάει λίγο. Και, τελικά, αν δεν εμφανιζόταν η Θεία Πρόνοια μέσω ενός μηνύματος στην οθόνη ότι είχα ολοκληρώσει όλα τα επίπεδα, ίσως να έπαιζα ακόμα και τώρα που σας γράφω! 

     Η ώρα είχε πάει εφτά το πρωί, όταν ολοκλήρωσα όλες τις πίστες και πήγα για ύπνο, περήφανη για το κατόρθωμά μου. Αλλά όταν ξύπνησα δυο-τρεις ώρες αργότερα, είχα ένα εξόγκωμα στο χέρι, στο επάνω μέρος του καρπού, συγκεκριμένα! Θαύμα; Όχι, φυσικά. Ένα απλό εξόγκωμα ήταν, ούτε τυφλούς θεράπευε, ούτε ανάπηρους, ούτε φαλακρούς. Και, φυσικά, δεν παραξενεύτηκα και τόσο που το είδα, αφού έπαιζα όλο το βράδυ με πονεμένο χέρι. "Καλά να πάθεις!", με μάλωσε ο εαυτός μου, "μεγάλη γυναίκα να κάνεις σαν μικρό παιδί και να παίζεις τόσες ώρες συνεχόμενες, ντροπή σου!". Δεν του είπα τίποτα, είχε δίκιο.

     Όταν είδε το εξόγκωμα ο δάσκαλος του βιολιού τρόμαξε και μου είπε να σταματήσω να παίζω και να πάω αμέσως στο γιατρό. Εκεί τα χρειάστηκα λίγο, επειδή φοβήθηκα ότι θα πήγαινε χαράμι ο κόπος μου των προηγούμενων δύο ετών. Πήγα, ανήσυχη, στο γιατρό. Εκείνος κοίταξε το εξόγκωμα καλά-καλά, το πασπάτεψε προσεκτικά και μετά μου έκανε τα αποκαλυπτήρια: ήταν γάγγλιο. Μου είπε ότι δεν γινόταν επέμβαση σε εκείνο το σημείο του χεριού και ότι θα έπρεπε να συνεχίσω κανονικά τη ζωή μου. Τον ρώτησα αν θα μπορούσα να συνεχίσω τα μαθήματα βιολιού και μου είπε ναι. Ανακουφίστηκα. Το πρόβλημα ήταν ότι αμέσως μετά, ο γιατρός μεταμορφώθηκε σε Πυθία.

     "Θα περάσει;", τον ρώτησα. "Μπορεί να περάσει, μπορεί και όχι", μου είπε. "Να του κάνω μασάζ, θα βοηθήσει;", επέμεινα. "Ναι, μπορείς, κακό δε θα του κάνει", απάντησε. "Να φορέσω ελαστικό επίδεσμο, θα βοηθήσει;", δοκίμασα άλλη μια φορά. "Ναι, μπορεί να βοηθήσει". Μας πρόκοψες, δόκτωρ! 

     Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, παρά να αγνοήσω τους χρησμούς της Πυθίας και να συγκρατήσω μόνο ότι θα μπορούσα να συνεχίσω τα μαθήματα του βιολιού, αφού αυτό με ενδιέφερε περισσότερο. Συνέχισα, λοιπόν, κανονικά τη ζωή μου. Έβαλα και ελαστικό επίδεσμο - που όμως δεν με βόλεψε καθόλου και τον εγκατέλειψα - , το έτριβα και λίγο όποτε το θυμόμουν, και πάντα το κοιτούσα να δω μήπως και μίκραινε. Κάποιες φορές είχα την εντύπωση ότι είχε μικρύνει, αλλά τελικά αποδεικνυόταν ότι ήταν η ιδέα μου.

     Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος. Ήταν Δεκαπενταύγουστος και είχα πάει στην αδερφή μου, μαζί με το γάγγλιό μου, εννοείται. Μία κολλητή μου μου τηλεφώνησε να δει τι κάνω. Κλείνοντας το τηλέφωνο, το μάτι μου έπεσε επάνω στο γάγγλιο. Ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα από τότε που πρωτοεμφανίστηκε. "Τελικά", σκέφτηκα, "αυτό το γάγγλιο φαίνεται να μην έχει αλλάξει καθόλου. Ο γιατρός είπε ότι μπορεί να έφευγε, αλλά κοντεύει χρόνος, αν ήταν να φύγει, θα είχε φύγει ήδη. Από ό,τι φαίνεται, θα το έχω μόνιμα". Στιγμιαία σκέφτηκα τη ζωή μου με το γάγγλιο. Όσο κι αν δε μου άρεσε η ιδέα, αυτή θα ήταν πλέον η πραγματικότητά μου. "Ε, δεν πειράζει", είπα στον εαυτό μου, "τι να κάνουμε, ας μείνει, θα ζήσω με αυτό". Την επόμενη μέρα μου φάνηκε ότι το γάγγλιο είχε μικρύνει. Το κοίταξα πιο προσεκτικά. "Μπα, η ιδέα μου είναι", σκέφτηκα. Την επόμενη μέρα πάλι μου φάνηκε λίγο διαφορετικό, αλλά πάλι δεν ήμουν σίγουρη. Την τρίτη μέρα ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι το γάγγλιο είχε μειωθεί λιγουλάκι. Και μέσα σε μία εβδομάδα είχε εξαφανιστεί σχεδόν τελείως! Τα-νταααααα!

     Και αν μου πείτε ότι αυτό δεν ήταν θαύμα και ότι το γάγγλιο θα έφευγε ούτως ή άλλως, πώς εξηγείτε την χρονική στιγμή που εξαφανίστηκε; Δεν εξαφανίστηκε πριν από δέκα μέρες, ούτε ύστερα από δύο μήνες. Μόλις συμβιβάστηκα με την κατάσταση και το αποδέχτηκα στη ζωή μου, τότε άρχισε να μικραίνει! Τυχαίο; Δε νομίζω! Μέχρι και ο γιατρός-Πυθία θα συμφωνούσε! Ήταν θαύμα, σας λέω!

