Σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει. Και μπλογκογειτονιά χωρίς Γιάννη, το ίδιο. Αλλά, τι να σας πω, βρε παιδιά, καλός και άγιος αυτός ο Γιάννης, αλλά δεν κάθεται και λίγο στα αυγά του! Το ένα δρώμενο μετά το άλλο ξεφουρνίζει! Αλλά φταίτε κι εσείς - να τα λέμε αυτά - μην ακούσετε δρώμενο, αμέσως να... δράσετε!
Και ξεκινάει ο Γιάννης, λέει, χριστουγεννιάτικο δρώμενο, κι εσείς - μη χάσετε - μου αρχίζετε τις αναμνήσεις και τις εκμυστηρεύσεις. Και εγώ - άλλη χαζή εγώ - κάθομαι και τις διαβάζω. Και, κοιτάξτε τώρα τι έπαθα: μου ξυπνήσατε τις μνήμες, ρεμάλια!
Και σιγά τις μνήμες, βέβαια... Τι να θυμάμαι από τα παιδικά μου Χριστούγεννα; Πρακτικά, σχεδόν τίποτα. Μόνο το δέντρο που στολίζαμε, που ήταν πράσινο και του βάζαμε βαμβάκι επάνω στα κλαδιά για να φαίνεται χιονισμένο. Και τις μπάλες που ήταν όμορφες, αλλά πολύ εύθραυστες. Αυτά.
Θυμάμαι και έναν φουσκωτό Άγιο Βασίλη, και - νομίζω - και έναν φουσκωτό τάρανδο. Θυμάμαι και μία κούκλα-χιμπατζή, που μου είχε φέρει η νονά μου, και την αγαπούσα πολύ, επειδή έμοιαζε αληθινή, είχε και ουρά. Και, επειδή μου άρεσε να την κάνω να κινείται σαν πραγματικός χιμπατζής, την έβαλα να σκαρφαλώνει στον ώμο μου και να κρεμιέται ανάποδα πίσω από την πλάτη μου, μόνο που στεκόμουν μπροστά στην αναμμένη σόμπα, και το κεφάλι του χιμπατζή ακούμπησε στη σόμπα και τα μαλλάκια του καψαλίστηκαν και έγιναν λίγο σαν τα σγουρά μαλλιά του θείου μου του Αντρέα... Ο χιμπατζής πετάχτηκε πολλά χρόνια αργότερα, όταν μετακομίσαμε στο διαμέρισμα και δεν είχαμε αποθήκη για να χωράνε όλα τα πράγματά μας. Τζίνι τον έλεγαν. Δεν έπρεπε να έχω δεχτεί να τον πετάξουμε, δεν υπάρχουν πια τέτοιες κούκλες.
Θυμάμαι και μία χρονιά που ο μπαμπάς δούλευε σε άλλη πόλη και έλειπε, και η μαμά μάς είχε φτιάξει από ένα άσπρο κασκόλ - ένα εμένα, ένα της αδερφής μου - για τα Χριστούγεννα, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πότε τα είχε πλέξει τα κασκόλ, δεν θυμάμαι να την είχα δει να τα πλέκει. Βέβαια, δε θα ήταν και τόσο δύσκολο, αν το καλοσκεφτείς, θα τα είχε πλέξει όσο εμείς λείπαμε στο σχολείο. Σε εκείνο το σπίτι, που μέναμε τότε, είχαν χρησιμοποιήσει πλαστικά χρώματα για να το βάψουν, και όταν τρώγαμε φασολάδα ή ο,τιδήποτε άχνιζε, καμιά φορά ξεκολλούσαν τμήματα από την μπογιά του ταβανιού και έπεφταν μέσα στο πιάτο.
Όσο για τον Άγιο Βασίλη, ήξερα από μικρή ότι δεν υπάρχει, επειδή ο μπαμπάς μου - που, από ό,τι καταλαβαίνω, ήταν η μαμά της Άννας μεταμορφωμένη σε άντρα - ήθελε πάντα να λέει στα παιδιά του την αλήθεια και δεν ήθελε να πιστεύουν σε κάτι που δεν υπάρχει - άσε που η οικονομική μας κατάσταση δεν επέτρεπε να ζητάμε δώρα. Η μαμά διαφωνούσε μαζί του στο θέμα του Άγιου Βασίλη. Αλλά εμείς μάθαμε την αλήθεια από πολύ μικρά.
