Οριστική λύση

     Μια μέρα, εκεί που η Πίπη ήθελε να ζωγραφίσει κάτι αλλά δεν ήξερε τι, έτυχε στην τηλεόραση να παίζει ένα ντοκυμαντέρ. Το ντοκυμαντέρ, κατά σύμπτωση, έδειχνε τοπία της Βόρειας Ευρώπης, και πιο συγκεκριμένα, της Σκανδιναβίας. Βλέπει η Πίπη το ντοκυμαντέρ, κάθεται να το παρακολουθήσει, αλλά εκείνη την στιγμή το ντοκυμαντέρ τελείωνε. 

     - Φτου, να πάρει! είπε η Πίπη. Το πέτυχα στο τέλος.

     Αλλά ακριβώς εκεί, στο τέλος, φαινόταν ένα μοναχικό σπίτι μέσα στο λευκό, χιονισμένο τοπίο. Και τότε, η Πίπη σκέφτηκε:

     - Αφού δεν μου έρχεται καμιά ιδέα τι να ζωγραφίσω, γιατί δεν ζωγραφίζω κάτι σαν αυτό που μόλις είδα, ένα σπιτάκι μέσα σε ένα χιονισμένο τοπίο; Θα είναι και εύκολο.

     Και μια και δυο, παίρνει τα χρωματιστά της μολύβια και ζωγραφίζει ένα σπιτάκι, μέσα σε ένα χιονισμένο τοπίο. Και για να μην είναι μόνο του το σπιτάκι, του έβαλε για συντροφιά και μερικά γυμνά δεντράκια.

     - Χμ, καλό μου βγήκε, είπε η Πίπη.

     Και, ικανοποιημένη, μάζεψε τα χρωματιστά της μολύβια.

     Την επόμενη μέρα, της Πίπης της ήρθε μια άλλη ιδέα.

     - Γιατί δεν ξαναζωγραφίζω ένα σπιτάκι στα χιόνια, αλλά αυτή τη φορά να είναι νύχτα και να φαίνεται το βόρειο σέλας;

     Και, παρ'όλο που δεν το είχε δει το βόρειο σέλας, παρά μόνο σε φωτογραφίες, κατάφερε να ζωγραφίσει κάτι που θα μπορούσε να είναι κοντά σε αυτό που ήθελε.

     - Δεν είναι κακό, σκέφτηκε.

     Και ξαναμάζεψε τα χρωματιστά της μολύβια.

     Όμως, την επόμενη μέρα που άνοιξε το μπλοκάκι της για να σκεφτεί τι θα ζωγράφιζε, άκουσε μια φωνούλα.

     - Ποιος είναι; ρώτησε η Πίπη.

     - Εγώ, απάντησε η φωνούλα.

     - Ποιος εσύ; 

     - Εγώ, το σπιτάκι.

     Η Πίπη αρχικά νόμιζε ότι δεν είχε ακούσει καλά, αλλά έκανε λάθος.

     - Θα ήθελα να σου ζητήσω μία χάρη, είπε το σπιτάκι.

     - Τι χάρη;

     - Ωραία τα χιόνια, δε λέω, αλλά τα βαρέθηκα. Μήπως να με πήγαινες κάπου αλλού, χωρίς χιόνια;

     - Τι λέει τούτο; σκέφτηκε η Πίπη. Δηλαδή, πάλι σπιτάκι θα ζωγραφίσω και σήμερα;

     Αλλά όσο το σκεφτόταν, τόσο και άρχιζε να της αρέσει η ιδέα, ιδιαίτερα όταν θυμήθηκε τον νάνο στην ταινία "Αμελί", που τον τραβούσαν φωτογραφίες σε διάφορα μέρη του κόσμου και ύστερα έστελναν τις φωτογραφίες στον μπαμπά της, που του άρεσαν τα ταξίδια, αλλά δεν είχε ταξιδέψει πουθενά. Άσε που ένα σπιτάκι είναι εύκολο να το ζωγραφίσεις.

     Πήρε, λοιπόν, τα μολύβια της η Πίπη, και έφτιαξε ένα σπιτάκι σε έναν βράχο, δίπλα στη θάλασσα, αργά το απόγευμα, που τα χρώματα αρχίζουν να γίνονται πορτοκαλί...

     - Καλό τώρα; ρώτησε το σπιτάκι. 

     - Τέλειο! είπε εκείνο, καθώς απολάμβανε τα χρώματα του ουρανού.

     Ήταν μην πάρει φόρα η Πίπη. Την επόμενη μέρα σκέφτηκε κάτι καλύτερο. Θυμήθηκε την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, που είχε γίνει μικροσκοπική και όλα γύρω της είχαν γίνει τεράστια.

     - Εκεί θα το πάω το σπιτάκι, σκέφτηκε.

     Και το ζωγράφισε ανάμεσα σε τεράστια λουλούδια και πανύψηλο γρασίδι, δίπλα από ένα στρουμπουλό μανιτάρι. Και ορίστε, εκεί παραδίπλα, ένα σαλιγκάρι περνάει και κοιτάει το σπιτάκι γεμάτο περιέργεια.

     - Τι περίεργο αρχιτεκτονικό σχέδιο, λέει το μανιτάρι. Όλος ο κόσμος το ξέρει ότι το σπίτι πρέπει να είναι στρογγυλό και ελικοειδές. Αλλιώς, πώς χωράει κανείς εκεί μέσα;

     Και το σαλιγκάρι απομακρύνεται αργά-αργά, όπως κάθε σαλιγκάρι καθώς πρέπει, και εκείνη την στιγμή της Πίπης της έρχεται μια ακόμη ιδέα. Και προτού το σαλιγκάρι εξαφανιστεί, προλαβαίνει και γεμίζει το κεφάλι του μικροσκοπικά φτερά, όπως εκείνα που φοράνε στο κεφάλι τους οι αρχηγοί των ινδιάνων.

     - Νομίζω το τερμάτισα, λέει η Πίπη, καμαρώνοντας λίγο και για το σαλιγκάρι-ινδιάνο.

     Αλλά στο σπιτάκι δεν πολυαρέσει αυτό το μέρος.

     - Ε, όχι και να είμαι όσο μικρό είναι ένα σαλιγκάρι! λέει. Απαράδεκτο!

     - Μην ανησυχείς, του λέει η Πίπη, αύριο θα σε πάω αλλού.

     Είπαμε, είναι να μην πάρει φόρα...

     - Εδώ πώς σου φαίνεται; ρωτάει η Πίπη το σπιτάκι, την επόμενη μέρα.

     Το είχε βάλει ψηλά, σε ένα βράχο, μέσα στο Γκραν Κάνυον, με συντροφιά έναν κάκτο, ενώ δυο όρνια πετούσαν στο βάθος.

     - Πολλή ξεραΐλα, λέει το σπιτάκι, θα κορακιάσω. Άσε που κάνει και ζέστη. Το σκέφτηκες πολύ να με βάλεις εδώ πέρα;

     - Μα τι λες; του λέει η Πίπη. Ξέρεις πόσο δημοφιλές είναι το Γκραν Κάνυον; Χιλιάδες άνθρωποι το επισκέπτονται από όλο τον κόσμο. Είναι από τα κορυφαία αξιοθέατα παγκοσμίως.

     - Σκασίλα μου! λέει το σπιτάκι. Για να μην πω ότι έχω αρχίσει να ζαλίζομαι, λόγω του ύψους. Κατέβασέ με πιο χαμηλά, ντε!

     - Με τίποτα δεν ικανοποιείσαι, λέει η Πίπη. Αλλά, μην ανησυχείς, σκέφτηκα και άλλο μέρος.

     - Άντε να δούμε, λέει το σπιτάκι.

     Την επόμενη μέρα, η Πίπη έχει ήδη σκεφτεί τους καταρράκτες του Ιγκουαζού, στην Βραζιλία. Εννοείται πως δεν τους έχει δει και σίγουρα δεν μπορεί να τους ζωγραφίζει, οπότε αποφασίζει να φτιάξει κάτι σαν καταρράκτη και να βάλει το σπιτάκι εκεί παραδίπλα.

     - Τώρα είσαι καλά; ρωτάει το σπιτάκι. Εδώ έχει δροσιά. Και σε έβαλα και χαμηλά.

     - Ή του ύψους ή του βάθους είσαι, ε; ρωτάει το σπιτάκι.

     - Γιατί το λες αυτό;

     - Εδώ που με έβαλες θα σκουριάσουν όλοι οι μεντεσέδες στις πόρτες και τα παράθυρά μου και θα αποκτήσω ρευματισμούς. Έχει πολλή υγρασία, δεν το βλέπεις;

     - Φυσικά και το βλέπω, αφού εγώ το ζωγράφισα. Αλλά νομίζω ότι έκανα αρκετά καλή δουλειά.

     - Και τι θόρυβος είναι αυτός; Μου έχει πάρει τα αυτιά, δεν θα μπορώ να κοιμηθώ εδώ πέρα.

     - Είναι από τον καταρράκτη...

     - Και έπρεπε να με βάλεις τόσο κοντά; Να με ξεκουφάνεις θέλεις;

     - Πω-πω, γκρίνια!

     - Να με πάρεις από εδώ, ακούς;

     - Καλά...

     Την επόμενη μέρα, η Πίπη έχει αρχίσει να βαριέται όλες αυτές τις μετακομίσεις, και πολύ περισσότερο έχει βαρεθεί να ακούει την γκρίνια του μικρού σπιτιού. Πού να το πάει, να βρει την ησυχία της;

     - Το βρήκα! λέει. Θα το βάλω σε μια χώρα γεμάτη ζαχαρωτά. Θα του αρέσει σίγουρα.

     Και ζωγραφίζει ένα ροζουλοπορτοκαλί τοπίο, και δέντρα-γλειφιτζούρια, δέντρα από μαλλί της γριάς, και πεταλούδες-καραμέλες. 

     - Εντάξει, τώρα; το ρωτάει.

     - Τι είναι αυτό εδώ το μέρος όπου με έφερες; 

     - Είναι μία μυθική χώρα, η ζαχαροχώρα, όπου όλα είναι φτιαγμένα από ζάχαρη...

     - Ε, όχι! Μόλις την προηγούμενη βδομάδα έκανα καθαρισμό δοντιών. Θέλεις να χαλάσουν τα δόντια μου, και να αρχίσω να γεμίζω κουφάλες;

     - Μα είναι πολύ όμορφη, δες τι όμορφα δέντρα, ορίστε και μια ωραία πεταλούδα...

     - Να με πάρεις από εδώ, δε μου αρέσει καθόλου, να, άρχισα κιόλας να κολλάω από την πολλή ζάχαρη...

     - Είσαι αχάριστο, σε τόσα μέρη σε έχω πάει και τίποτα δε σου αρέσει! Γιατί δεν γυρνάς πίσω στο χιονισμένο τοπίο;

     - Είναι βαρετό. Τι συμβαίνει; Δυσκολεύεσαι να ζωγραφίσεις καινούργια μέρη; Καλά το είχα καταλάβει! Δεν είσαι άξια να βρεις το κατάλληλο μέρος για εμένα, ομολόγησέ το!

     - Δεν ομολογώ τίποτα, και να με αφήσεις ήσυχη!

     - Εγώ, πάντως, δεν μένω άλλο εδώ. Να με πας αλλού.

     - Καλά.

     - Και κοίτα να μου αρέσει το μέρος. Να μην είναι σαν τις βλακείες που ζωγραφίζεις τώρα τελευταία...

     - Είπα, καλά!

     Έρχεται η επόμενη μέρα, και το σπιτάκι ξυπνάει σε ένα πολύ περίεργο μέρος. Νερά δεν έχει, δέντρα δεν έχει, μόνο του είναι, μόνο κάτι στρογγυλά πράγματα φαίνονται να πετάνε στον ουρανό...

     - Πού με έφερες; ρωτάει την Πίπη.

     - Πες μια καλημέρα πρώτα, λέει η Πίπη.

     - Καλημέρα. Πού με έφερες;

     - Το σκέφτηκα πολύ. Είδα, λοιπόν, ότι κανένα τοπίο που σου έφτιαξα ως τώρα δε σου άρεσε, ούτε πραγματικό, ούτε φανταστικό. Και αποφάσισα να σε βάλω στον Άρη!

     - Σε ποιον Άρη;

     - Στον πλανήτη Άρη. 

     - Αυτά τα στρογγυλά εκεί πάνω τι είναι;

     - Α, αυτά είναι ιπτάμενοι δίσκοι.