     Αλλά ίσως κι αυτό να μη σας κάνει... Ας γράψω, τότε, για άλλο ένα θαύμα, πολύ παλιότερο, από τότε που ήμουνα μικρή και όλο χόρευα και τραγουδούσα. Τότε, λοιπόν, κάθε βράδυ έκανα την προσευχή μου στην Παναγία. Μη φανταστείτε, βέβαια, καμιά υπερπαραγωγή, σαν τις αναρτήσεις της Γλωσσοπάθειας, ούτε καν τεσσάρων δεν ήμουν! Στεκόμουν κάθε βράδυ κάτω από την εικόνα της Παναγίας που ήταν κρεμασμένη πίσω από μια ανοιχτή πόρτα, και έλεγα: "Παναγίτσα μου, φύλαγε εμένα, τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, και στείλε μου και μία αδερφούλα". Δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω, όλοι σας ξέρετε ότι έχω μια αδερφή!

     Αν, τώρα, πάλι πείτε πως "Σιγά το θαύμα!", να σας θυμίσω ότι έπαιζα με 50% πιθανότητες να αποκτήσω αδερφό, για να μη σας πω και πως το ότι κάποιο ζευγάρι αποκτάει ένα παιδί, δε σημαίνει απαραίτητα πως θα μπορέσει να κάνει και δεύτερο...

     Και αν κι αυτό σας φαίνεται μηδαμινό, θα με αναγκάσετε να σας πω για τις προάλλες, που έτρεχε νερό από το καλοριφέρ μια ολόκληρη μέρα, και την επόμενη μέρα είχε φτιάξει από μόνο του, δεν έσταζε ούτε σταγόνα. Ή, μήπως, να σας πω για την άλλη φορά, που είχε κλείσει εντελώς ο λαιμός μου και δεν έβγαινε φωνή για μια βδομάδα, και κάποια στιγμή που άρχισε να ανοίγει η φωνή είπα να παραγγείλω μία πίτσα, και με το που σήκωσε η κοπέλα το τηλέφωνο μουγκάθηκα και πάλι, και με το φόβο να θεωρήσουν πως τους έκανα φάρσα και να μου το κλείσουν στα μούτρα έδωσα την παραγγελία μου ψιθυριστά και η παραγγελία μου έφτασε, ολόσωστη;

     Αλλά, φτάνει, δεν γράφω άλλο, το βρήκα, εξάλλου, τι είναι αυτό που θα σας πείσει, πέραν πάσης αμφιβολίας: μ'αυτά και μ'αυτά, τα κατάφερα να γράψω την ανάρτηση! Αυτό κι αν είναι θαύμα!

ΥΓ: Το παρόν είναι η τρίτη συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη με τίτλο "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις". Οποιαδήποτε ομοιότητα με φαντασία είναι απλώς συμπτωματική.

Περί προσμονής το ανάγνωσμα

 

     Αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό των μεγάλων γιορτών, αυτό είναι η προσμονή. Αντίστροφη μέτρηση για διακοπές, άδειες, ξεκούραση, ρεβεγιόν, διασκέδαση... Μέχρι και διαφήμιση με αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα υπάρχει εδώ και χρόνια. Τι άλλο να προσθέσει κανείς; Την προσμονή για τη λήξη του δρώμενου του Γιάννη, ίσως... Αστειεύομαι, φυσικά.
     Όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ένιωθα ως παιδί την προσμονή για τα Χριστούγεννα ή, κυρίως, για την Πρωτοχρονιά. Νομίζω ότι περίμενα τις διακοπές χωρίς το πρωινό ξύπνημα, με τα πολλά παιδικά και τις εορταστικές ταινίες στην τηλεόραση, και χωρίς να μας στέλνουν για ύπνο νωρίς-νωρίς, αφού δεν θα είχαμε σχολείο. Φυσικά, περίμενα και το στολισμένο δέντρο, το οποίο το στολίζαμε πάντα στις 23 Δεκεμβρίου (άσχετα αν τώρα έχει τύχει να στολίσω και παραμονή βράδυ, το έχω πάει σε άλλο επίπεδο, λέμε), αλλά περίμενα και τα μελομακάρονα, όχι τους κουραμπιέδες. Τους κουραμπιέδες, ούτε να τους φτύσω.

     Θυμάμαι, πάντως, πως η παραμονή της Πρωτοχρονιάς ήταν πηγή τεράστιας απογοήτευσης και μελαγχολίας για εμένα. Κάθε φορά με έβρισκα ολόιδια με τον εαυτό μου του προηγούμενου χρόνου και εξίσου αποτυχημένη. Κανέναν στόχο μου δεν είχα επιτύχει, κανένα από τα μεγαλόπνοα σχέδιά μου της προηγούμενης Πρωτοχρονιάς δεν είχα πραγματοποιήσει. Σκέτη αποτυχία, σας λέω. Αλλά μας έχουν περάσει τόσο ύπουλα την ανάγκη για ετήσιο απολογισμό, που το μόνο που κατάφερνα να κάνω με την αλλαγή του χρόνου ήταν να βάλω νέους στόχους και να καταστρώσω νέα σχέδια (βασικά, πάνω-κάτω τα ίδια με της προηγούμενης χρονιάς ήταν), βάζοντας έτσι γερά τα θεμέλια για το επόμενο Βατερλό μου. Πάλι καλά, δηλαδή, που παραμεγάλωσα τελικά και σταμάτησα τους απολογισμούς...