Έτσι, ποτέ δεν περίμενα δώρο από τον Άγιο Βασίλη, αλλά και ποτέ δεν του έγραψα γράμμα, απορούσα μάλιστα που άλλα παιδιά του έγραφαν. Εξάλλου, όπως είπα, οι γονείς μου τα περνούσαν δύσκολα, βοήθεια δεν είχαν από πουθενά, ούτε δικό τους σπίτι, και όσο ήμασταν μικρά, δούλευε μόνο ο μπαμπάς. Ο μπαμπάς μου δούλευε σε οικοδομές, συνήθως σε κάποιον εργολάβο, και αρκετές φορές έμενε χωρίς δουλειά. Κάποια στιγμή, για να μπορέσει να βελτιώσει την κατάσταση, αποφάσισε να δουλεύει έξτρα τα απογεύματα, κάνοντας μερεμέτια. Πήγε σε κάποιον τυπογράφο, υποθέτω, και τύπωσε διαφημιστικές καρτούλες, που ύστερα τις μοίρασε πόρτα-πόρτα, μαζί με τη μαμά. Η κατάσταση βελτιώθηκε κάπως, με τα έξτρα μερεμέτια του μπαμπά, και ο καιρός περνούσε, όπως περνάει πάντα.
Δε φαίνεται να θυμάμαι και τόσα πολλά από τα παιδικά μου Χριστούγεννα, καθώς φαίνεται. Θυμάμαι, όμως, μία Πρωτοχρονιά. Που ξυπνήσαμε με την αδερφή μου και, καθώς πήγαμε να φορέσουμε τις παντόφλες μας, νιώσαμε ότι κάτι υπήρχε εκεί μέσα. Ένα μικρό κουτάκι μέσα στην παντόφλα της καθεμιάς μας. Τα κουτάκια ήταν ολόιδια, και μέσα στο καθένα υπήρχε ένα μικρό κολιεδάκι. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 11-12.
Γύρω από το κουτάκι υπήρχε μια καρτούλα διπλωμένη. Και με γράμματα ολόιδια με τα γράμματα του μπαμπά, η καρτούλα έγραφε:
"Για την Αντιγόνη
ο Άγιος Βασίλειος"
Το καλύτερο από όλα, όμως, ήταν ότι, αν γυρνούσες την καρτούλα από την άλλη, μπορούσες να διαβάσεις και κάτι άλλο:
"ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΕ ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΩΝ
ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ, ΘΕΡΜΑΝΣΕΩΝ
ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΤΙΚΩΝ ΑΓΩΓΩΝ
Α. Ρ.
ΤΗΛ..... ΑΘΗΝΑ"
Πάντα ορθογράφος, ο μπαμπάς.
ΥΓ: Η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι η ταπεινή συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη, με όνομα Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις. Ο Γιάννης, πέρα από τα όσα του έσυρα παραπάνω, είναι ένας από τους βασικούς κινητήριους μοχλούς της μπλογκογειτονιάς μας, και τον ευχαριστώ για όσα κάνει για όλους μας.
Εντάξει, η ανάρτησή σου είναι άκρως απολαυστική.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην αρχή, έπιασα τον εαυτό μου να γελάει με τον τρόπο που γράφεις και αυτό με προϊδέασε για κάτι καλό που ακολουθεί.
Και φυσικά, σαν να έβλεπα παιδική χριστουγεννιάτικη ταινία, σε φαντάστηκα χωρίς να ξέρω, αλλά σαν τη Πίπη που φαντάζομαι, να έχεις τη κούκλα-χιμπατζή στους ώμους σου, να παίζεις και να χαμογελάς.
Γελάω και παράλληλα συγκινούμαι με την άλλη πλευρά της κάρτας του Αη Βασίλη, και σκέφτομαι πόσα έκαναν οι γονείς μας, πιστεύοντας πως δεν θα τα καταλάβουμε ενώ τα καταλαβαίναμε όλα.
Και εγώ έμαθα από μικρή οτι δεν υπάρχει ο άγιος με τη κόκκινη στολή αλλά δεν με ενόχλησε, το δώρο όμως το περίμενα κάθε χρόνο.
Σου εύχομαι καλή συνέχεια και καλές γιορτές.