     - Υπάρχουν Αρειανοί;

     - Φυσικά και υπάρχουν! Κάτσε, λοιπόν, εδώ, να γκρινιάζεις, επειδή - δεν ξέρω αν σου το είπα - ο Άρης δεν έχει ατμόσφαιρα και, λογικά, ο ήχος δε μεταδίδεται, οπότε όσο και να γκρινιάζεις δε θα σε ακούω!

     - Θα γυρίσω πίσω!

     - Πώς θα γυρίσεις; 

     - Θα ζητήσω βοήθεια από τους Αρειανούς...

     - Μάθε πρώτα την γλώσσα τους και το συζητάμε, λέει η Πίπη. Α, μα πια! Σε βαρέθηκα!

     Και κλείνει το μπλοκάκι της. Και πάει να πιει λίγο νερό, όλες αυτές οι συζητήσεις την έκαναν να διψάσει...

Δεκατρία χρόνια και δεκατρείς μέρες

 

     Κοίτα να δεις που πέρασε σχεδόν άλλος ένας χρόνος! Μα πώς γίνεται αυτό τόσο γρήγορα; Πόσα άλυτα μυστήρια παραμένουν ακόμα στο σύμπαν; 

     Αυτά σκέφτεται η Πίπη, που βλέπει πως οι μέρες των αγενεθλίων της Οξείας Γλωσσοπάθειας πλησιάζουν απειλητικά και το μυαλό της αδειάζει απελπιστικά... Καμία ιδέα δεν της έρχεται, καμία απολύτως.

     - Θα χρειαστώ επειγόντως βοήθεια, σκέφτεται η Πίπη και πιάνει την ατζέντα της.

     Η ατζέντα ανοίγει στο Π.

     - Ο Πινόκιο, βέβαια, πώς δεν τον σκέφτηκα νωρίτερα; λέει η Πίπη και τον παίρνει τηλέφωνο.

     "Αυτή την στιγμή απουσιάζω, αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο", ακούγεται από το τηλέφωνο, αλλά εκεί που η Πίπη περιμένει να ακούσει τον χαρακτηριστικό ήχο για να αφήσει μήνυμα, ακούει τη φωνή του Πινόκιο!

     - Εμπρός! λέει ο Πινόκιο.

     - Δεν απουσιάζεις; τον ρωτάει η Πίπη.

     - Όχι.

     - Και γιατί έχεις βάλει τον τηλεφωνητή;

     - Δεν είναι τηλεφωνητής, εγώ ήμουν που έκανα τη φωνή του τηλεφωνητή.

     - Εσύ; Άλλο πάλι και τούτο! Και γιατί κάνεις τη φωνή του τηλεφωνητή;

     - Έχει μεγάλη πλάκα! Όταν ακούνε το μήνυμα του τηλεφωνητή, όλοι αρχίζουν να σκέφτονται τι μήνυμα να αφήσουν, οπότε μόλις με ακούσουν να τους μιλάω μπλοκάρουν και χάνουν τα λόγια τους! Ο Κοντορεβυθούλης μια φορά μασούσε τσίχλα και την κατάπιε από την ταραχή του!

     - Δεν το βρίσκω και τόσο αστείο, λέει η Πίπη, άλλο είναι, όμως, αυτό που ήθελα να σου πω. Πλησιάζουν τα αγενέθλια της Γλωσσοπάθειας και δεν έχω καμιά ιδέα για εορταστική ανάρτηση. Μήπως θα μπορούσες να περάσεις από εδώ, να το συζητήσουμε λιγάκι, να μου δώσεις και καμιά ιδέα;

     - Θα έχεις και τούρτα;

     - Δεν το είχα σκοπό, αλλά αν το θέλεις, να πάρω μία...

     - Τι δεν το είχες σκοπό; Γίνονται γενέθλια χωρίς τούρτα;

     - Α-γενέθλια σου είπα, όχι γενέθλια!

     - Άρχισες πάλι τις χαζομάρες σου; Ή, μήπως, τις α-χαζομάρες;

     - Εγώ σου μιλάω σοβαρά και εσύ κοροϊδεύεις.

     - Α, μα εσύ δεν χρειάζεσαι βοήθεια, α-βοήθεια χρειάζεσαι, λέει ο Πινόκιο και σκάει στα γέλια.

     - Καλά, δεν πειράζει, άμα δε θέλεις, θα βρω άλλον. Άντε γεια! λέει η Πίπη και του κλείνει το τηλέφωνο.

     Κάτω από το όνομα του Πινόκιο είναι γραμμένο το όνομα του Πήτερ Παν.

     - Ας δοκιμάσω και τον Πήτερ, σκέφτεται η Πίπη. Πιο πολλές ελπίδες έχω μαζί του από ό,τι με τον παλαβό τον Πινόκιο.

     - Εμπρός! ακούγεται η φωνή του Πήτερ.

     - Γεια σου, Πήτερ, η Πίπη είμαι.

     - Α, τι έκπληξη είναι αυτή! Πώς και με θυμήθηκες;

     - Τώρα που το λες, καιρό έχουμε να τα πούμε, έχεις δίκιο. Πώς πάει; Είσαι καλά;

     - Καλά είμαι. Δηλαδή, όχι απλώς καλά, εξαιρετικά, θα έλεγα. Ετοιμάζομαι για ταξίδι!

     - Α, ναι; Μπράβο! Και πού θα πας;

     - Στη χώρα του Πότε. Τρία χρόνια το περίμενα!

     - Στη χώρα του Ποτέ είπες;

     - Στη χώρα του Ποτέ έχω πάει, στη χώρα του Πότε είπα ότι θα πάω!

     - Και τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η χώρα;

     - Το λέει και το όνομά της: πότε υπάρχει και πότε δεν υπάρχει.

     - Για φαντάσου, πολύ περίεργο!

     - Ναι, και για να την επισκεφτείς θα πρέπει να πας όταν υπάρχει, εννοείται. Αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις!

     - Με γκρουπ θα πας;

     - Μάλλον.

     - Τι εννοείς, "μάλλον"; Δεν ξέρεις;

     - Στο ταξιδιωτικό γραφείο μου είπαν ότι το ταξίδι κανονικά είναι ομαδικό, αλλά λόγω της ιδιαιτερότητας του προορισμού, πότε σχηματίζεται γκρουπ και πότε όχι.

     - Και πότε θα ξέρεις με σιγουριά;

     - Δε νομίζω να το μάθω πριν από το ταξίδι.

     - Τέλος πάντων, ελπίζω να περάσεις ωραία.

     - Ευχαριστώ. Αλλά πες μου κι εσύ τα δικά σου.

     - Ε, σε γενικές γραμμές όπως τα ξέρεις. Αλλά έχω ένα προβληματάκι και χρειάζομαι τη βοήθειά σου.

     - Δεν είμαι και πολύ καλός σε αυτά, αλλά πολύ ευχαρίστως να προσπαθήσω να σε βοηθήσω. Τι σου συμβαίνει;

     - Σε λίγες μέρες έχει αγενέθλια η Γλωσσοπάθεια...

     - Αλήθεια; Τι μου λες; Χρόνια της πολλά!

     - Ευχαριστώ!

     - Θα κάνεις πάρτυ;

     - Μπα, κάτι πιο απλό σκεφτόμουν: μια εορταστική ανάρτηση.

     - Καλή είναι και η εορταστική ανάρτηση.

     - Καλή είναι, ναι, το πρόβλημα όμως είναι ότι δε μου έρχεται καμία ιδέα. Οπότε, θα ήθελα να περάσεις από εδώ να με βοηθήσεις λίγο.

     - Εννοείται, το συζητάς; Θα σου τηλεφωνήσω από βδομάδα να συνεννοηθούμε...

     - Όχι από βδομάδα, την Παρασκευή είναι τα αγενέθλια!

     - Ποια Παρασκευή; Αυτήν την Παρασκευή;

     - Αυτήν, βέβαια!

     - Αυτήν την Παρασκευή, αδύνατον!

     - Πώς αδύνατον;

     - Αφού θα λείπω!

     - Πώς θα λείπεις;

     - Δε σου είπα ότι θα πάω ταξίδι;

     - Την Παρασκευή θα πας;

     - Την Παρασκευή, βέβαια!

     - Φτου, να πάρει!

     - Σε παρακαλώ να μην χρησιμοποιείς λέξεις ή εκφράσεις με αρνητική αύρα, θα μου γρουσουζέψεις το ταξίδι και δε θα την πετύχω ποτέ τη χώρα του Πότε!

     - Δεν μπορείς να το αναβάλεις για χάρη μου;

     - Είσαι καθόλου καλά; Να το αναβάλω; Δεν άκουσες ότι το περίμενα τρία ολόκληρα χρόνια;

     - Ναι, αλλά μου είπες ότι αυτή η χώρα πότε υπάρχει και πότε δεν υπάρχει.

     - Ακριβώς! Και υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις ότι αυτήν την Παρασκευή θα υπάρχει. Δεν μπορώ να την χάσω τέτοια ευκαιρία!

     - Και δε μου λες: αν πας στη χώρα του Πότε όταν υπάρχει, αλλά αμέσως μετά πάψει να υπάρχει, θα πάψεις να υπάρχεις και εσύ;

     - Μη με μπερδεύεις τώρα, επάνω που προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα χωρέσω στη βαλίτσα το ρολόι με τον κούκο... 

     - Τι το θέλεις το ρολόι με τον κούκο;

     - Ε, τι; Μόνο του θα τον αφήσω τον κούκο τόσες μέρες; Θα μαραζώσει!

     - Σίγουρα δε θέλεις να το ξανασκεφτείς; 

     - Τι να ξανασκεφτώ; Αφού σου λέω ότι δεν μπορώ. Γιατί δεν κάνεις την εορταστική ανάρτηση την επόμενη εβδομάδα; Την επόμενη Παρασκευή, κατά πάσα πιθανότητα, θα έχω επιστρέψει. 

     - Μα τα αγενέθλια είναι αυτήν την Παρασκευή!

     - Μη γίνεσαι σπαστική! Και την επόμενη Παρασκευή, πάλι αγενέθλια θα έχει η Γλωσσοπάθεια. Και θα έχω και φωτογραφίες από τη χώρα του Πότε να σου δείξω. Και αν θέλεις, τις βάζεις και στην εορταστική ανάρτηση, εμένα δε με πειράζει. Αν δε μου κάνει καμιά χαλάστρα η φωτογραφική μηχανή, δηλαδή. Πότε-πότε την πιάνει το στριμμένο της.

     - Καλά, δεν πειράζει, θα βρω άλλον να με βοηθήσει. Καλό σου ταξίδι! λέει η Πίπη και κλείνει το τηλέφωνο.

     Αφήνει έναν αναστεναγμό. Τελικά, θα είναι δυσκολότερο από ό,τι είχε φανταστεί. Ανοίγει την ατζέντα της στη σελίδα του Μ.

     - Ο βαρώνος Μυγχάουζεν κυνηγάει πεταλούδες στον κήπο, την ενημερώνει ο μπάτλερ του.

     - Θα μπορούσα να του μιλήσω; λέει η Πίπη. Είναι εξαιρετικά επείγον.

     - Ποια είπατε πως είστε; λέει ο μπάτλερ.

     - Η Πίπη, πείτε του.

     - Βαρώνη;

     - Όχι.

     - Μαρκησία;

     - Ούτε.

     - Τότε, λυπάμαι. Ο βαρώνος μού έχει απαγορεύσει να τον φέρνω σε άμεση επικοινωνία με άτομα που δε φέρουν τουλάχιστον έναν τίτλο ευγενείας. Καλή σας μέρα.

     Η Πίπη μένει με το ακουστικό στο χέρι. Αλλά δεν έχει σκοπό να τα παρατήσει.

     - Ο βαρώνος Μυγχάουζεν κυνηγάει πεταλούδες στον κήπο, την ενημερώνει εκ νέου ο μπάτλερ. Αλλά, μια στιγμή: μήπως μιλήσαμε και προηγουμένως; Η φωνή σας μου ακούγεται γνωστή.

     - Ναι, έχετε δίκιο, εγώ είμαι πάλι.

     - Μα, νομίζω ότι σας είπα...

     - Έχετε δίκιο, δικό μου το φταίξιμο. Δεν σας εξήγησα ότι, παρ'όλο που δεν είμαι βαρώνη ή μαρκησία, έχω τίτλο ευγενείας.

     - Αλήθεια;

     - Φυσικά. Ειδοποιήστε, λοιπόν, τον βαρώνο ότι τον ζητάει η Πίπη, Κόμισσα της Χώρας του διαμερίσματος και Αρχιδούκισσα των Χωρών της μπροστινής και της πίσω βεράντας.