     Θυμάμαι, επίσης, πολύ καθαρά - αφού ήδη ήμουν μεγάλη - την προσμονή που ακολούθησε πριν από πολλά χρόνια, την ιδέα που είχα, χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν, να το παίξω Άγιος Βασίλης της οικογένειας. Επειδή σε αυτήν την οικογένεια ήμαστε πάντα πολύ προσγειωμένοι (τι προσγειωμένοι; πες πακτωμένοι, καλύτερα), η ανταλλαγή δώρων, για κάποιον περίεργο λόγο, ήταν για τους άλλους. Βασικά, το νόημα ήταν: αφού κανονικά τα δώρα τα φέρνει ο Άγιος Βασίλης, αλλά όπως ξέρουμε Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, ποιο το νόημα της ανταλλαγής δώρων; Κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, δηλαδή, ενήλικες άνθρωποι; Έλεος!

     Αλλά εμένα μου ήρθε η ιδέα να τους την φέρω ολονών. Και αυτό με γέμισε χαρά. Κάθε φορά που κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, του χαμογελούσα συνωμοτικά και νοερά έκανα αντίστροφη μέτρηση προς την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, προσπαθώντας να σκεφτώ τον καλύτερο τρόπο ώστε να δράσω χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Και τα κατάφερα. Έκρυψα τα δώρα τους κάτω από τα κρεβάτια τους κάποια στιγμή που ήταν στην κουζίνα ή στο μπάνιο (βοήθησε σημαντικά το ότι δεν τους είχα πάρει αυτοκίνητο, πύραυλο, τρακτέρ ή άλογο, να τα λέμε αυτά), και ένα λεπτό προτού γίνει η αλλαγή του χρόνου πήγα, τάχα τυχαία, στο δωμάτιό τους, έβγαλα τα δώρα από την κρυψώνα τους και τα έβαλα επάνω στα κρεβάτια τους. Ύστερα επέστρεψα, ως αθώα κορασίς, και περίμενα να κάνουμε την αλλαγή του χρόνου, ξέρετε, αναβόσβημα των φώτων, ανοιγοκλείσιμο της πόρτας (όλα κι όλα, μπορεί να μην είμαστε η επιτομή του εορταστικού πνεύματος, αλλά κάποιες παραδόσεις τις κρατάμε)... Και όταν, κάποια στιγμή, τα θύματά μου αποφάσισαν να πάνε για ύπνο, βρήκαν τα δωράκια τους και πολύ τη χάρηκαν την έκπληξή μου. Έκτοτε, το επανέλαβα μερικές φορές (χωρίς κατασκοπικά κόλπα και οσκαρικές σκηνοθεσίες, πλέον), και τελικά το σταμάτησα, αφού χάθηκε ο αρχικός ενθουσιασμός μου και τα συνωμοτικά χαμόγελα στον καθρέφτη, πάντα όμως θυμάμαι εκείνη την πρώτη επιχείρηση "Άγιος Βασίλης".

     Φυσικά, δεν θα ξεχάσω ποτέ και μία 23η Δεκεμβρίου, ακόμα παλιότερα, τότε που εγώ ήμουν 9, σχεδόν 10, και η αδερφή μου 6. Οι γονείς μας είχαν φύγει από το σπίτι για να πάνε στην Αθήνα να ψωνίσουν. Όλα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που άρχισε να σκοτεινιάζει. Πρώτη φορά είχαν αργήσει τόσο πολύ. Η ώρα περνούσε και εγώ, ως μεγαλύτερη, άρχισα να ανησυχώ. Σίγουρα κάτι τους είχε συμβεί. Αλλιώς, γιατί δεν είχαν επιστρέψει ακόμη; Όσο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ βεβαιωνόμουν. Είχε επέλθει το μοιραίο. 

     Δεν ήθελα να ανησυχήσω την αδερφή μου, αλλά δεν μπορούσα και να της κρυφτώ. Στο μυαλό μου ήδη μας έβλεπα, σαν σε μαυρόασπρη ταινία, να περπατάμε χεράκι-χεράκι, δύο κοριτσάκια φτωχά και μόνα, μέσα στους έρημους, γκρίζους δρόμους της πόλης. Θα έπρεπε να την προστατεύσω, εγώ ήμουν η μεγάλη αδερφή. Αλλά πώς θα τα κατάφερνα, αφού και εγώ ήμουν παιδάκι; Και με την εικόνα των δυο μας, να περπατάμε μόνες και έρημες μέσα σε μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, δεν άργησα να βάλω τα κλάματα. Κορόμηλο το δάκρυ.

     Όταν, τελικά, γύρισαν οι γονείς μας και μας βρήκαν με τα πρόσωπα κολλημένα στο τζάμι, μέσα στα δάκρυα, να κλαίμε πρίμο-σεγόντο, φαντάζομαι ότι θα το μετάνιωσαν πικρά που είχαν αργήσει τόσο. Αλλά είχαν λόγο που είχαν αργήσει. Μαζί τους κουβαλούσαν και δύο νάυλον σακούλες. Και μέσα στις σακούλες, υπήρχαν δύο λούτρινα παιχνίδια για εμάς. Αυτό θα πει κάθαρση!

     Τα παιχνίδια ήταν τέλεια: μία μπεζ αρκουδίτσα για την αδερφή μου, και ένας γαλαζογκρί ελεφαντάκος για εμένα. Ο ελεφαντάκος ήταν τεράστιος, γέμισε η αγκαλιά μου, δεν είχα φανταστεί ποτέ ένα τόσο μεγάλο παιχνίδι! Ξέχασα και κλάματα, και μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες, και τα πάντα! 