Χαίρομαι που απόλαυσες την ανάρτησή μου, Κική μου! Είναι όντως συγκινητική η καρτούλα, βέβαια, θυμάμαι ότι τότε σκέφτηκα: "Καλά, δεν μπορούσε να βάλει ένα λευκό κομμάτι χαρτί; Και τι νόημα έχει να υπογράφει σαν Άγιος Βασίλης,την στιγμή που πάντα έλεγε ότι το ότι ο Άγιος Βασίλης φέρνει δώρα στα παιδιά είναι ένα ψέμα των γονιών;".
ΔιαγραφήΕύχομαι και σε εσένα να περάσεις υπέροχα τις γιορτές.
Φιλάκια πολλά
Τι υπέροχη ανάρτηση Πίπη μου! Μιλάμε κάπου δάκρυσα, κάπου χαμογέλασα, και κάπου ξεράθηκα στα γέλια. Έχω συνηθίσει αυτήν την αλληλουχία συναισθημάτων όταν σε διαβάζω. Να περάσεις όμορφες γιορτές με όσους αγαπάς, να νοιώσεις όσα επιθυμείς να νοιώσεις, και να αποκτήσεις όσα έχεις επιθυμήσει να αποκτήσεις. Φιλιά πολλά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ για τις όμορφες ευχές σου, Μαίρη μου! Και σε εσένα εύχομαι ό,τι καλύτερο για τις γιορτές που έρχονται! Χαίρομαι πολύ που διασκέδασες με την ανάρτησή μου, και εγώ μπορώ να πω πως την διασκέδασα.
ΔιαγραφήΦιλάκια πολλά
Πίπη μου, (εγώ κρατώ το ...καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ναι;), ψυχή μου, είπες δεν έχεις αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα. Κι όμως εμένα γέμισε η καρδιά μου συγκίνηση και άπειρες παραστάσεις από μικρές μα στην ουσία μεγάλες στιγμές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝιώθω να ακουμπάμε στις ίδιες παραστάσεις, Πίπη μου και έτσι μπορώ να καταλάβω.
Όσο για τα άλλα, ειλικρινά έσκασα ένα χαμόγελο ως τα αυτιά! Χαχαχαχαχαχα να είσαι καλά, κορίτσι μου. Στέλνω την αγάπη μου και τις ευχές μου για να συνεχίσουμε με υγεία και δημιουργικά.
Εννοείται ότι κρατάμε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, Γιάννη μου, αλλά δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω, από την στιγμή που ο πατέρας μου δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι η κορούλα του θα δημοσιοποιούσε κάποτε το ραβασάκι του, ως Πίπη!
ΔιαγραφήΑπό ό, τι διαπιστώνω και από τις αναρτήσεις των υπόλοιπων φίλων, πάνω-κάτω ανάλογες αναμνήσεις έχουμε όλοι.
Χαίρομαι που χαμογέλασες διαβάζοντάς με.
Σε ευχαριστώ και πάλι για ό,τι κάνεις για όλους μας.
Φιλάκια πολλά
Εγώ σας ευχαριστώ, Πίπη μου για την αγάπη και τη χαρά, που μου δίνετε με όλη αυτή τη συλλογική ατμόσφαιρα και δημιουργία. Την αγάπη μου.
ΔιαγραφήΕίσαι υπέροχή! Απολαυστικότατη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου αρέσει που είπες στην αρχή ότι δεν θυμάσαι τίποτα.
Τίποτα είναι αυτά;
Μου θύμισε πολύ έντονα τα δικά μου παιδικά χρόνια. Κάπως έτσι απλά και για μας πέρναγαν οι μέρες. Και μεις βάζαμε βαμβάκια για χιόνι. Πλάκα είχε!
Σ΄ευχαριστούμε για το μοίρασμα!
Ε, εντάξει, λίγα πράγματα τα θυμόμουν, Μαρία μου, αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά: το ένα φέρνει το άλλο.
ΔιαγραφήΧαίρομαι που σου θύμισα τα δικά σου παιδικά χρόνια, και που και εσείς βάζατε βαμβάκι για χιόνι (έτσι έκαναν οι περισσότεροι, μάλλον).
Καλές γιορτές να έχεις, όπως τις επιθυμείς.