     - Ω, δύο τίτλοι! Βεβαίως, εξοχοτάτη, θα ειδοποιήσω αμέσως τον βαρώνο. Και σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη για το ατόπημά μου να βιαστώ να λήξω την συνδιάλεξή μας προηγουμένως.

     - Σας συγχωρώ, λέει η Πίπη, με αέρα κόμισσας και αρχιδούκισσας μαζί.

     Ο μπάτλερ κάνει σεβαστικά μια υπόκλιση στο τηλέφωνο. Κρίμα που η Πίπη δεν τον βλέπει. 

     - Αγαπητή μου, πόσο χαίρομαι που με πήρες τηλέφωνο! ακούγεται η φωνή του βαρώνου Μυγχάουζεν ύστερα από τρία λεπτά. Πώς είναι η υγεία σου;

     - Αρκετά καλά, εσύ πώς είσαι; Έμαθα ότι κυνηγάς πεταλούδες...

     - Είναι η τελευταία λέξη της μόδας στην Αυλή του Μεγάλου Φρειδερίκου.

     - Τι μου λες;

     - Ναι. Πριν από τις πεταλούδες, κυνηγούσαμε λιβελλούλες. Αλλά οι πεταλούδες είναι πιο χαριτωμένες, πώς να το κάνουμε! 

     - Έτσι είναι.

     - Τις Κυριακές κυνηγάω και πυγολαμπίδες. Αρέσουν πολύ στη Μαρία Θηρεσία. Αν θέλεις, έλα την Κυριακή να κυνηγήσουμε μαζί.

     - Θα το σκεφτώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να σε καλέσω στη Χώρα του διαμερίσματος.

     - Αν και οι χώροι που είναι μικρότεροι των χιλίων τετραγωνικών μου προκαλούν κλειστοφοβία, σου έχω τέτοια αδυναμία που δεν μπορώ να αρνηθώ.

     - Σε ευχαριστώ πολύ!

     - Τι ένδυμα να επιλέξω; Θα είναι γεύμα ντεγκουστασιόν δεκαπέντε σταδίων; Δείπνο συνοδεία θεάματος με ακροβάτες και ταχυδακτυλουργούς;

     - Δεν είχα σκεφτεί κάτι τέτοιο, αλλά, αν θέλεις, μπορούμε να παραγγείλουμε πίτσα.

     - Πίτσα; Τι είναι αυτό; Α, καλά, δε θα τα χαλάσουμε, ας παραγγείλουμε πίτσα, μόνο η δικιά μου να είναι χωρίς αστακό, σε παρακαλώ, είμαι αλλεργικός. Ας έχει μόνο χαβιάρι. Και η σαμπάνια να είναι του 1754, που ήταν καλή χρονιά, αλλιώς φρόντισε να έχεις νερό από πηγές των ορέων του Μέλανος Δρυμού, εντάξει;

     - Καλά, ας αφήσουμε το μενού για την ώρα, αυτό που θέλω είναι να βρούμε ιδέες για εορταστική ανάρτηση. Είναι τα αγενέθλια της Γλωσσοπάθειας σε λίγες μέρες, την Παρασκευή, πιο συγκεκριμένα.

     - Μα τότε δεν υπάρχει καιρός, πρέπει να έρθω άμεσα! Λεοπόλδε, ετοίμασε, σε παρακαλώ, την εορταστική μου φορεσιά, αυτή που φοράω και στις παρελάσεις! Καλά, έχω άπειρες ιδέες για εορταστική ανάρτηση, θα δεις!

     - Πολύ χαίρομαι! Τον τελευταίο καιρό δε μου έρχεται καμία ιδέα.

     - Θα μπορούσα να σου πω για τότε που πετούσα με το αερόστατο προς Κάιρο, και συγκρουστήκαμε στον αέρα κατά λάθος με έναν πελαργό, και το ράμφος του πελαργού τρύπησε το αερόστατο, και έπεσα μέσα στην Αίτνα... Τι τράβηξα μέχρι να βγω έξω!

     - Ωραία ιδέα!

     - Ή θα μπορούσα να σου πω για εκείνη τη φορά που ταξίδευα προς Μπουένος Άιρες, και λίγο πριν φτάσουμε έπιασε ένας ξαφνικός Ανατολικός άνεμος τόσο δυνατός, που σήκωσε το πλοίο στον αέρα και το πέταξε στην άκρη της Γης, και, αν δεν προλάβαινα να πετάξω την άγκυρα - που πιάστηκε στις ρίζες ενός μαγκρόβιου στις ακτές της Νιγηρίας - θα είχαμε πέσει κάτω από τη Γη!

     - Ναι, εντάξει, αυτό δεν στέκει και τόσ...

     - Αλλά για να γίνει καλή δουλειά πρέπει να διαλέξω την πιο κατάλληλη ιστορία, έτσι ώστε η ανάρτηση να είναι πιο - πώς το λένε; - στοχευμένη. Τα πόσα κλείνει η Γλωσσοπάθεια; 

     - Τα δεκατρία χρόνια και τις δεκατρείς μέρες...

     - Τι; Είπες δεκατρία;

     - Ναι...

     - Και αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις καμία ιδέα για ανάρτηση; Αν είναι δυνατόν!

     - Λες γι'αυτό να είναι;

     - Εννοείται! Και θες και να τα γιορτάσεις, βρε Πίπη; Πόσο χαζή είσαι; Φτου, φτου, φτου, στα όρη, στα βουνά, στα όρη, στα βουνά...

     - Τι έγινε;

     - Όχι, Λεοπόλδε, δε θα την χρειαστώ την εορταστική φορεσιά, βάλ'την ξανά στη ναφθαλίνη, ευχαριστώ.

     - Τι σημαίνει αυτό; Δε θα έρθεις;

     - Εννοείται πως όχι! Να με γκαντεμιάσεις θέλεις; Αύριο με έχει καλέσει για χαρτιά ο Γουσταύος της Σουηδίας, δε γίνεται να χάσω!

     - Και γιατί να χάσεις; 

     - Δεν το ξέρεις ότι το δεκατρία είναι γκαντέμικο; Φτου, να πάρει, πάλι είπα "δεκατρία", στα όρη, στα βουνά, στα όρη, στα βουνά...

     - Μα δεν είναι σκέτο δεκατρία, είναι δεκατρία χρόνια και δεκατρείς μέρες...

     - Για καλό μου το λες αυτό; Δηλαδή, διπλή γκαντεμιά; Λεοπόλδε, φέρε μου, σε παρακαλώ το φυλαχτό από φτερά φλεγόμενου φοίνικα και φολίδες κινέζικου δράκου που μου έδωσε ο μάγος Μέρλιν, μήπως και γλιτώσω τα χειρότερα...

     - Πες μου, τότε, μια ιστορία από το τηλέφωνο! 

     - Α, ευχαριστώ Λεοπόλδε! Δε μου φέρνεις και εκείνο το λαγοπόδαρο που μου είχε χαρίσει η Μεγάλη Αικατερίνη, τότε που την κέρδισα στο σκάκι, ύστερα από εκείνη την παρτίδα που κράτησε εκατόν πενήντα μέρες;

     - Έπαιξες σκάκι με τη Μεγάλη Αικατερίνη;

     - Ναι, μία φορά, το σωτήριο έτος 1775... Πού είναι το λαγοπόδαρο, Λεοπόλδε;... Α, ναι, έχεις δίκιο. Το έχασα στα χαρτιά από το Λουδοβίκο τον ΙΕ'. Μεγάλος χαρτοκλέφτης αυτός ο Λουδοβίκος, αλλά πώς του το λες;

     - Θα με ενδιέφερε να ακούσω την ιστορία αυτής της παρτίδας σκακιού με τη Μεγάλη Αικατερίνη...

     - Δεν έχουμε άλλο γούρι ή φυλαχτό, Λεοπόλδε; Εκείνο το κοκαλάκι της νυχτερίδας των Καρπαθίων πού βρίσκεται;... Α, το φοράω ήδη, ναι. Πάλι καλά. Αλλά δεν νομίζω ότι αρκεί.

     - Τι θα γίνει με την ιστορία της παρτίδας σκακιού; λέει η Πίπη.

     - Α, ακόμα εδώ είσαι εσύ; λέει ο βαρώνος Μυγχάουζεν. Δεν πειράζει, Λεοπόλδε, φέρε ό,τι βρεις, στην ανάγκη, τι να κάνω, θα φορέσω κολιέ από σκόρδα... μπιπ! μπιπ! μπιπ!

     Η Πίπη μένει πάλι με το ακουστικό στο χέρι. Η ατζέντα δεν γράφει άλλο όνομα. Ο βαρώνος Μυγχάουζεν ήταν η τελευταία της ελπίδα.

     - Πάει η ανάρτηση! σκέφτεται. Μα, κι αυτός ο Χριστιανός γιατί δε μου είπε μία ιστορία από το τηλέφωνο; Τι θα πάθαινε;

     Να έχει δίκιο, άραγε, ο βαρώνος Μυγχάουζεν; Να φταίνε τα δεκατρία χρόνια (και οι δεκατρείς μέρες) που έχει στερέψει το μυαλό της από ιδέες; Να είναι όντως γκαντέμικα; Μήπως να βρει κανέναν από αυτούς τους ενεργειακούς θεραπευτές που είναι πολύ της μόδας τώρα τελευταία, να κάνει ενεργειακό καθαρισμό στο χώρο και να διώξει την αρνητική ενέργεια;

     - Άλλη βλακεία δε θα σκεφτείς; μαλώνει τον εαυτό της. 

     Ακούγεται το κουδούνι. 

     - Ποιος είναι; ρωτάει.

     - Από την "Διακτινιστική Ταχυδρομική", ακούγεται μία φωνή. Έχετε δέμα.

     Ανοίγει την πόρτα και ο κούριερ της δίνει ένα πακέτο τυλιγμένο με όμορφο χαρτί και με μια αυτοκόλλητη ταινία που γράφει "Σούπερ Εξπρές". Επάνω γράφει τα στοιχεία της και τη λέξη "Υπερεπείγον" με κεφαλαία και τονισμένα γράμματα. Ευχαριστεί τον κούριερ και κλείνει την πόρτα.

     Γυρίζει το πακέτο από την πίσω πλευρά. Στην πάνω αριστερή γωνία, με καλλιγραφικά γράμματα, είναι γραμμένα τα στοιχεία του βαρώνου Μυγχάουζεν.

     - Α, τι καλός! λέει η Πίπη. Μου την έστειλε γραμμένη την ιστορία, τελικά!

     Πιάνει το πακέτο με τα δυο της χέρια και το κουνάει ελαφρά. Ακούει ήχο από διάφορα πράγματα που χτυπιούνται μεταξύ τους και με τα τοιχώματα του κουτιού. Να έστειλε και κάποιο δωράκι μαζί με την ιστορία ο βαρώνος Μυγχάουζεν; Ανοίγει το κουτί με μεγάλη προσοχή και περιέργεια.

     Έκανε λάθος. Δεν υπάρχει καμία ιστορία μέσα. Δεν υπάρχει ούτε καν χαρτί. Μόνο καμιά εικοσαριά κεφάλια σκόρδου. Εικοσιένα, για την ακρίβεια. Η Πίπη μένει να τα κοιτάζει. Ξαφνικά, της άνοιξε η όρεξη για σκορδαλιά.

Φιλική παρέμβαση

 

     Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα κυπαρίσσι. Δηλαδή, δεν υπήρχε μόνο ένα κυπαρίσσι, υπήρχαν πολλά, αλλά εμείς θα μιλήσουμε για ένα συγκεκριμένο.

     Αυτό το κυπαρίσσι, που λέτε, ήταν ψηλόλιγνο, όπως όλα τα άλλα κυπαρίσσια, και στεκόταν καμαρωτό-καμαρωτό σε έναν κήπο γεμάτο φυτά. Βέβαια, λόγω ύψους και μόνο, ξεχώριζε αμέσως από τα άλλα φυτά του κήπου, αλλά αυτό δεν το έκανε σε καμία περίπτωση να σηκώνει τη μύτη του ψηλά. Τα άλλα κυπαρίσσια ήταν όλα πολύ σοβαρά, όπως έπρεπε να είναι τα κυπαρίσσια, και μιλούσαν μόνο μεταξύ τους, αφού κανένα άλλο φυτό δεν έφτανε τόσο ψηλά όσο εκείνα, για να μπορούν να συζητήσουν.