     Ο ελεφαντάκος είχε ένα κουδουνάκι στην άκρη της προβοσκίδας του. Τον ονόμασα Μπίμπο. Και, όπως μπορείτε να φανταστείτε, δεν μπορούσα να αφήσω την προβοσκίδα του στην τύχη της. Με ξέρετε, δα, εμένα, πώς μου αρέσει η φυσικότητα της κίνησης, από τότε με τον Τζίνι το είχα το κουσούρι. Έτσι, λοιπόν, άρχισα να του κουνάω την προβοσκίδα πάνω-κάτω, για να κάνω ότι τρώει το φαγητό του, τι, νηστικό θα τον άφηνα; Μέχρι το βράδυ, η προβοσκίδα του Μπίμπο είχε χάσει την εκ του εργοστασίου περήφανη ακαμψία της και είχε γείρει πανηγυρικά στο πλάι. Στενοχωρήθηκα, φυσικά, επειδή γενικά τα πρόσεχα τα παιχνίδια μου και δεν ήθελα να χαλάνε. Αλλά η μαμά μου μου είπε ότι έτσι φαινόταν πιο φυσικός - τι πονηρές που είναι οι μαμάδες! - και με έπεισε.

     Φυσικά, θα πρέπει να πω και κάτι άλλο: ότι τα μεγέθη είναι σχετικά. Και ότι ο τεράστιος Μπίμπο, που τότε ίσα που μπορούσα να τον αγκαλιάσω, στην πραγματικότητα δεν ήταν πιο ψηλός από 35 πόντους. Και αυτό, φίλοι μου, όταν το συνειδητοποιείς, νιώθεις τι θα πει αποκαθήλωση, προσγείωση και πάκτωση χωρίς επιστροφή! 

ΥΓ: Το παρόν, παρ'όλο που αναφέρεται περισσότερο στην Πρωτοχρονιά, είναι η δεύτερη συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη με τίτλο "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις". Ο Μπίμπο μου είπε να σας πω χαιρετίσματα.

Η καρτούλα του Άγιου Βασίλη

 

     Σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει. Και μπλογκογειτονιά χωρίς Γιάννη, το ίδιο. Αλλά, τι να σας πω, βρε παιδιά, καλός και άγιος αυτός ο Γιάννης, αλλά δεν κάθεται και λίγο στα αυγά του! Το ένα δρώμενο μετά το άλλο ξεφουρνίζει! Αλλά φταίτε κι εσείς - να τα λέμε αυτά - μην ακούσετε δρώμενο, αμέσως να... δράσετε!

     Και ξεκινάει ο Γιάννης, λέει, χριστουγεννιάτικο δρώμενο, κι εσείς - μη χάσετε - μου αρχίζετε τις αναμνήσεις και τις εκμυστηρεύσεις. Και εγώ - άλλη χαζή εγώ - κάθομαι και τις διαβάζω. Και, κοιτάξτε τώρα τι έπαθα: μου ξυπνήσατε τις μνήμες, ρεμάλια!

     Και σιγά τις μνήμες, βέβαια... Τι να θυμάμαι από τα παιδικά μου Χριστούγεννα; Πρακτικά, σχεδόν τίποτα. Μόνο το δέντρο που στολίζαμε, που ήταν πράσινο και του βάζαμε βαμβάκι επάνω στα κλαδιά για να φαίνεται χιονισμένο. Και τις μπάλες που ήταν όμορφες, αλλά πολύ εύθραυστες. Αυτά.

     Θυμάμαι και έναν φουσκωτό Άγιο Βασίλη, και - νομίζω - και έναν φουσκωτό τάρανδο. Θυμάμαι και μία κούκλα-χιμπατζή, που μου είχε φέρει η νονά μου, και την αγαπούσα πολύ, επειδή έμοιαζε αληθινή, είχε και ουρά. Και, επειδή μου άρεσε να την κάνω να κινείται σαν πραγματικός χιμπατζής, την έβαλα να σκαρφαλώνει στον ώμο μου και να κρεμιέται ανάποδα πίσω από την πλάτη μου, μόνο που στεκόμουν μπροστά στην αναμμένη σόμπα, και το κεφάλι του χιμπατζή ακούμπησε στη σόμπα και τα μαλλάκια του καψαλίστηκαν και έγιναν λίγο σαν τα σγουρά μαλλιά του θείου μου του Αντρέα... Ο χιμπατζής πετάχτηκε πολλά χρόνια αργότερα, όταν μετακομίσαμε στο διαμέρισμα και δεν είχαμε αποθήκη για να χωράνε όλα τα πράγματά μας. Τζίνι τον έλεγαν. Δεν έπρεπε να έχω δεχτεί να τον πετάξουμε, δεν υπάρχουν πια τέτοιες κούκλες.

     Θυμάμαι και μία χρονιά που ο μπαμπάς δούλευε σε άλλη πόλη και έλειπε, και η μαμά μάς είχε φτιάξει από ένα άσπρο κασκόλ - ένα εμένα, ένα της αδερφής μου - για τα Χριστούγεννα, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πότε τα είχε πλέξει τα κασκόλ, δεν θυμάμαι να την είχα δει να τα πλέκει. Βέβαια, δε θα ήταν και τόσο δύσκολο, αν το καλοσκεφτείς, θα τα είχε πλέξει όσο εμείς λείπαμε στο σχολείο. Σε εκείνο το σπίτι, που μέναμε τότε, είχαν χρησιμοποιήσει πλαστικά χρώματα για να το βάψουν, και όταν τρώγαμε φασολάδα ή ο,τιδήποτε άχνιζε, καμιά φορά ξεκολλούσαν τμήματα από την μπογιά του ταβανιού και έπεφταν μέσα στο πιάτο.

     Όσο για τον Άγιο Βασίλη, ήξερα από μικρή ότι δεν υπάρχει, επειδή ο μπαμπάς μου - που, από ό,τι καταλαβαίνω, ήταν η μαμά της Άννας μεταμορφωμένη σε άντρα - ήθελε πάντα να λέει στα παιδιά του την αλήθεια και δεν ήθελε να πιστεύουν σε κάτι που δεν υπάρχει - άσε που η οικονομική μας κατάσταση δεν επέτρεπε να ζητάμε δώρα. Η μαμά διαφωνούσε μαζί του στο θέμα του Άγιου Βασίλη. Αλλά εμείς μάθαμε την αλήθεια από πολύ μικρά.