Πολλά φιλάκια
Μα καλά αυτοί οι γονείς δεν ήξεραν να κρύβονται; Με την καρτούλα ο μπαμπάς την επαγγελματική; Μπα καθόλου αστυνομικό δαιμόνιο δεν είχαν!! Κοίτα να δεις που δεν θυμάμαι αν πίστευα στον Αγιο Βασίλη αλλά τα δώρα τα έπαιρνα από όσους μου τα έφερναν και οι γονείς μου, ιδιοχείρως. Πωπω καθόλου ρομαντικά πράγματα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΓέλασε η ψυχούλα μου που δεν θυμάσαι, έγραψες και ανησύχησα η καψερή μπας και άρχισε το αλτσχάιμερ αλλά μια χαρά τα θυμάσαι. Να σου πω ότι το βαμβάκι πάνω στα κλαδιά του δέντρου το έχω μισήσει θα με πιστέψεις; Ωραία ανάρτηση, με τη γλύκα της, τη συγκίνησή της για τον αγώνα των γονιών αλλά και με το γέλιο που μας χάρισες
Όμορφη συμμετοχή και χάρηκε ο Γιάννης και να σου πω ότι δεν κάθεται στ' αυγά του γιατί φοβάται μην σπάσουν. Δεν είμαστε για έξοδα χιχιχιχι
Φιλί γλυκό γλυκό
Πού να ξέρουν να κρυφτούν, Άννα μου; Σάμπως έπαιξαν ποτέ σαν παιδιά; Κανένα αστυνομικό δαιμόνιο, όντως. Από πού το πήρα εγώ, οεο; Ο ρομαντισμός είχε πεθάνει ήδη πριν από την εποχή μας, άσ'τα να πάνε, λες να γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή;
ΔιαγραφήΧαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτησή μου, όσο για το Γιάννη, δεν είχα σκεφτεί ότι φοβόταν μην τα σπάσει τα αυγά του. Πόσο δίκιο έχεις (για άλλη μια φορά)!
Πολλά φιλάκια και από εμένα
Πίπη, δεν μπορώ να κρύψω το ότι γέλασα και μάλιστα πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα εσουρες του Γιάννη κανονικά, που ησυχία δεν έχει και... μας παρασύρει:))
Μη νομίζεις ότι ήταν πολύ διαφορετικές οι γιορτινές μέρες για τα περισσότερα παιδιά τότε. Κι εμείς απλά και λιτά, αφού οι γονείς πάλευαν μόνοι τους χωρίς καμιά βοήθεια με τα ελάχιστα εφόδια και τα κατάφεραν μεγαλώνοντας κι εκείνοι μαζί μ' εμάς. Ας είμαστε περήφανοι γι' αυτούς.
Διαβάζοντάς σε το απόλαυσα όσο δεν παίρνεις, γιατί είναι δοσμένο με ειλικρίνεια, αυθορμητισμό και χιούμορ!
Καλές γιορτές, κορίτσι μου!
Μα, δεν του χρειαζότανε του Γιάννη, Γλαύκη μου; Μας έχει και μας τρέχει σαν άλογα, τη μία να τρυγάμε το δέντρο της έμπνευσης, που - δεν μου το βγάζεις από το μυαλό - εκείνος το φύτεψε, την άλλη να κάνουμε τις γιορτές θεατρικό σε τέσσερις πράξεις, τι άλλο θα μας βάλει να κάνουμε πια;
ΔιαγραφήΧαίρομαι πολύ που απόλαυσες την ανάρτησή μου.
Καλές γιορτές και σε εσένα, εύχομαι.
Φιλάκια πολλά
Υπέροχα απολαυστική Πίπη μου όπως πάντα! Να είσαι πάντα καλά να θυμάσαι...αυτά τα λίγα και να δημιουργείς κι εσύ...πολλές αναμνήσεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφες γιορτινές μέρες να έχεις!
Φιλιά!
Χαίρομαι που απόλαυσες την ανάρτησή μου, Αννίκα! Από αναμνήσεις δεν έχω παράπονο, με τόσες βλακείες που κάνω συνέχεια, δημιουργώ άφθονες!
ΔιαγραφήΕύχομαι και σε εσένα να περάσεις υπέροχες γιορτές.
Πολλά φιλάκια
Το κείμενό σου ξεχείλιζε από τρυφεράδα. Όσο δύσκολα χρόνια κι αν ήταν, σίγουρα περισσότερο από τα σημερινά, μας άφησαν αυτήν την αίσθηση της εκτίμησης των μικρών πραγμάτων που μπορούσαμε να απολαύσουμε. Κι αυτό είναι άκρως σημαντικό!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην καλημέρα μου, Πίπη!