     Όμως, το κυπαρίσσι της ιστορίας μας, ενώ ήταν επίσης σοβαρό, ήταν και ιδιαίτερα κοινωνικό, με αποτέλεσμα να προσπαθεί να κάνει φιλίες με όλα τα φυτά του κήπου. Με τα περισσότερα φυτά, λόγω ύψους, δυστυχώς, δεν κατάφερνε να επικοινωνήσει. Υπήρχε, όμως, μια μπουκαμβίλια που, αν και δεν ήταν το ίδιο ψηλή με εκείνο, κατάφερνε, σκαρφαλώνοντας με μαεστρία, να φτάσει αρκετά ψηλά, έτσι ώστε να μπορούν να μιλάνε. Και τι καλή παρέα που έκανε εκείνη η μπουκαμβίλια! Τα καλύτερα ανέκδοτα ήξερε! Και τόσο πολύ γελούσε το κυπαρίσσι με τα ανέκδοτα της μπουκαμβίλιας, που μερικές φορές το έπιανε λόξυγγας. Και τότε, η μπουκαμβίλια γελούσε ακόμα περισσότερο. Και τόσο τρανταζόταν από τα γέλια, που στον κήπο έβρεχε μπουκαμβιλιολούλουδα.

     Τα άλλα κυπαρίσσια δεν καταλάβαιναν τι της έβρισκε της μπουκαμβίλιας το κυπαρίσσι. Τι, δηλαδή; Σάμπως εκείνα δεν ήξεραν ανέκδοτα; Ήξεραν, και μάλιστα πολλά. Και το κυριότερο: ήταν ανέκδοτα υψηλού επιπέδου - μόνο τέτοια άρμοζαν σε εκείνα - και σύμφωνα με το σαβουάρ βιβρ της κυπαρισσοκοινωνίας. Ενώ εκείνη η μπουκαμβίλια ήταν εντελώς παρακατιανή. Χαζογέλαγε δυνατά με ανοιχτό το στόμα - τι ανεπίτρεπτο! - και ντυνόταν και τόσο παρδαλά, σαν καρνάβαλος! 

     - Τι μπασκλασαρία! έλεγαν, μμμμμ!

     Και κοιτούσαν με μισό μάτι, τόσο την μπουκαμβίλια, όσο και το κυπαρίσσι, που έκανε παρέα με άτομα που δεν άρμοζαν στο κοινωνικό του στάτους. Αλλά το κυπαρίσσι δεν άκουγε τίποτα από αυτά που έλεγαν, αφού τα δυνατά γέλια της μπουκαμβίλιας σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο.

     Μια μέρα, ο αρχηγός των κυπαρισσιών - δηλαδή η κυρία του, για να είμαστε ακριβείς - είχε την καταπληκτική ιδέα να διοργανώσει έναν διαγωνισμό για το πιο εντυπωσιακό κυπαρίσσι. Ήταν πολύ της μόδας τέτοιοι διαγωνισμοί, οι άνθρωποι έκαναν πολλούς, τα έβλεπε εκείνη από πάνω από τον μαντρότοιχο.

     Όλα τα κυπαρίσσια ενθουσιάστηκαν - μέσα στα επιτρεπόμενα πλαίσια, εννοείται - και δήλωσαν αμέσως συμμετοχή στο διαγωνισμό. Ύστερα, άρχισαν να στολίζονται και να ετοιμάζονται με μεγάλη προσοχή.

     Το κυπαρίσσι μας, είχε δηλώσει και εκείνο συμμετοχή, και στολιζόταν, και ξεσκόνιζε τα φύλλα του, και τίναζε τα κλαδιά του, και προσπαθούσε να πάρει την πιο εντυπωσιακή πόζα που μπορούσε, αλλά τίποτα δεν τον ικανοποιούσε. Ό,τι και να έκανε, τα υπόλοιπα κυπαρίσσια ήταν πολύ πιο εντυπωσιακά από εκείνο. Η φίλη του η μπουκαμβίλια το ενθάρρυνε με διάφορα επιφωνήματα θαυμασμού, αλλά το κυπαρίσσι δεν είχε πολύ καλό προαίσθημα για το διαγωνισμό. Ούτε τα ανέκδοτα της μπουκαμβίλιας μπορούσαν να του φτιάξουν τη διάθεση. Το καημένο, αισθανόταν μειονεκτικά.

     Μια μέρα, λίγο πριν από το διαγωνισμό, εκεί που το κυπαρίσσι έκανε την πρωινή του γυμναστική για να είναι σε φόρμα, άκουσε τα άλλα κυπαρίσσια που το κορόιδευαν. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα και η μπουκαμβίλια κοιμόταν, οπότε δεν υπήρχαν τα γέλια της να σκεπάζουν τις ομιλίες των άλλων κυπαρισσιών.

     - Τι παιδεύεται; είπε ένα από τα πιο ψηλά κυπαρίσσια. Αφού δεν πρόκειται να κερδίσει.

     - Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, είπε ένα άλλο, και όλα τα κυπαρίσσια γέλασαν διακριτικά, σύμφωνα με το σαβουάρ βιβρ.

     - Τι ελπίδα να έχει το δόλιο; είπε ένα άλλο. Δεν βλέπετε ποιον έχει διαλέξει για φίλο; Την μπουκαμβίλια.

     - Μμμμμμ! έκαναν όλα μαζί. Σιγά το άτομο!

     - Όλο φασαρία κάνει και όλο γελάει δυνατά, αν είναι δυνατόν!

     - Γιατί; Τα ρούχα της τα έχετε δει; Παρδαλά, όπως και αυτή!

     - Χι! Χι! Χι!

     Το κυπαρίσσι ενοχλήθηκε, που μιλούσαν έτσι για τη φίλη του, αλλά δεν είπε τίποτα. Πάντως, του χάλασε εντελώς η διάθεση. Όταν ξύπνησε η μπουκαμβίλια, το είδε πιο μελαγχολικό από κάθε άλλη φορά.

     - Τι έχεις; το ρώτησε.

     - Τίποτα, είπε εκείνο.

     - Πώς τίποτα; Αφού σε βλέπω!

     - Δεν έχω τίποτα, σου λέω! 

     - Καλά, αλλά άκου τώρα τι μου θύμισες: ήταν μια μηλιά, μια αχλαδιά και μια κυδωνιά...

     Αλλά ούτε το ξεκαρδιστικό ανέκδοτο με τη μηλιά, την αχλαδιά και την κυδωνιά έφτιαξε τη διάθεση του κυπαρισσιού. Η μπουκαμβίλια, όμως, δεν ήταν τύπος που τα παρατάει. Και αφού είπε άλλο ένα ανέκδοτο για έναν κάκτο με φαλάκρα - ένα από τα καλύτερά της - και είδε ότι δεν είχε αποτέλεσμα, πίεσε το κυπαρίσσι να της πει τι είχε συμβεί. Και το κυπαρίσσι της είπε.

     - Και γι'αυτό σκας; του είπε. Εμένα, πάντως, δεν με πειράζει, ας λένε ό,τι θέλουν. Το πιθανότερο είναι ότι σε ζηλεύουν.

     - Εμένα; Γιατί;

     - Επειδή και εκείνα θα ήθελαν πολύ να έχουν έναν φίλο έξω από τα "επιτρεπόμενα", αλλά δεν τολμούν. Ενώ εσύ τόλμησες.

     - Ίσως να έχεις δίκιο, αλλά όσο σκέφτομαι τι θα ακούσω μετά το διαγωνισμό...

     - Γιατί;

     - Όποιος κερδίσει, θα με κοροϊδεύει ακόμα περισσότερο.

     - Και γιατί να μην κερδίσεις εσύ;

     - Αποκλείεται να κερδίσω! Ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι δεν τα φτάνω! Εκείνα είναι τόσο όμορφα, τόσο εντυπωσιακά...

     - Και γιατί υπάρχουν οι φίλοι; είπε η μπουκαμβίλια. Θα σε βοηθήσω εγώ.

     - Πώς; 

     - Θα δεις. Έχω μια ιδέα.

     Και η μπουκαμβίλια δεν είπε τίποτα άλλο, όσο και αν τη ρωτούσε το κυπαρίσσι.

     Η μέρα του διαγωνισμού έφτασε. Και η επιτροπή άρχισε να επιθεωρεί τα διαγωνιζόμενα κυπαρίσσια. Η σειρά του κυπαρισσιού πλησίαζε. Και τότε, η μπουκαμβίλια αγκάλιασε σφιχτά το κυπαρίσσι.

     - Ω, τι εντυπωσιακό! είπε το ένα μέλος της επιτροπής.

     - Πανέμορφο! είπε ένα άλλο.

     - Δε σας θυμίζει μπαλαρίνα; είπε ένα τρίτο.

     - Πολύ πρωτότυπο! είπε και ένα τέταρτο. Σαν να φοράει φούστα!

     Και τα επιφωνήματα θαυμασμού έδιναν και έπαιρναν.

     Το αποτέλεσμα του διαγωνισμού μπορείτε να το φανταστείτε. Το κυπαρίσσι κέρδισε την πρώτη θέση παμψηφεί και τα υπόλοιπα κυπαρίσσια έσκασαν από τη ζήλεια τους.

     - Κοίτα τι μας έκανε μια παλιομπουκαμβίλια! έλεγαν.

     Αλλά το κυπαρίσσι δεν τα άκουγε, αφού τα δυνατά γέλια της μπουκαμβίλιας σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο. Μόλις του είχε πει το ανέκδοτο με το πλατάνι που είχε πυτιρίδα.

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι δικιά μου

Λύση ανάγκης

 

     Ο Φρανσουά Καρακόλ, αναστέναξε. 

     - Δεν μπορεί! είπε. Μάλλον έκανα λάθος. 

     Κοίταξε τα ποσά. Τόσο το φως, τόσο το νερό, τόσο το τηλέφωνο, τόσο το σούπερ μάρκετ. Έκανε πάλι την άθροιση. Ήταν σωστή.

     - Αμελί! φώναξε.

     - Τι συμβαίνει; ρώτησε η γυναίκα του.

     - Ξοδεύεις πολλά, της είπε.

     - Μα τι λες; Μόνο τα βασικά αγοράζω. Ούτε κομμωτήριο δεν πήγα το τελευταίο τρίμηνο!

     - Και πώς αυξήθηκαν τόσο οι λογαριασμοί; Ο λογαριασμός του ρεύματος είναι μισή φορά επάνω από τον προηγούμενο!

     - Δεν ξέρω πώς έγινε. Αφού βλέπεις, σπάνια ανάβω πλέον το φως, μέχρι και τα κουμπιά σου με το φως του κεριού τα ράβω... 

     - Ε, τότε, θα ανάβεις τον φούρνο συχνά, δεν μπορεί...

     - Από πέρυσι έχω να τον ανάψω τον φούρνο, από τότε που είχαμε καλέσει τη θεία σου την Λουίζ και είχα φτιάξει σουφλέ τυριών και κουνουπίδι ογκρατέν, που είναι τα αγαπημένα της, δε θυμάσαι;

     - Α, ναι...

     - Και να το εκτιμούσε, τουλάχιστον! Στον Αντουάν πήγε και το έγραψε το εξοχικό στη Νίκαια!

     - Ωραίο ήταν αυτό το εξοχικό...

     - Ωραίο, δε λες τίποτα! Ξέρεις πόσα θα'πιανε, χωρίς καν να χρειαστεί ανακαίνιση;

     - Μη μου το θυμίζεις αυτό, είπε ο Φρανσουά. Ακόμα τον κλαίω τον οικογενειακό μου πύργο δίπλα στο Λίγηρα!

     - Δε σου είπε κανείς να τον πουλήσεις στο ένα πέμπτο της αξίας του.

     - Ξεχνάς ότι κινδύνευα με φυλάκιση, λόγω χρεών; Πού θα έβρισκα άλλον αγοραστή, και τόσο γρήγορα μάλιστα;

     - Θα μπορούσες να παζαρέψεις λίγο καλύτερα την τιμή.

     - Με τον ίδιο μου το δικηγόρο να παζαρέψω, βρε γυναίκα; Και πώς να παζαρέψω; Εκείνος έτρεχε για τις υποθέσεις μου, ήξερε τα πάντα για μένα, ήξερε πόσο επειγόμουν για ρευστό. 

     - Και το εκμεταλλεύτηκε δεόντως. Ωραίος δικηγόρος!

     - Ακόμα και έτσι, πάντως, το ποσό που πήραμε δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητο, και τα χρέη μου εξόφλησα και γλίτωσα τη φυλάκιση, και κάναμε και εκείνο το δεκαήμερο ταξίδι στη Βουργουνδία.