     Έτσι, ποτέ δεν περίμενα δώρο από τον Άγιο Βασίλη, αλλά και ποτέ δεν του έγραψα γράμμα, απορούσα μάλιστα που άλλα παιδιά του έγραφαν. Εξάλλου, όπως είπα, οι γονείς μου τα περνούσαν δύσκολα, βοήθεια δεν είχαν από πουθενά, ούτε δικό τους σπίτι, και όσο ήμασταν μικρά, δούλευε μόνο ο μπαμπάς. Ο μπαμπάς μου δούλευε σε οικοδομές, συνήθως σε κάποιον εργολάβο, και αρκετές φορές έμενε χωρίς δουλειά. Κάποια στιγμή, για να μπορέσει να βελτιώσει την κατάσταση, αποφάσισε να δουλεύει έξτρα τα απογεύματα, κάνοντας μερεμέτια. Πήγε σε κάποιον τυπογράφο, υποθέτω, και τύπωσε διαφημιστικές καρτούλες, που ύστερα τις μοίρασε πόρτα-πόρτα, μαζί με τη μαμά. Η κατάσταση βελτιώθηκε κάπως, με τα έξτρα μερεμέτια του μπαμπά, και ο καιρός περνούσε, όπως περνάει πάντα.

     Δε φαίνεται να θυμάμαι και τόσα πολλά από τα παιδικά μου Χριστούγεννα, καθώς φαίνεται. Θυμάμαι, όμως, μία Πρωτοχρονιά. Που ξυπνήσαμε με την αδερφή μου και, καθώς πήγαμε να φορέσουμε τις παντόφλες μας, νιώσαμε ότι κάτι υπήρχε εκεί μέσα. Ένα μικρό κουτάκι μέσα στην παντόφλα της καθεμιάς μας. Τα κουτάκια ήταν ολόιδια, και μέσα στο καθένα υπήρχε ένα μικρό κολιεδάκι. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 11-12. 

     Γύρω από το κουτάκι υπήρχε μια καρτούλα διπλωμένη. Και με γράμματα ολόιδια με τα γράμματα του μπαμπά, η καρτούλα έγραφε: 

                                           "Για την Αντιγόνη

                                             ο Άγιος Βασίλειος"

     Το καλύτερο από όλα, όμως, ήταν ότι, αν γυρνούσες την καρτούλα από την άλλη, μπορούσες να διαβάσεις και κάτι άλλο:

                               "ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΕ ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙΣ

                                 ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΩΝ 

                                  ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ, ΘΕΡΜΑΝΣΕΩΝ 

                                    ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΤΙΚΩΝ ΑΓΩΓΩΝ

                                              Α. Ρ.

                                      ΤΗΛ.....                          ΑΘΗΝΑ"

     Πάντα ορθογράφος, ο μπαμπάς.

     ΥΓ: Η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι η ταπεινή συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη, με όνομα Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις. Ο Γιάννης, πέρα από τα όσα του έσυρα παραπάνω, είναι ένας από τους βασικούς κινητήριους μοχλούς της μπλογκογειτονιάς μας, και τον ευχαριστώ για όσα κάνει για όλους μας.

Γάμος μετ'απογόνων

 

Ήτανε η Μαργαρίτα 

κολυμβήτρια φτασμένη

και πολύ χαριτωμένη,

ίδια η Λολομπριτζίτα.

Βέβαια, ήτανε γοργόνα,

- μια μικρή ιδιαιτερότης -,

χάρη στο πτερύγιό της

κέρδιζε κάθε αγώνα.

Ο Μιχάλης, πρώτο μπόι,

που τα ψάρια αγαπούσε,

ήταν από πλούσιο σόι.

Ήταν σκέτο κελεπούρι,

κι αν δεν είχε τέτοιο ήθος,

σαφώς θα πουλούσε μούρη.

Η μαμά του είχε λυσσάξει

να του βρει νύφη πλουσία,

να'χει προίκα και πτυχία,

να'ναι κι από καλή τάξη.

Του προξένευε κοπέλες,

από όλη την υφήλιο,

απ'τη Ρώμη, απ'το Πήλιο,

την Σρι Λάνκα, τις Σεϋχέλλες.

Μα τα προξενιά ατυχήσαν,

κι αυτός έμενε εργένης,

κάνοντας απλώς την νήσσαν.

Μία μέρα στο πατάρι,

εσκαρφάλωσε ο Μιχάλης, 

σύνεργα ψαρά να πάρει.

Κι ύστερα, με το αμάξι,

έφυγε για την Στυλίδα,

για να πιάσει συναγρίδα,

και πλακί να τηνε φτιάξει.

Έριξε το παραγάδι,

νόμιζε για λίγη ώρα,

μάλλον είχε πάρει φόρα,

μα τον έπιασε το βράδυ.

Άρχισε να τα μαζεύει,

κι όταν είδε τι είχε πιάσει,

έμεινε να το χαζεύει.

Μια πανέμορφη κοπέλα

τον κοιτούσε μες στα μάτια,

του έρωτα ένιωσε την τρέλλα.

Μόλις είδε την ουρά της,

να γυαλίζει στο φεγγάρι,

ένιωσε το παληκάρι,

μια στιγμή, σαν υπνοβάτης.

Μια περαστική μαούνα,

πάνω του έριξε το φως της,

κι απ'το βλέμμα το γλυκό της

κόρωσε, σαν παπαρούνα.

Ήταν περιττό να αφήσει

ένα ελαττωματάκι

το ζευγάρι να χωρίσει.

Την εκοίταξε με πάθος

και της έταξε τα αστέρια,

τίποτα δεν ήταν λάθος.

