Γάμος μετ'απογόνων

 

Ήτανε η Μαργαρίτα 

κολυμβήτρια φτασμένη

και πολύ χαριτωμένη,

ίδια η Λολομπριτζίτα.

Βέβαια, ήτανε γοργόνα,

- μια μικρή ιδιαιτερότης -,

χάρη στο πτερύγιό της

κέρδιζε κάθε αγώνα.

Ο Μιχάλης, πρώτο μπόι,

που τα ψάρια αγαπούσε,

ήταν από πλούσιο σόι.

Ήταν σκέτο κελεπούρι,

κι αν δεν είχε τέτοιο ήθος,

σαφώς θα πουλούσε μούρη.

Η μαμά του είχε λυσσάξει

να του βρει νύφη πλουσία,

να'χει προίκα και πτυχία,

να'ναι κι από καλή τάξη.

Του προξένευε κοπέλες,

από όλη την υφήλιο,

απ'τη Ρώμη, απ'το Πήλιο,

την Σρι Λάνκα, τις Σεϋχέλλες.

Μα τα προξενιά ατυχήσαν,

κι αυτός έμενε εργένης,

κάνοντας απλώς την νήσσαν.

Μία μέρα στο πατάρι,

εσκαρφάλωσε ο Μιχάλης, 

σύνεργα ψαρά να πάρει.

Κι ύστερα, με το αμάξι,

έφυγε για την Στυλίδα,

για να πιάσει συναγρίδα,

και πλακί να τηνε φτιάξει.

Έριξε το παραγάδι,

νόμιζε για λίγη ώρα,

μάλλον είχε πάρει φόρα,

μα τον έπιασε το βράδυ.

Άρχισε να τα μαζεύει,

κι όταν είδε τι είχε πιάσει,

έμεινε να το χαζεύει.

Μια πανέμορφη κοπέλα

τον κοιτούσε μες στα μάτια,

του έρωτα ένιωσε την τρέλλα.

Μόλις είδε την ουρά της,

να γυαλίζει στο φεγγάρι,

ένιωσε το παληκάρι,

μια στιγμή, σαν υπνοβάτης.

Μια περαστική μαούνα,

πάνω του έριξε το φως της,

κι απ'το βλέμμα το γλυκό της

κόρωσε, σαν παπαρούνα.

Ήταν περιττό να αφήσει

ένα ελαττωματάκι

το ζευγάρι να χωρίσει.

Την εκοίταξε με πάθος

και της έταξε τα αστέρια,

τίποτα δεν ήταν λάθος.

Μα πως θα'παιρνε γοργόνα,

όταν είπε στη μαμά του,

σάστισε αυτή μπροστά του

και της έπεσε η σιαγόνα.

"Τι κακό σου έχω κάνει;

Πώς θα βγω στην κοινωνία;

Σου'χω πει για τη Λυδία;

Έχει έναν πύργο στη Μάνη."

"Σου'πα ήδη, έχω γυναίκα,

δεν τη θέλω τη Λυδία."

"Μήπως θέλεις τη Ρεβέκκα;"

"Κι αν δε θες κόρη Μαικήνα,

τότε πάρε τη Μερόπη,

που'χει σκάφος και μαρίνα."

"Και πιο απλή αν θες ακόμα,

πάρε, έστω, την Λατίφα,

κόρη Αιγύπτιου ταρίφα,

που στο Κάιρο έχει δώμα."

"Φτάνει πια!", είπε ο Μιχάλης,

"δεν θέλω άλλη συμβία,

την γοργόνα ή καμία,

στο μυαλό σου να το βάλεις!"

Σε πισίνα έγινε ο γάμος,

με παπά έναν ξιφία,

ψάλτης ήτανε ο Κιάμος.

Κι ύστερα από λίγους μήνες,

γέννησε η Μαργαρίτα

κι έκανε πέντε σκορπίνες.