     - Ωραία ήταν στη Βουργουνδία. Μακάρι να μπορούσαμε να ξαναπάμε!

     - Τρελλάθηκες; Η Βουργουνδία είναι απλησίαστη!

     Η γυναίκα του αναστέναξε.

     - Τέλος πάντων, είπε ο Φρανσουά, ας επιστρέψουμε στους λογαριασμούς. Αν δεν ανάβεις τον φούρνο, πώς το εξηγείς που αυξήθηκε ο λογαριασμός του ρεύματος;

     - Δεν ξέρω, θα ακρίβηνε το τιμολόγιο.

     - Πάλι; 

     - Πάλι.

     - Και στο σουπερμάρκετ τι αγοράζεις, ράβδους χρυσού; Τι λογαριασμοί είναι αυτοί;

     - Ακρίβηναν όλα, σου το έχω ξαναπεί. Και μη νομίζεις ότι τα ζαρζαβατικά που αγοράζω για τις σαλάτες που τρώμε είναι φτηνά, φτηνότερα θα μας κόστιζε να τρώγαμε ράβδους χρυσού. 

     - Αν μειώναμε το μπρι;

     - Πάνω από έξι μήνες έχω να αγοράσω μπρι.

     - Το ροκφόρ, τότε;

     - Ούτε ροκφόρ αγοράζω από πρόπερσι. Τα έχω κόψει τα τυριά, δεν το πήρες είδηση; 

     - Ε, τότε, δε σωζόμαστε από πουθενά, είπε ο Φρανσουά.

     - Γιατί, τη βενζίνη που βάζεις κάθε τόσο, δεν την υπολογίζεις; είπε η γυναίκα του. Έχει γίνει κι αυτή πανάκριβη.

     - Την υπολογίζω, πώς δεν την υπολογίζω! Αλλά χωρίς βενζίνη δεν κινείται το αυτοκινούμενο, μου είναι απαραίτητη.

     Η γυναίκα του αναστέναξε. Θυμήθηκε την εποχή που δεν είχαν το αυτοκινούμενο. Θυμήθηκε τον οικογενειακό πύργο δίπλα στον Λίγηρα, που δεν χρειαζόταν βενζίνη, αλλά είχε τεράστιο κόστος συντήρησης.

     - Δεν έχουμε τίποτα άλλο να πουλήσουμε; ρώτησε.

     - Αν η θεία Λουίζ μου είχε γράψει το εξοχικό στη Νίκαια, δε θα το σκεφτόμουν δεύτερη φορά, θα το πουλούσα με συνοπτικές διαδικασίες. Αλλιώς, τι άλλο να πουλήσω; Δεν έχει μείνει τίποτα πλέον. Ξεχνάς ότι μέχρι και τον τίτλο μου, του κόμη Ντελ' Εσκαργκό, αναγκάστηκα να τον πουλήσω για φραγκοδίφραγκα σε εκείνον τον τυρέμπορο από την Ορλεάνη; Και πάλι καλά να λέμε, με εκείνα τα χρήματα κουτσοβγάλαμε δύο ολόκληρα χρόνια... 

     - Αν καλούσαμε τον Αντουάν για φαγητό και τον πείθαμε να μας λυπηθεί και να μας το δώσει το εξοχικό; Εκείνος έχει κι άλλο.

     - Για να ξανανάψεις το φούρνο και να χρεωθούμε ακόμα περισσότερο; Άσε καλύτερα! Εξάλλου, τον ξέρω τον Αντουάν, δεν υπάρχει περίπτωση να μας λυπηθεί, πάντα ήταν ο πιο εγωιστής κι ο πιο μοναχοφάης από όλα μου τα ξαδέρφια. 

     - Και τι μπορούμε να κάνουμε;

     - Δεν ξέρω, αλλά το σίγουρο είναι πως αυτή η χώρα δεν είναι πλέον για το πορτοφόλι μας. Πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να μεταναστεύσουμε σε κάποια χώρα πιο οικονομική, αλλιώς θα αναγκαστούμε να βγούμε στη ζητιανιά. Και αυτό δεν είναι πρέπον για έναν κόμη, έστω και ξεπεσμένο.

     Μια γκριμάτσα τρόμου σχηματίστηκε στο πρόσωπο της Αμελί.

     - Έλα, μην τρομάζεις, είπε ο Φρανσουά, θα κάνω πρώτα έρευνα αγοράς. Θα ρωτήσω, θα μάθω. Και μόνο τότε θα ξεκινήσουμε.

     - Προλαβαίνω, τουλάχιστον, να πάω στο κομμωτήριο για τελευταία φορά;

     - Παλάβωσες, βρε γυναίκα; Κομμωτήριο, με τέτοιες τιμές; Δεν βγαίνουμε, λέμε! 

     - Έλεγα, επειδή τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει πολύ, έχουν ήδη φτάσει πιο κάτω από τον ώμο...

     - Αν θέλεις, σε κουρεύω εγώ, και κάνουμε και οικονομία. Μην ανησυχείς, ήμουν κουρέας στον στρατό και ξέρω. Έχω κουρέψει και πρόβατα μια φορά, όταν ήμουν μικρός.

     Η γυναίκα του αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να επιστρέψει στις παλιές, παραδοσιακές πλεκτές κοτσίδες.

     - Άσε καλύτερα, είπε. Αρχίζω να τα συνηθίζω έτσι.

     Έτσι, λοιπόν, ο Φρανσουά άρχισε την έρευνα αγοράς του και η Αμελί άρχισε να αποχαιρετάει τις λιγοστές της φίλες, που σύντομα θα τις έχανε για πάντα. Και μια ωραία πρωία, ο Φρανσουά ανακοίνωσε στην Αμελί:

     - Βρήκα πού θα πάμε! Είναι μία χώρα ευάερη, ευήλια, με εξαιρετικά χαμηλή φορολογία, και πολλές θέσεις πάρκινγκ για αυτοκινούμενα, ό,τι πρέπει για εμάς, δηλαδή!

     - Είναι σίγουρο αυτό; 

     - Σιγουρότατο! Το επιβεβαίωσα από πολλές πλευρές!

     - Ε, τότε, τι να πω; Πάμε.

     - Δες πόσα χρήματα έχει ο κουμπαράς, θα χρειαστεί να φουλάρουμε το ντεπόζιτο. Η χώρα αυτή βρίσκεται λίγο μακριά.

     Και αφού φουλάρισαν το ντεπόζιτο, ο Φρανσουά και η Αμελί ξεκίνησαν το μακρύ τους ταξίδι. Αλλά στη διαδρομή συνάντησαν κι άλλα πολλά αυτοκινούμενα, που πήγαιναν προς την ίδια κατεύθυνση με εκείνους. Και τον Φρανσουά τον έλουσε κρύος ιδρώτας, μήπως, τελικά, δεν κατάφερνε να βρει χώρο να παρκάρει στη χώρα της επαγγελίας. Και δωσ'του να πατάει το γκάζι, και να προσπερνά τα άλλα αυτοκινούμενα...

     Η διαδρομή γινόταν όλο και πιο ανηφορική καθώς πλησίαζαν, και μόλις η χώρα άρχισε να διακρίνεται από μακριά, ο δρόμος έγινε σχεδόν κατακόρυφος. Αλλά ο Φρανσουά δε φοβήθηκε, και αυτός, και η Αμελί, φορούσαν ζώνες ασφαλείας. Και το πόδι του έμεινε κολλημένο στο γκάζι.

     Ήταν αργά το απόγευμα όταν πέρασαν τα σύνορα και βρέθηκαν στη χώρα της επαγγελίας. Μόνο ένα άλλο αυτοκινούμενο βρισκόταν εκεί πιο πέρα, παρκαρισμένο σε μια σκιά. Είχαν προλάβει όλες τις θέσεις πάρκινγκ, ευτυχώς. Ο Φρανσουά εντόπισε μία καλή, πολύ ευήλια θέση και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Αλλά λίγο προτού φτάσει, η μηχανή του αυτοκινούμενου βουβάθηκε και το αυτοκινούμενο έμεινε στη μέση του δρόμου: είχε τελειώσει η βενζίνη.

     - Και τώρα, τι κάνουμε; ρώτησε η Αμελί.

     - Τι να κάνουμε; Καλά είναι και εδώ.

     - Ναι, αλλά πού θα βρούμε βενζίνη; Έχει πρατήρια σε αυτή τη χώρα;

     - Τι να την κάνουμε τη βενζίνη, σάμπως θα πάμε πουθενά;

     - Δε θα πάμε; Δηλαδή, εδώ θα μείνουμε για πάντα;

     - Αν είμαστε τυχεροί. Αλλά, τώρα, ας αφήσουμε τα λόγια. Πάω να ξαπλώσω. Πτώμα είμαι από τις τόσες ώρες οδήγησης!

     Και λίγα λεπτά αργότερα, ο μόνος ήχος που ακουγόταν στο αυτοκινούμενο ήταν το ροχαλητό του Φρανσουά. Αλλά εμένα μου δημιουργήθηκε μια απορία: είναι σίγουρο ότι αυτή η χώρα η ευάερη, η ευήλια, με την εξαιρετικά χαμηλή φορολογία, είναι η Χώρα της πίσω βεράντας;

 ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι δικές μου

Του (κοκκινόμαλλου) αγοριού απέναντι

 

Αγαπημένοι φίλοι μου, τα μάθατε τα νέα,

του κοκκινόμαλλου αγοριού, που'χει μαλλιά μοιραία;

Είδε μια μέρα όνειρο, πως έτρωγε φυστίκια,

που ήτανε μελαχρινά και φόραγαν σαρίκια.

Ξύπνησε μες στην ταραχή, ήταν η ώρα δέκα,

τεντώθηκε, σηκώθηκε, πήγε στην τουαλέτα.

Τι σοκ που τον περίμενε μπροστά εις τον καθρέφτη!

Την φράντζα του την λατρευτή είδε σαφώς να πέφτει.

Δεν έστρωνε με τίποτα, ούτε με τζελ και σπρέι,

φούντωσε, και το αίμα του αρχίνησε να καίει.

Για να ηρεμήσει άνοιξε τον άτλαντα στη μέση,

κι ευθύς το μάτι του έτυχε παν'στο Ιράν να πέσει.

Μεγάλο του εφάνηκε, ευάερο, ευήλιο,

και φυστικιών παραγωγός μέγας εις την υφήλιο.

Θυμήθηκε και τ'όνειρο, και την πεσμένη φράντζα,

που για να στρώσει τύλιξε τριγύρω της μια γάζα.

Ζήτημα ήτανε λεπτών η έμπνευση να του'ρθει,

δεν του αρκούσε στη ζωή να μάχεται τους Χούθι.

Έτσι όλη η Μέση Ανατολή στο στόχαστρο εμπήκε,

και κάθε πύραυλος και ντρόουν, απο το μούσκιο βγήκε.

Οι ουρανοί γίνανε γκρι απ'τις πολλές εκρήξεις,

σ'όλο τον κόσμο άρχισαν να τρέχουν οι αυξήσεις.

Κι αν είπαν πως ο πόλεμος γρήγορα θα τελειώσει, 

αυτό ήταν ψέμα, κι ο καθείς, σαφώς, θα διαπιστώσει.

Πέφτουν παντού τα χημικά, στενάζει ο πλανήτης,

το μόνο που μας έλειπε: να πέσει ένας κομήτης.

Μέχρι τα δέντρα τα γυμνά το'νιωσαν και ουρλιάζουν,

δυσοίωνες οι προοπτικές είναι, και τα τρομάζουν.

 

Μ'όλα αυτά, είναι σαφές, τα ζώα κινδυνεύουν,

κι αυτά που μένουν σπίτι τους, κι αυτά που ταξιδεύουν.

Πώς να φέρουν την Άνοιξη, τα δόλια χελιδόνια, 

με των πυραύλων και των ντρόουν τα αδιάκοπα καψόνια;

Κι αν ούτε καν η Άνοιξη στα μέρη μας δε θα'ρθει,

όλοι θα τα περάσουμε του Κύριου τα πάθη.

Μια λύση μόνο φαίνεται, κι ας είν' και με τη βία:

να'ρθούν οι εξωγήινοι, να πάρουν τα ηνία.

ΥΓ: Η ανάρτηση αυτή, λόγω αναφοράς και μόνο στην Άνοιξη, θα μπορούσε να πάρει μέρος στο νέο, ανοιξιάτικο δρώμενο με τίτλο "Ξυπνήματα" που διοργανώνει στο χώρο της η πυργοδέσποινα Αριστέα, οπότε την υποβάλλω, γνωρίζοντας ότι θα της δώσει μεγάλη χαρά. 