Μα πως θα'παιρνε γοργόνα,

όταν είπε στη μαμά του,

σάστισε αυτή μπροστά του

και της έπεσε η σιαγόνα.

"Τι κακό σου έχω κάνει;

Πώς θα βγω στην κοινωνία;

Σου'χω πει για τη Λυδία;

Έχει έναν πύργο στη Μάνη."

"Σου'πα ήδη, έχω γυναίκα,

δεν τη θέλω τη Λυδία."

"Μήπως θέλεις τη Ρεβέκκα;"

"Κι αν δε θες κόρη Μαικήνα,

τότε πάρε τη Μερόπη,

που'χει σκάφος και μαρίνα."

"Και πιο απλή αν θες ακόμα,

πάρε, έστω, την Λατίφα,

κόρη Αιγύπτιου ταρίφα,

που στο Κάιρο έχει δώμα."

"Φτάνει πια!", είπε ο Μιχάλης,

"δεν θέλω άλλη συμβία,

την γοργόνα ή καμία,

στο μυαλό σου να το βάλεις!"

Σε πισίνα έγινε ο γάμος,

με παπά έναν ξιφία,

ψάλτης ήτανε ο Κιάμος.

Κι ύστερα από λίγους μήνες,

γέννησε η Μαργαρίτα

κι έκανε πέντε σκορπίνες.

Η μικρή αλεπού

      Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα όμορφο δάσος, ζούσε μια μικρή αλεπού. Και αυτή η αλεπού δεν ήταν σαν τις άλλες. Ήταν μια αλεπού εξημερωμένη. Φυσικά, δεν είχε γεννηθεί έτσι. Είχε γεννηθεί άγρια, όπως γεννιούνται όλες οι αλεπούδες. Είχε μάθει να κυνηγάει μέσα στο δάσος. Είχε μάθει να κλέβει κοτόπουλα από τα κοτέτσια, είχε μάθει να βρίσκει μικρά τρωκτικά μέσα στα λαγούμια τους. Είχε μάθει να ζει μόνη της.

     Αλλά τότε, είχε συμβεί κάτι εντελώς απρόσμενο. Ένας μικρός πρίγκηπας είχε βρεθεί μπροστά της. Και, σε αντίθεση με εκείνη, εκείνος ο μικρός πρίγκηπας, με τα ξανθά του τα μαλλάκια και τα μεγάλα, γεμάτα περιέργεια, μάτια του, φαινόταν τόσο μικρός και τόσο ανυπεράσπιστος! Της μικρής αλεπούς της είχε κινήσει τόσο πολύ το ενδιαφέρον, που αποφάσισε να εξημερωθεί για χάρη του.

     Τον πλησίασε και του πρόσφερε τη φιλία της. Και εκείνος, που ποτέ πριν δεν είχε φίλη αλεπού, δέχτηκε. Έτσι, οι δυο τους άρχισαν να κάνουν παρέα. Αντάλλαξαν μεταξύ τους άπειρα βλέμματα, άπειρες κουβέντες και ανέκδοτα, είδαν μαζί τόσα ηλιοβασιλέματα, και τόσα ουράνια τόξα, που τελικά οι δυο τους έγιναν αχώριστοι φίλοι. Όπου πήγαινε ο μικρός πρίγκηπας, η αλεπού τον ακολουθούσε. Και όπου πήγαινε η μικρή αλεπού, ο μικρός πρίγκηπας τη συνόδευε.

     Αλλά, όπως γίνεται πάντα, αυτό δεν κράτησε για πάντα. Έφτασε μια μέρα, που ο πρίγκηπας, έτσι ξαφνικά, εξαφανίστηκε. Και η μικρή αλεπού έμεινε μόνη της στο δάσος, όπως παλιά. Τώρα, όμως, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Τώρα ήταν μια αλεπού εξημερωμένη, και ως τέτοια, δεν μπορούσε πια να μείνει μόνη της στο δάσος. Ήθελε παρέα. Ένιωθε μισή. Ήθελε τον πρίγκηπά της, τον καλό της φίλο.

     Χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά, η αλεπού ξεκίνησε να βρει το φίλο της. Διέσχισε όλο το δάσος, που τόσο καλά το ήξερε, χωρίς να βρει κανένα ίχνος του μέχρι που, ρωτώντας δεξιά και αριστερά, έμαθε από κάτι κουτσομπόλες καρακάξες ότι ο πρίγκηπας είχε γυρίσει στο παλάτι του.

     - Και πού είναι το παλάτι του; τις ρώτησε η μικρή αλεπού.

     - Προς τα εκεί, της έδειξαν οι καρακάξες. 

     Και η μικρή αλεπού ακολούθησε την κατεύθυνση που της έδειξαν. 

     Ο δρόμος ήταν μακρύς και κουραστικός, και τα ποδαράκια της πονούσαν, αλλά εκείνη συνέχιζε. Και ούτε ο άνεμος, που πολλές φορές φυσούσε και σήκωνε τα φύλλα ψηλά στον αέρα, την πτοούσε, ούτε η βροχή. Και όσο προχωρούσε, ρωτούσε να μάθει για το παλάτι του πρίγκηπά της. Και όσοι το είχαν δει, της το περιέγραφαν ως το πιο εντυπωσιακό παλάτι που είχε υπάρξει ποτέ. Και η αλεπού μπορεί να ένιωθε λίγο άσχημα, που ο πρίγκηπας την είχε εγκαταλείψει για ένα παλάτι, αλλά τον δικαιολογούσε κιόλας, αφού το παλάτι ήταν τόσο όμορφο.

     

     Ύστερα από πάρα πολλές μέρες, τα βάσανα της μικρής αλεπούς φάνηκαν να τελειώνουν. Μια μικρή καρδερίνα την ενημέρωσε ότι το παλάτι του πρίγκηπα ήταν στην πραγματικότητα ένας πύργος, και ότι βρισκόταν εκεί παραδίπλα. Και όταν, κατάκοπη αλλά χαρούμενη, έφτασε η μικρή αλεπού στον πύργο, είχε αρχίσει να νυχτώνει, και ο πύργος φαινόταν τόσο όμορφος, σαν μαγεμένος!

     Αλλά μήπως, τελικά, ήταν μαγεμένος ο πύργος; Την επόμενη μέρα το πρωί η μικρή αλεπού ανακάλυψε ότι ο πύργος του πρίγκηπά της ήταν εντελώς έρημος. Και όχι μόνο αυτό, ήταν και μισογκρεμισμένος! Τι να είχε συμβεί;

     - Α, μα αυτός ο πύργος έχει γκρεμιστεί εδώ και χρόνια! της είπαν κάτι μυρμήγκια, που μπαινόβγαιναν εκεί, μεταφέροντας προμήθειες. Τότε να'βλεπες μεγαλεία! Γεμάτα ήταν τα κελάρια του, και τα τραπέζια του πάντα στρωμένα με τα νοστιμότερα φαγητά!

     Και τα μυρμήγκια συνέχισαν να μιλάνε νοσταλγικά για τις μέρες της δόξας του πύργου, αλλά η μικρή αλεπού δεν έμεινε να ακούσει. Ήταν πολύ στενοχωρημένη. Κάθησε κάτω από ένα δέντρο και έβαλε τα κλάματα.

     

     - Ποιος κλαίει; ακούστηκε μια φωνή.

     Και η μικρή αλεπού είδε ότι το δέντρο, κάτω από το οποίο είχε σταθεί, είχε στόμα και μιλούσε.

     - Εγώ κλαίω, είπε.

     - Και εδώ βρήκες να κλάψεις; ρώτησε το δέντρο. Έχω πονοκέφαλο!

     - Συγγνώμη, αλλά είμαι πολύ στενοχωρημένη!

     - Και είναι λόγος αυτός να ενοχλείς τους γύρω σου;

     Η μικρή αλεπού απάντησε με έναν λυγμό. Το δέντρο ξεφύσηξε.

     - Ας είναι, είπε ύστερα από λίγο, γιατί είσαι στενοχωρημένη;

     - Έχασα τον καλύτερό μου φίλο, έφυγε μακριά και δεν μπορώ να τον βρω! Μέχρι και τον πύργο του τον βρήκα ερειπωμένο! Τι θα κάνω τώρα;

     - Το καλύτερο για εμένα θα είναι να φύγεις, να ησυχάσει και το κεφαλάκι μου, αλλά μάλλον αυτό δεν είναι το καλύτερο και για εσένα, είπε σκεφτικό το δέντρο. Θα σου έλεγα να γίνω εγώ ο καλύτερος φίλος σου, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι το καλύτερο για εμένα... Το βρήκα! Γιατί δεν πας στη μάγισσα της θάλασσας, να σε βοηθήσει;

     - Ποια είναι αυτή; Πού βρίσκεται;

     - Α, εγώ δεν ξέρω ακριβώς, αλλά αν πας προς τα εκεί, θα συναντήσεις ένα στριμμένο δέντρο. Εκείνο ξέρει πολύ καλά, και θα σου δείξει πώς να βρεις τη μάγισσα της θάλασσας.

     - Και αφού είναι στριμμένο, πώς θα μου δείξει τον δρόμο;

     - Θα σου τον δείξει, αρκεί να είσαι τυχερή και να καταλάβεις τις οδηγίες του. 

     

     Η μικρή αλεπού ακολούθησε τον δρόμο που της έδειξε το δέντρο, και ύστερα από λίγο συνάντησε ένα δέντρο, που πραγματικά ήταν στριμμένο!

     - Καλημέρα, είπε η μικρή αλεπού. Μπορείς να μου πεις πού θα βρω τη μάγισσα της θάλασσας;

     - Τι τη θέλεις εσύ τη μάγισσα της θάλασσας; ρώτησε το δέντρο.

     - Θέλω να μου πει πού θα βρω τον καλύτερό μου φίλο, απάντησε εκείνη.

     - Δύσκολα πράγματα ζητάς, είπε το δέντρο. Εγώ, τόσα χρόνια ψάχνω και ακόμα δεν τον έχω βρει.

     - Μάλλον, επειδή είσαι στριμμένο, του φώναξε ένας τσαλαπετεινός και πέταξε μακριά γελώντας.

     - Βλέπεις τι τραβάω; είπε το δέντρο στην αλεπού. Τι να σου κάνω, που με κρατάνε οι ρίζες μου εδώ; φώναξε στον τσαλαπετεινό. Αλλιώς θα σου έδειχνα!

     - Θα μου πεις πού θα βρω τη μάγισσα της θάλασσας; ρώτησε η μικρή αλεπού.

     - Α, ναι... Ξέρεις, βέβαια, ότι η μάγισσα είναι πολύ υπναρού και κοιμάται όλη την ώρα.

     - Όχι.

     - Έτσι είναι, όλοι το ξέρουν... Μόνο αν την βρεις ξύπνια θα σε ακούσει.

     - Και πώς γίνεται να την βρω ξύπνια;

     - Δεν γίνεται, απλώς θα περιμένεις στη θάλασσα, και όταν δεις να ανοίγει το μάτι της, μόνο τότε θα ξέρεις ότι ξύπνησε η μάγισσα. 

     - Ένα μάτι έχει;

     - Πολλά έχει, αλλά αρκεί να ανοίξει ένα, για να ξυπνήσει. Και τότε, αφού ξυπνήσει, ρώτησέ την να μάθεις ό,τι θέλεις, και αυτή θα σου απαντήσει.

     - Ναι, αλλά δεν μου είπες προς τα πού πρέπει να πάω.

     - Ακολούθησε τα κλαδιά μου και θα την βρεις.