Η φωτογραφία, όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι δικιά μου

Της Γιουμπάμπα τα καμώματα

     Άπειρες φορές έχει περάσει η Πίπη από τον ίδιο δρόμο, τόσες, που πίστευε ότι γνώριζε κάθε εκατοστό του, κάθε λακούβα, κάθε σπασμένη πλάκα πεζοδρομίου, κάθε ανωμαλία στο οδόστρωμα... Αμ' δε! 

     Όπως, λοιπόν, ανέβαινε τις προάλλες για πολλοστή φορά τον δρόμο (είναι ένας δρόμος αρκετά ανηφορικός), άκουσε έναν ήχο, σαν τρομπέτα. Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, δεν υπήρχε κανείς.

     - Ιδέα μου θα είναι, σκέφτηκε.

     Αλλά μόλις έκανε το επόμενό της βήμα, η τρομπέτα ξανακούστηκε.

     - Ποιος παίζει τρομπέτα; ρώτησε τότε η Πίπη, αφού ήταν σίγουρη πλέον ότι δεν ήταν η ιδέα της.

     - Κανείς, ακούστηκε μια φωνή.

     Η Πίπη δεν είδε κανέναν, αλλά η φωνή ακουγόταν από πολύ κοντά της.

     - Μα αφού την ακούω την τρομπέτα, είπε, προσπαθώντας να εντοπίσει από πού προερχόταν η φωνή.

     - Δεν είναι τρομπέτα, η μύτη μου είναι, που τη ρουφάω, είπε η φωνή, και ακούστηκε και πάλι η τρομπέτα.

   

    Τότε ήταν που η Πίπη εντόπισε από πού ερχόταν η φωνή. Και, είτε το πιστεύετε, είτε όχι, εκεί μπροστά της βρισκόταν ένας ινδικός ελέφαντας!

     - Άλλο πάλι κι αυτό, είπε η Πίπη, τι κάνεις εκεί μέσα, ολόκληρος ελέφαντας; 

     - Βοήθησέ με να βγω! της είπε ο ελέφαντας, και ρούφηξε ξανά τη μύτη του, που έτρεχε.

     - Ωραίος είσαι, είπε η Πίπη, πρώτα μπαίνεις μέσα στο δέντρο, και μετά ψάχνεις κάποιον να σε βγάλει από εκεί!

     - Μα δεν μπήκα μόνος μου εδώ, αντέτεινε εκείνος.

     - Η αλήθεια είναι, συνέχισε η Πίπη, ότι θα ήταν αρκετά δύσκολο να στριμωχτείς μέσα σε ένα δέντρο, πρέπει να προσπάθησες πολύ...

     - Μα δεν ακούς τι σου λέω; Δεν μπήκα μόνος μου εδώ!

     - Και, δηλαδή, ποιος σε έβαλε;

     - Η κακιά μάγισσα Γιουμπάμπα με έβαλε!

     - Γιουμπάμπα; Κάτι μου θυμίζει αυτό το όνομα...

     - Φυσικά και σου θυμίζει! Είναι η κακιά μάγισσα από τη Χώρα των Θαυμάτων!

     Τότε είναι που η Πίπη θυμήθηκε την ταινία Spirited Away που είχε δει πριν από χρόνια. Εκεί την είχε δει τη μάγισσα Γιουμπάμπα. Αλλά η μάγισσα ήταν πολύ κακιά και γι'αυτό επικίνδυνη. Η Πίπη δεν ήθελε καμία σχέση μαζί της. Ο ελέφαντας, όμως, έκλαιγε, και ρουφούσε τη μύτη του, και φαινόταν τόσο λυπημένος...

 

     - Τέλος πάντων, είπε η Πίπη, θα δω τι μπορώ να κάνω. Ξέρεις πού βρίσκεται η Γιουμπάμπα, για να πάω να της μιλήσω; Ίσως την πείσω να σε ελευθερώσει. Αλλά, σε προειδοποιώ: αν τη δω να εκνευρίζεται, δε θα επιμείνω. Δεν έχω καμία όρεξη να με κλείσει κι εμένα σε κανέναν κορμό...

     - Εδώ πιο πέρα βρίσκεται, είπε ο ελέφαντας, μόλις δυο δέντρα πιο πέρα. Πες της, σε παρακαλώ, ότι θα κάνω ό,τι θέλει, αν με ελευθερώσει.

     Και ξαναρούφηξε τη μύτη του.

     - Μην υπόσχεσαι πράγματα που ίσως δεν μπορείς να κάνεις, είπε η Πίπη. Δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ζητήσει για αντάλλαγμα.

     - Πες της το, είπε ο ελέφαντας.

     Η Πίπη προχώρησε λίγο παραπάνω. Στο μεθεπόμενο δέντρο είδε, πράγματι, μια γυναίκα. Δεν της θύμισε την Γιουμπάμπα, όμως. Η γυναίκα μάλλον ήταν αφρικανή, φορούσε στο κεφάλι της ένα μαντήλι, όπως φορούν οι γυναίκες στο Τσαντ, και είχε πολύ σαρκώδη χείλη.

     Η Πίπη επέστρεψε στον ελέφαντα.

     - Δεν την βρήκα τη Γιουμπάμπα, του είπε, εκεί που με έστειλες υπάρχει μόνο μία αφρικανή γυναίκα από το Τσαντ, μάλλον.

     - Η Γιουμπάμπα είναι, είπε εκείνος, ξεχνάς ότι είναι μάγισσα και μπορεί να μεταμορφώνεται σε ό,τι θέλει; Πήγαινε πάλι, θα δεις ότι είναι αυτή!

     Ξαναπήγε η Πίπη στο δέντρο και πάλι είδε την αφρικανή. Αλλά τότε, ως δια μαγείας, πρόσεξε ότι στο μαντήλι της αφρικανής είχαν εμφανιστεί δύο μάτια, ενώ αυτό που νόμιζε για μύτη της αφρικανής, στην πραγματικότητα ήταν ένα σαγόνι! Και μπροστά στα μάτια της εμφανίστηκε η Γιουμπάμπα!

     - Καλησπέρα, της είπε η Πίπη.

     - Τι θέλεις; τη ρώτησε η Γιουμπάμπα.

     - Ήθελα να σου ζητήσω μια χάρη.

     - Και γιατί να σου την κάνω; Τι θα κάνεις εσύ για εμένα;

     - Δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα, είπε η Πίπη, θα το εκτιμούσα πολύ, όμως, αν ελευθέρωνες αυτόν τον δόλιο τον ελέφαντα, που τον έκλεισες μέσα στον κορμό του δέντρου. Δεν ξέρω τι σου έκανε και τον τιμώρησες έτσι, αλλά σίγουρα το έχει μετανιώσει...

     - Ξέρει εκείνος, είπε η Γιουμπάμπα. Και το καλό που σου θέλω, φύγε και άσε με στην ησυχία μου.

     - Μα δεν τον ακούς; Όλο κλαίει και ρουφάει τη μύτη του, και ακούγεται σαν τρομπέτα, δε σε ενοχλεί ο ήχος της τρομπέτας;

     - Αυτή την στιγμή μόνο εσύ με ενοχλείς. Και καλύτερα να φύγεις, μη σε φυλακίσω κι εσένα με τον ίδιο τρόπο.

     - Σκέψου το, τουλάχιστον...

     - Διαταγές δε δέχομαι! είπε η Γιουμπάμπα και την αγριοκοίταξε. Άμπρ...

     Τότε η Πίπη πραγματικά τα χρειάστηκε και απομακρύνθηκε τρέχοντας από τη Γιουμπάμπα, κι ας ήταν ανηφορικός ο δρόμος. Ούτε να κοιτάξει πίσω της δεν τόλμησε!

     Έφτασε στη Χώρα του διαμερίσματος λαχανιασμένη, αλλά σώα και αβλαβής. Τι το ήθελε να ενοχλήσει τη Γιουμπάμπα; Στο τσακ τα είχε γλιτώσει τα μάγια! 

     - Τέρμα οι καλοσύνες, σκέφτηκε, όποιος κλείστηκε μέσα σε κορμό, ας μείνει εκεί, εγώ δεν το διακινδυνεύω να βρεθώ φυλακισμένη!

          Αλλά μπορεί η Πίπη να πρόλαβε να φύγει προτού η Γιουμπάμπα πει "Άμπρα-κατάμπρα", όμως τα μάγια της Γιουμπάμπα, μάλλον, δεν τα γλίτωσε. Έτσι, από εκείνη τη μέρα ο δρόμος γέμισε παρουσίες. Και να που σε μια διασταύρωση, η Πίπη βρέθηκε τετ-α-τετ με ένα γυμνόστηθο μπούστο, που δεν είχε ξαναδεί ποτέ της.

      Η Πίπη δεν πίστευε στα μάτια της. Πού βρέθηκε αυτό το μπούστο; Περίεργο! Και, χωρίς να πει τίποτα, συνέχισε τον δρόμο της πολύ σκεφτική. Και αργά το απόγευμα, που ξαναπέρασε από το ίδιο σημείο, πρόσεξε πως το μπούστο όχι απλώς συνέχιζε να βρίσκεται εκεί, αλλά και ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένα γυμνόστηθο μπούστο. Θα μπορούσε άνετα να είναι ένα γυμνόστηθο άγαλμα της Ελευθερίας. Ή, ακόμα καλύτερα, θα μπορούσε να είναι η Ελευθερία που οδηγεί το λαό, του Ντελακρουά.

     - Τι κοιτάς; τη ρώτησε η Ελευθερία. 

     - Τίποτα, είπε η Πίπη.

     - Πώς "τίποτα"; Αφού εμένα κοιτάς! Μήπως η γύμνια μου σε σοκάρει;

     - Όχι, αλλά αναρωτιέμαι πότε ήρθες εδώ.

     - Δε θυμάμαι, είναι πολύς καιρός.

     - Δεν μπορεί, εγώ τόσα χρόνια περνάω από εδώ και δε σε είδα ποτέ.

     - Εγώ, πάλι, σε έχω δει άπειρες φορές να περνάς. Και σήμερα το πρωί σε είδα πάλι, που πέρασες προς την αντίθετη κατεύθυνση.

     - Μα πώς γίνεται να μη σε έχω δει τόσο καιρό;

     - Πού να ξέρω; Μήπως περπατάς με τα μάτια κλειστά;

     Η Πίπη άρχισε να αναρωτιέται, αν και ήταν σχεδόν σίγουρη ότι περπατούσε με τα μάτια ανοιχτά. Μάλλον θα επρόκειτο για σύμπτωση.

     Αλλά και την επόμενη μέρα, καθώς κατηφόριζε από τον ίδιο δρόμο, εμφανίστηκε μπροστά της ένα άλλο δέντρο. Το δέντρο ήταν θηλυκό, προφανώς, και πολύ περήφανο για τα οπίσθιά του. Τύφλα να'χει η Τζένιφερ Λόπεζ!

     

     - Δεν είμαστε καλά! είπε έκπληκτη η Πίπη.

     - Τι συμβαίνει; ρώτησε το δέντρο.

     - Συγγνώμη, πότε ήρθες εσύ εδώ; ρώτησε η Πίπη.

     - Πού να θυμάμαι; Είναι τόσος καιρός!

     - Μα εγώ δε σε είχα δει ποτέ.

     - Και τι φταίω εγώ που δεν βλέπεις μπροστά σου;

     - Ε, όχι και δεν βλέπω!

     - Αν έβλεπες, θα με είχες δει. Και τώρα, σε παρακαλώ, πήγαινε πιο πέρα, δεν βλέπεις ότι έχω στολιστεί για να βγω στο νυφοπάζαρο; Σε λίγο θα αρχίσουν να καταφθάνουν οι γαμπροί...

       Η Πίπη απομακρύνθηκε άρον-άρον, ενώ το δέντρο τούρλωνε κι άλλο τα οπίσθιά του.

     - Μα δεν μπορεί να βρέθηκαν όλοι αυτοί ξαφνικά εδώ, είπε η Πίπη. Κάτι συνέβη, αλλά τι;

     Αλλά όσο κι αν το σκεφτόταν, απάντηση δεν έβρισκε. Και λίγα μέτρα πιο πέρα, βρέθηκε μπροστά σε ένα δέντρο πολύ προβληματισμένο. Το ένα του μάτι ήταν πιο ψηλά από το άλλο, και ήταν και και τα δυο τους λίγο αλλήθωρα. 

     - Κι άλλος τύπος μέσα σε δέντρο; είπε η Πίπη. Μα, από πού έρχονται όλοι;

     - Τι θέλεις να πεις; τη ρώτησε το δέντρο.