     - Ποιο κλαδί από όλα; Το καθένα δείχνει και διαφορετική κατεύθυνση.

     - Α, δε θα σου δώσω και μασημένη τροφή, βρες και κάτι μόνη σου! είπε το δέντρο, και από εκείνη την στιγμή δεν της ξαναμίλησε.

     - Στριμμένο! σκέφτηκε η μικρή αλεπού, αλλά δεν είπε τίποτα.

     Έκανε τον γύρο του δέντρου, ψάχνοντας για το κλαδί που θα έδειχνε την σωστή κατεύθυνση, αλλά άκρη δεν έβρισκε.

     - Από εδώ, της έδειχνε το ένα.

     - Όχι, από εδώ, της έδειχνε το άλλο.

     Και επάνω που η μικρή αλεπού σκεφτόταν να τα παρατήσει, εμφανίστηκε ένα κοράκι.

     - Τι ψάχνεις; την ρώτησε.

     - Ψάχνω τη μάγισσα της θάλασσας, απάντησε εκείνη.

     - Εγώ δεν ξέρω πού βρίσκεται, αλλά για να είναι μάγισσα της θάλασσας, στη θάλασσα θα βρίσκεται, κακώς την ψάχνεις εδώ.

     - Και πού θα βρω τη θάλασσα;

     - Αν δεν κάνω λάθος, η θάλασσα βρίσκεται προς τα εκεί, απάντησε το κοράκι και έδειξε με το φτερό του.

     Και η μικρή αλεπού ακολούθησε την κατεύθυνση που της έδειξε το κοράκι, ενώ τα κλαδιά του στριμμένου δέντρου συνέχιζαν να φωνάζουν "Από εδώ!"...

     Η μικρή αλεπού περπάτησε αρκετά, και τελικά έφτασε στη θάλασσα. Και, ακολουθώντας τη συμβουλή του στριμμένου δέντρου, κάθησε στην παραλία και περίμενε να δει τη μάγισσα της θάλασσας να ανοίγει το μάτι της. Αλλά οι μέρες περνούσαν, και η μικρή αλεπού δεν έβλεπε το μάτι της μάγισσας να ανοίγει. Έβλεπε τα θαλασσοπούλια να βουτάνε στη θάλασσα συνέχεια, έβλεπε τα καβουράκια να μπαινοβγαίνουν στη θάλασσα, αλλά η μάγισσα συνέχιζε να κοιμάται. Και πάνω που η μικρή αλεπού είχε αρχίσει να απογοητεύεται, ένα μάτι εμφανίστηκε ακριβώς μπροστά της.

     - Ποια είσαι εσύ; ρώτησε η μάγισσα. Και τι θέλεις εδώ;

     - Θέλω να με βοηθήσεις να βρω τον καλύτερό μου φίλο, είπε η μικρή αλεπού. Τον έχασα και δεν μπορώ χωρίς αυτόν. Μου είπαν ότι εσύ ξέρεις πού θα τον βρω.

     -Εννοείται πως ξέρω! είπε η μάγισσα και χασμουρήθηκε.

     - Θα μου πεις;

     - Σιγά το δύσκολο! Θα περπατήσεις σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες, χωρίς να μιλήσεις σε κανέναν γύρω σου. Και τότε, ο καλύτερός σου φίλος θα έρθει μόνος του και θα σταθεί ακριβώς μπροστά σου!

     - Τόσο απλό είναι;

     - Τόσο απλό. 

     - Και προς τα πού θα πάω;

     - Αυτό δεν έχει καμία σημασία.

     - Πώς δεν έχει;

     - Δεν έχει. Αφού ο καλύτερός σου φίλος θα έρθει μόνος του σε εσένα.

     Και τότε το μάτι της μάγισσας εξαφανίστηκε. Η μάγισσα είχε ξανακοιμηθεί, και η μικρή αλεπού δεν μπόρεσε να την ρωτήσει τίποτα παραπάνω.

     Δεν της έμενε τίποτα άλλο, από το να ακολουθήσει τη συμβουλή της μάγισσας. Και η μικρή αλεπού άρχισε να περπατάει.

     - Πού πας έτσι βιαστική; τη ρώτησε ένα καβούρι.

     Αλλά εκείνη δεν απάντησε. Και δεν ξαναμίλησε σε κανέναν, μόνο περπατούσε.

     Πέρασαν τριάντα εννέα μέρες και ξημέρωσε η τεσσαρακοστή. Η μικρή αλεπού περπατούσε και περίμενε, περπατούσε και περίμενε. Αλλά ούτε την τεσσαρακοστή μέρα συνάντησε τον καλύτερό της φίλο.

     - Η μάγισσα με κορόιδεψε, σκέφτηκε.

     Και μια και δυο επέστρεψε στην παραλία και περίμενε να ξαναξυπνήσει η μάγισσα. Πέρασαν αρκετές μέρες, αλλά η μικρή αλεπού δεν τα παράτησε. Μέχρι που μια μέρα, το μάτι της μάγισσας ξανάνοιξε.

     - Εσύ εδώ; είπε.

     - Με κορόιδεψες! της φώναξε η μικρή αλεπού. Έκανα ό,τι μου είπες, αλλά ο καλύτερός μου φίλος δεν ήρθε να με βρει!

     - Περίεργο, είπε η μάγισσα της θάλασσας. Εγώ, τότε, πώς τον βλέπω;

     - Πού τον βλέπεις;

     - Εκεί, πίσω σου ακριβώς, αν γυρίσεις τώρα κι εσύ θα τον δεις.

     Και η μικρή αλεπού έκανε μεταβολή. Και τότε είδε. Είδε την σκιά της και κατάλαβε.

     - Ευχαριστώ! φώναξε στην μάγισσα, αλλά εκείνη δεν της απάντησε.

     Είχε ξανακοιμηθεί.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι δικές μου