     - Εσύ, τώρα, από πού ήρθες;

     Το δέντρο αλληθώρισε λίγο ακόμα.

     - Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς, είπε ύστερα από λίγο.

     - Εννοώ αυτό που είπα. Από πού ήρθες;

     - Εδώ βρισκόμουν, είπε το δέντρο. Έχεις δει εσύ δέντρο να περπατάει;

     Και το δέντρο φάνηκε πολύ προβληματισμένο, σαν να έλυνε με το μυαλό του εξισώσεις.

     - Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει, είπε η Πίπη. Όλα ήταν φυσιολογικά, αλλά εδώ και λίγες μέρες ο δρόμος έχει γεμίσει κόσμο: ελέφαντες, γυμνόστηθες Ελευθερίες, δέντρα με τουρλωτούς πισινούς, δέντρα αλλήθωρα, αφρικανές που μεταμορφώνονται σε μάγισσες...

     - Είπες μάγισσες; τη διέκοψε το δέντρο. Αχ, μήπως είδες τη Γιουμπάμπα, κατά τύχη; Κάπου εδώ τριγύρω θα είναι. Αν τη δεις, πες της σε παρακαλώ να με βγάλει από εδώ μέσα, ο κορμός είναι στενός και με σφίγγει...

     - Α, όχι άλλες χάρες! είπε η Πίπη και έφυγε βιαστικά. Αρκετά ασχολήθηκα! Ας γεμίσει ο δρόμος με κουκουβάγιες, καμηλοπαρδάλεις, στρουθοκαμήλους και αγάλματα, δε με νοιάζει! Εγώ τη Γιουμπάμπα δεν την ξαναπλησιάζω!

ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι δικές μου

Ο καθρέφτης του Θάρρους

      Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα απομονωμένο δωμάτιο ενός όμορφου παλατιού, υπήρχε ένας ολόσωμος καθρέφτης με χρυσή κορνίζα και πολύτιμους λίθους γύρω-γύρω. Στο παλάτι υπήρχαν και άλλοι, όμορφοι καθρέφτες, αλλά μόνο σε αυτόν ο βασιλιάς είχε τόση αδυναμία.

     Του τον είχε χαρίσει ένας διάσημος μάγος, κάποτε που τον είχε φιλοξενήσει στο παλάτι, ως δείγμα ευχαριστίας για τη φιλοξενία του.

     - Βασιλιά μου, του είχε πει ο μάγος, δέξου αυτό το δώρο από εμένα, να με θυμάσαι.

     - Ω, τι όμορφος καθρέφτης! είχε θαυμάσει ο βασιλιάς. Σε ευχαριστώ πολύ.

     - Δεν είναι ένας απλός καθρέφτης, είναι μαγικός.

     - Μαγικός;

     - Ναι. Είναι ο καθρέφτης του θάρρους. Όποιος κοιτάζεται σε αυτόν, βλέπει τον εαυτό του όπως πιστεύει ότι είναι: οι φοβιτσιάρηδες φαίνονται φοβητσιάρηδες, οι έξυπνοι φαίνονται έξυπνοι, οι δυνατοί φαίνονται δυνατοί. Όσο κι αν προσπαθεί κάποιος να κρυφτεί, δεν μπορεί. Οι αληθινές του σκέψεις φαίνονται. Γι'αυτό και λέγεται "καθρέφτης του θάρρους". Χρειάζεται θάρρος για να κοιταχτείς σε αυτόν.

     Ο βασιλιάς είχε κοιταχτεί στον καθρέφτη και είχε μείνει πολύ ευχαριστημένος από ό,τι είχε δει. Και τόσο πολύ ευχαριστημένος είχε μείνει, που τον είχε βάλει σε ξεχωριστό δωμάτιο! Και όταν χρειαζόταν να διαλέξει κάποιον νέο σύμβουλο ή υπουργό, τον πήγαινε να κοιταχτεί στον καθρέφτη και έτσι έβλεπε αν άξιζε τη θέση ή όχι.

     Κάποτε, ένας κακός δράκος εισέβαλε στο βασίλειο, και κατέστρεφε ό,τι έβρισκε στο διάβα του. Ο βασιλιάς έστειλε τον στρατό του να πολεμήσει τον δράκο, αλλά ο στρατός του δεν κατάφερε ούτε καν να τον τρομάξει. Αντίθετα, ο δράκος χτύπησε τον στρατό με τη δυνατή ουρά του και τον διέλυσε. Οι μισοί, τουλάχιστον, στρατιώτες και τα άλογά τους σκοτώθηκαν, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους εγκατέλειψαν άρον-άρον το πεδίο της μάχης και γύρισαν, τραυματισμένοι και ντροπιασμένοι, στα σπίτια τους.

     Ο βασιλιάς δεν ήξερε τι να κάνει. Με τον στρατό του διαλυμένο δεν είχε και πολλές επιλογές. Έστειλε, λοιπόν, μαντατοφόρους στα γειτονικά βασίλεια, να ζητήσει βοήθεια. Και, επειδή ο δράκος ήταν ένας πολύ τρομακτικός αντίπαλος και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βρεθούν εθελοντές, ο βασιλιάς έταξε και μια μεγάλη αμοιβή σε όποιον εξολόθρευε τον δράκο: δέκα ολόκληρα σακιά χρυσάφι!

     Κανένας, όμως, δεν έδειξε ενδιαφέρον να αντιμετωπίσει τον δράκο για δέκα σακιά χρυσάφι. Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να αυξήσει την αμοιβή σε είκοσι σακιά χρυσάφι, και όταν ούτε αυτή η προσφορά εκτιμήθηκε ως έπρεπε, την αύξησε στα τριάντα σακιά χρυσάφι. Άδικος κόπος... 

     Στο μεταξύ, ο δράκος είχε ρημάξει όλη την βόρεια πλευρά του βασιλείου με την καυτή του ανάσα και τη δυνατή του ουρά. Είχε κάψει τα μισά χωράφια και είχε ισοπεδώσει όσα σπίτια είχε βρει στο διάβα του. Στο παλάτι έφταναν συνέχεια άσχημα νέα. Και ακόμα δεν βρισκόταν κανείς να δεχτεί να πολεμήσει τον δράκο.

     Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να βάλει τα μεγάλα μέσα. Και υποσχέθηκε ότι θα έδινε, σε όποιον κατάφερνε να εξοντώσει τον δράκο, το χέρι της μονάκριβης κόρης του, που η ομορφιά της είχε ξεπεράσει τα σύνορα του βασιλείου του.

     Τότε, ως δια μαγείας, άρχισαν να καταφθάνουν πρίγκηπες και ιππότες από όλα τα γειτονικά βασίλεια, αλλά και από πιο μακριά. Όλοι ονειρεύονταν να κάνουν την πριγκήπισσα γυναίκα τους και ήταν διατεθειμένοι ακόμα και να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για μια τέτοια καλλονή. Ήταν, όμως, όλοι κατάλληλοι να τα βάλουν με τον δράκο; Ο βασιλιάς είχε τον τρόπο να το ανακαλύψει. Έτσι, οδηγούσε τους πρίγκηπες και τους ιππότες μπροστά στον καθρέφτη και έβλεπε αν είχαν τα προσόντα. Και μόνο αν έβλεπε γενναία και αγέρωχα είδωλα στον καθρέφτη, μόνο τότε δεχόταν τη βοήθειά τους.

     Από τους πρώτους νέους που κατέφτασαν στο παλάτι, ήταν ένας ιππότης με εντυπωσιακή πανοπλία. Ήταν ψηλός και σωματώδης, και στον καθρέφτη του θάρρους φάνηκε ακόμα πιο σωματώδης από όσο ήταν. Ο βασιλιάς εντυπωσιάστηκε και δέχτηκε τη βοήθεια του γενναίου ιππότη.

     Ο ιππότης έφυγε καμαρωτός-καμαρωτός, ακουμπώντας το χέρι του στην χρυσοποίκιλτη λαβή του τρομερού του σπαθιού. Τρεις μέρες μετά, όμως, στο παλάτι έφτασαν κακά μαντάτα: ο τρομερός δράκος είχε στρέψει την καυτή του ανάσα καταπάνω στον γενναίο ιππότη και τον είχε κάνει κάρβουνο!

     - Κρίμα, τέτοιο γενναίο παληκάρι! είπε ο βασιλιάς απογοητευμένος.

     Ύστερα από μερικές μέρες, ένας πρίγκηπας με χρυσή πανοπλία έφτασε και ζήτησε και εκείνος να πολεμήσει τον δράκο, για το χέρι της πριγκήπισσας. Ο πρίγκηπας ήταν λίγο στρουμπουλός, και το άλογό του είχε αρκετά επίπονη δουλειά να τον κουβαλάει, αλλά φαινόταν πολύ αποφασισμένος. Ο βασιλιάς τον οδήγησε μπροστά στον καθρέφτη του θάρρους, όπου εμφανίστηκε ρωμαλέος και δυνατός. Και ο πρίγκηπας με την χρυσή πανοπλία έφυγε για να αντιμετωπίσει τον δράκο.

     Μόλις έφτασαν τα μαντάτα ότι και ο πρίγκηπας με την χρυσή πανοπλία είχε σκοτωθεί από τον δράκο, ο βασιλιάς δέχτηκε τον επόμενο υποψήφιο. Και αυτός ήταν πρίγκηπας, και πολύ όμορφος μάλιστα. Ο βασιλιάς του ζήτησε να κοιταχτεί στον καθρέφτη του θάρρους.

     - Μα, δεν χρειάζεται, είπε εκείνος, έχω δικό μου καθρέφτη.

     Και λέγοντας αυτά, έβγαλε από μια θήκη της πανοπλίας του έναν μικρό καθρέφτη.

     - Με τέτοια ομορφιά, συνέχισε ο πρίγκηπας και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του, δεν χορταίνω να με βλέπω!

     - Ο δικός μου καθρέφτης είναι ολόσωμος, είπε ο βασιλιάς. Και αν δεν κοιταχτείς σε αυτόν, δεν θα σου δώσω ποτέ το χέρι της κόρης μου, ακόμη κι αν σκοτώσεις τον δράκο.

     Οπότε, ο πρίγκηπας στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Το είδωλό του ήταν ακόμα πιο όμορφο και εντυπωσιακό και από αυτόν τον ίδιο.

     - Εντάξει, λοιπόν, είπε ο βασιλιάς, πήγαινε να πολεμήσεις τον δράκο. Και εύχομαι να τον σκοτώσεις και να γίνεις γαμπρός μου. 

     Έφυγε ο πρίγκηπας γεμάτος αυτοπεποίθηση, και ο βασιλιάς ένιωσε πιο αισιόδοξος από ποτέ. Αλλά ύστερα από λίγες μέρες, έφτασαν και γι'αυτόν άσχημα μαντάτα. Ο όμορφος πρίγκηπας είχε σκοτωθεί από τον δράκο με συνοπτικές διαδικασίες.

     Και αυτό συνεχίστηκε για μέρες. Ένας-ένας, οι επίδοξοι μνηστήρες πήγαιναν να αντιμετωπίσουν τον τρομερό δράκο. Φορούσαν τις καλύτερές τους πανοπλίες και κρατούσαν τα πιο κοφτερά τους σπαθιά. Αλλά, ένας-ένας, είτε σκοτώνονταν από τον δράκο, είτε - αν ήταν τυχεροί - κατάφερναν να το σκάσουν, βαριά τραυματισμένοι και ανεπανόρθωτα ντροπιασμένοι. Και η επέλαση του δράκου συνεχιζόταν.

     - Μα πώς γίνεται, αναρωτιόταν ο βασιλιάς, τόσο γενναίοι και δυνατοί πρίγκηπες και ιππότες να μην καταφέρνουν τίποτα με τον δράκο;

     Αλλά απάντηση δεν έπαιρνε.

     Μια μέρα έφτασε στο παλάτι ένας φτωχός νέος. Δεν φορούσε γυαλιστερή πανοπλία, ούτε κρατούσε στα χέρια του κανένα μεγάλο σπαθί με περίτεχνα σκαλισμένη λαβή.

     - Καλέ, ποιος είναι τούτος; αναρωτήθηκαν οι πρίγκηπες. Και τι θέλει ανάμεσά μας;

     Αλλά ο νέος δεν μιλούσε. Μόνο περίμενε τη σειρά του.

     Ο βασιλιάς τον είδε και τον κάλεσε κοντά του.

     - Τι θέλεις εδώ, παιδί μου; τον ρώτησε.

     - Θέλω να σκοτώσω τον δράκο και να παντρευτώ την πριγκήπισσα, είπε ο νέος.

     - Πήγαινε καλύτερα στο σπίτι σου, ο δράκος είναι πολύ επικίνδυνος, είναι κρίμα να χάσεις τα νιάτα σου. Εξάλλου, υπάρχουν τόσοι άλλοι εδώ, πολύ καλύτερα οπλισμένοι από εσένα, δεν το βλέπεις;

     - Εγώ θα περιμένω τη σειρά μου, όπως όλοι.

     - Θεωρείς, δηλαδή, ότι θα μπορέσεις να σκοτώσεις τον δράκο;

     - Θεωρώ ότι μπορώ να προσπαθήσω.

     Ο βασιλιάς θαύμασε την επιμονή του νέου και αναρωτήθηκε μήπως τον είχε αδικήσει. Εξάλλου, και άλλοι νέοι, όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακοί, όταν είχαν σταθεί μπροστά στον καθρέφτη του θάρρους, έμοιαζαν αληθινά λιοντάρια...

     - Έλα μαζί μου, του είπε.

     Και τον οδήγησε στο δωμάτιο με τον καθρέφτη του θάρρους.

     - Στάσου εδώ και κοιτάξου σε αυτόν τον καθρέφτη, είπε.

     Στάθηκε ο νέος και κοιτάχτηκε. Το είδωλό του ήταν ένα πιστό αντίγραφό του. Ούτε καλύτερος φαινόταν, ούτε χειρότερος. Ούτε πιο γενναίος, ούτε πιο δυνατός.

     - Πήγαινε, παιδί μου, είπε ο βασιλιάς. Ο καθρέφτης μίλησε. Δεν είσαι φτιαγμένος για ανδραγαθήματα, γύρνα στο σπίτι σου καλύτερα.

     - Εγώ θα περιμένω, μήπως και αλλάξετε γνώμη, είπε ο νέος και έκανε μια υπόκλιση.

     Από εκείνη τη μέρα, ο νέος βρισκόταν στο παλάτι, ανάμεσα στους γενναίους πρίγκηπες και ιππότες, που έφευγαν ένας-ένας, για να πάνε να αντιμετωπίσουν τον τρομερό δράκο, και περίμενε τη σειρά του. Ο βασιλιάς έστειλε τους ανθρώπους του να μάθουν πληροφορίες για εκείνον. Του είπαν ότι ερχόταν από μια μακρινή χώρα, και ότι ήταν τσαγκάρης.

     - Τσαγκάρης;

     - Μάλιστα, μεγαλειότατε. Έζησε αρκετά χρόνια δίπλα στον καλύτερο τσαγκάρη της πόλης, και όταν ο τσαγκάρης πέθανε, ανέλαβε τη δουλειά του.

     - Γιος τσαγκάρη, λοιπόν.

     - Όχι ακριβώς. Ο τσαγκάρης δεν είχε δικά του παιδιά, τον είχε πάρει ως παραγιό. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι στ'αλήθεια, και αν έχει συγγενείς. Πάντως, είναι πολύ καλός τσαγκάρης, όλοι το λένε.

     Οι μέρες περνούσαν, οι γενναίοι πρίγκηπες και ιππότες λιγόστευαν στην αίθουσα αναμονής του παλατιού, και ο φτωχός τσαγκάρης παρέμενε στη θέση του. Ο βασιλιάς τον έβλεπε κάθε μέρα και ευχόταν ο δράκος να σκοτωνόταν μια ώρα αρχύτερα, όχι μόνο για να γλιτώσει το βασίλειό του, αλλά και για να απαλλαγεί από την παρουσία του τσαγκάρη. Όμως, οι ευχές του δεν ευοδώθηκαν. Και έφτασε μια μέρα, που δεν υπήρχε κανένας πρίγκηπας και κανένας ιππότης στην αίθουσα αναμονής του παλατιού. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο φτωχός τσαγκάρης.

     Ο βασιλιάς δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δεχτεί την προσφορά του.

     - Δεν θέλεις να το ξανασκεφτείς; τον ρώτησε.

     - Είμαι αποφασισμένος, βασιλιά μου.

     - Ο δράκος είναι άγριος.

     - Το ξέρω.

     - Είναι ανίκητος.

     - Το έχω ακούσει.

     - Μα δεν έχεις ούτε όπλο!

     - Αυτό είναι αλήθεια.

     - Και πώς θα τον πολεμήσεις, τότε;

     - Δεν ξέρω, θα δω.

     - Τι να πω; Κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός!

     Ο φτωχός τσαγκάρης υποκλίθηκε και έφυγε.

     - Χαμένος πάει κι αυτός, είπε ο βασιλιάς στους συμβούλους του.

     Εκείνοι κούνησαν απλώς το κεφάλι τους, συμφωνώντας με τον βασιλιά.

     Ο νέος περπάτησε πολλές ώρες, μέχρι να φτάσει στο σημείο όπου βρισκόταν ο δράκος. Ήταν πράγματι τρομακτικός, και έβγαζε φλόγες από το στόμα του. Ο νέος φοβήθηκε πολύ. Αλλά είχε αποφασίσει να προσπαθήσει να σκοτώσει τον δράκο και θα το προσπαθούσε.

     Πλησίασε προσεκτικά, όσο πιο κοντά μπορούσε. Είχε μαζί του μια σφεντόνα, αλλά με τίποτα δε θα κατάφερνε να πετάξει πέτρα τόσο μακριά. Άσε που και να πετούσε πέτρα, ούτε που θα κατάφερνε να τον τραυματίσει τον δράκο. Λίγο πιο πέρα είδε και διάσπαρτες πανοπλίες και όπλα, από τους πρίγκηπες και τους ιππότες που είχαν σκοτωθεί από τον δράκο. Αν κατάφερνε να φτάσει μέχρι εκεί, θα μπορούσε να βρει σπαθί και πανοπλία. Αλλά δεν είχε μάθει πώς να χρησιμοποιεί σπαθί. Και εκεί που αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να κάνει, λίγο πιο πέρα, κοντά σε μια διαλυμένη πανοπλία, κάτι φάνηκε να γυαλίζει.

     Με πολλές προφυλάξεις έφτασε δίπλα στην πανοπλία και είδε τι ήταν αυτό που γυάλιζε: ένας μικρός καθρέφτης, που προφανώς τον είχε μαζί του ο ιππότης που φορούσε την πανοπλία, για να θαυμάζει σε αυτόν την ομορφιά του. Ο καθρέφτης, παραδόξως, δεν ήταν σπασμένος. Και τότε, του φτωχού τσαγκάρη του ήρθε μια ιδέα.

     Μάζεψε όσο κουράγιο είχε, και άρχισε να πλησιάζει προς τον δράκο, που βρισκόταν στην πλαγιά του βουνού. Σκαρφάλωνε με προσοχή, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κρύβεται πίσω από τις πιο μεγάλες πέτρες, για να μην τον δει ο δράκος. Σε αυτό τον βοηθούσε και το γεγονός ότι δε φορούσε πανοπλία να τον βαραίνει, ή να γυαλίζει στον ήλιο. Τελικά, κατάφερε να φτάσει αρκετά κοντά. Από εκείνη την απόσταση, ο δράκος φαινόταν ακόμα πιο τρομακτικός.

     Ο νέος έκανε την προσευχή του, και ύστερα πήρε μια βαθιά ανάσα, και φώναξε στον δράκο, όσο δυνατότερα μπορούσε:

     - Ε, δράκε! Από 'δω!

     Ο δράκος δεν τον άκουσε. Ο νέος έβαλε τα δυο του χέρια στο στόμα του σαν χωνί και ξαναφώναξε:

     - Ε, δράκε! Από 'δω!

     Τότε ο δράκος τον άκουσε, και γύρισε προς το μέρος του. Ο νέος του έριξε μια πέτρα με την σφεντόνα, που τον πέτυχε στο μουσούδι. Ο δράκος αφηνίασε και άρχισε να τον αναζητά, κάτι που δεν ήταν πολύ εύκολο, αφού τα ρούχα του νέου δεν ήταν καθόλου φανταχτερά. Ο νέος του ξανάριξε με την σφεντόνα, και αυτή τη φορά ο δράκος τον εντόπισε. 

     Βγάζοντας φωτιές από το στόμα του, άρχισε να τρέχει προς το μέρος του. Αλλά ο νέος τώρα είχε πιάσει τον καθρέφτη. Και μόλις ο δράκος έφτασε στη σωστή θέση, ο νέος του έριξε την αντανάκλαση του ήλιου στα μάτια. Το δυνατό φως τύφλωσε τον δράκο, που έχασε την ισορροπία του καθώς έτρεχε και άρχισε να πέφτει. Και όπως ήταν τεράστιος, το πέσιμό του ήταν καταστροφικό.

     Η γη τραντάχτηκε από το πέσιμο και η δόνηση έφτασε μέχρι το παλάτι του βασιλιά, που εκείνη την στιγμή έπαιρνε το γεύμα του και είδε μερικά από τα πορσελάνινά του σερβίτσια να πέφτουν κάτω και να γίνονται κομμάτια. Ο νέος εκτινάχτηκε αρκετά μέτρα πιο πέρα από εκεί που στεκόταν, και παρά τρίχα να χτυπήσει σοβαρά. Ο δράκος, όμως, είχε πάθει τη μεγαλύτερη ζημιά από όλους. Πέφτοντας, είχε σπάσει το λαιμό του. Ήταν πλέον νεκρός.

     Τα νέα έφτασαν γρήγορα στο παλάτι και ο βασιλιάς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Πώς ήταν δυνατόν να τα είχε καταφέρει ο φτωχός τσαγκάρης; Αφού ο καθρέφτης δεν είχε δείξει κάτι.      

     Πιστεύοντας ότι ο μάγος τον είχε κοροϊδέψει, έστειλε τους ανθρώπους του να πάνε στο σπίτι του και να του ζητήσουν να έρθει στο παλάτι. Ο μάγος ήρθε, στάθηκε μπροστά στον βασιλιά και υποκλίθηκε.

     - Με ζήτησες, βασιλιά μου; είπε. Πώς μπορώ να σου φανώ χρήσιμος;

     - Με κορόιδεψες! είπε ο βασιλιάς. Ο καθρέφτης που μου χάρισες  δεν είναι αυτό που μου είπες.

     - Τι εννοείς; ρώτησε ο μάγος.

     Τότε ο βασιλιάς διηγήθηκε στον μάγο τα όσα είχαν γίνει, με κάθε λεπτομέρεια.

     - Λοιπόν; τον ρώτησε στο τέλος. Τι έχεις να πεις για όλα αυτά;

     - Δεν βλέπω τίποτα το περίεργο, είπε ο μάγος. Ο καθρέφτης έκανε αυτό ακριβώς που σου είπα.

     - Μα μου είπες ότι οι έξυπνοι φαίνονται έξυπνοι, οι φοβιτσιάρηδες φαίνονται φοβιτσιάρηδες, και οι δυνατοί φαίνονται δυνατοί...

     - Ναι, αλλά σου είπα, επίσης, ότι ο καθρέφτης δείχνει τι πιστεύει ο καθένας για τον εαυτό του. Προφανώς, λοιπόν, οι πρίγκηπες και οι ιππότες είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, οπότε υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους, ενώ ο φτωχός τσαγκάρης, που έβλεπε τον εαυτό του όπως ακριβώς ήταν, δεν προδόθηκε από τις αδυναμίες του. Σου το είπα, εξάλλου, ότι ο καθρέφτης λέγεται καθρέφτης του θάρρους, επειδή χρειάζεται θάρρος για να κοιταχτείς μέσα του. Δεν είναι πολλοί αυτοί που αντέχουν την πραγματική τους εικόνα. 

     Έτσι, ο βασιλιάς κατάλαβε ότι είχε υπερεκτιμήσει τον καθρέφτη και ότι καλό θα ήταν να τον κρύψει κάπου που να μην τον βλέπει κανένας, ούτε καν ο ίδιος. Επίσης κατάλαβε, ότι είχε έρθει η ώρα να παντρέψει τη μοναχοκόρη του. Και όσο κι αν δεν του άρεσε η ιδέα να κάνει γαμπρό του έναν φτωχό τσαγκάρη, η εικόνα του νεκρού, πεσμένου στην πλαγιά του βουνού δράκου, που τώρα έμοιαζε σαν να κοιμόταν, του θύμιζε ότι χωρίς εκείνον τον επίμονο, φτωχό τσαγκάρη, θα είχε μείνει, πιθανώς, χωρίς βασίλειο.

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι δικιά μου