Όπως και να το κάνουμε, Βασίλη μου, δεν μπορεί να μην αποπνέουν τρυφερότητα οι παιδικές χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, αφού δημιουργήθηκαν μέσα από παιδικά μάτια και παιδικές ψυχούλες.
ΔιαγραφήΗ απουσία των πολλών υλικών αγαθών εκείνης της εποχής έδινε χώρο στις καρδιές να ανθίσουν. Θέλοντας και μη, άλλα πράγματα είχαν μεγαλύτερη σημασία τότε.
Οι εποχές, βέβαια, αλλάζουν. Ευτυχώς που το παιδικό βλέμμα συνεχίζει να υπάρχει...
Πολλά φιλιά
Αχ αυτός ο τρόπος σου βρε Πίπη μου, που ξεσηκώνει θύελλα συναισθημάτων μέσα μου! Με έβαλες στα βαθιά και τώρα προσπαθώ να συμμαζέψω τη συγκίνησή μου για να σου γράψω ένα σχόλιο. Με συγκίνησε ο τρόπος που θυμάσαι και περιγράφεις σήμερα όσα έζησες παιδί. Έχει μια αποστασιοποίηση που ξεγελάει στην αρχή, αλλά αυτό το χαρτάκι, αυτή καρτούλα του άγιου Βασίλη με την διπλή όψη του είναι το πιο γλυκό ενθύμιο που θα μπορούσε να έχει από τον πατέρα του ένα παιδί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα είσαι καλά. Πολύτιμη εδώ μέσα η παρουσία σου. Μας χαρίζεις το παραμύθι που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη όλοι μας.
Πολλά φιλιά!
Υ.Γ. Από ποιόν άραγε απ' τους γονείς σου κληρονόμησες την υπέροχη φαντασία σου;
Και εγώ συγκινούμαι όταν τα θυμάμαι, Μαρία μου, μη νομίζεις... Και πάντα δίνω σημασία σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, όπως ένα χειρόγραφο και, συνήθως, ανορθόγραφο ραβασάκι. Ή, ακόμα, και σε μια αδιόρατη κίνηση σε μια φωτογραφία. Υπάρχει μία φωτογραφία πολύ παλιά με την τάξη του πατέρα μου (δεν είναι δικιά μας, απλώς κάποιος τη δημοσιοποίησε). Εκεί ο πατέρας μου είναι δίπλα από τον τότε κολλητό του φίλο. Και, ενώ όλα τα παιδιά είναι σοβαρά και ακίνητα (όπως ήμασταν όλα μας στις φωτογραφίες της τάξης), ο φίλος του μπαμπά μου έχει τεντώσει το χέρι του, μάλλον για να αγκαλιάσει τον ώμο του μπαμπά μου. Αυτή η κίνηση (που δεν έχει ολοκληρωθεί, το χέρι του φίλου του είναι ακόμα στον αέρα) με συγκινεί απεριόριστα.Χαίρομαι που κατάφερα να σε "παραμυθιάσω" και πάλι.
ΔιαγραφήΠολλά φιλιά και από εμένα
ΥΓ: Από τη μαμά μου, ο πατέρας μου πάντα μας προσγείωνε όλους (πρώτα, βέβαια, είχε προσγειωθεί ο ίδιος από πολύ μικρός)
Πρώτα να πω οτι το βαμβάκι στα δέντρα, το πρόλαβα κι εγώ! Να τολμήσω να υποθέσω οτι είμαστε τις ίδιας γενιάς όλοι εδώ μέσα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΆλλο ενα στοιχείο είναι η έλλειψη αγαθών, είτε λόγω έλλειψης χρημάτων ή λόγω του οτι δεν υπήρχε πληθώρα παιχνιδιών!
Απόλαυσα τον τρόπο που γράφεις κι εξιστορείς αυτά που ΔΕΝ θυμάσαι!
Συγκινήθηκα κι άρχισα να σκέφτομαι οτι θα γράψω κι εγώ τελικά, αυτά τα λίγα που θυμάμαι!
Μήπως ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια και δεν το ξέραμε τότε;
Ας είναι καλά οι Γιάννης που μας βάζει στην πρίζα με τις ιδέες του!
Τραβάτε μας κι ας κλαίμε, νομίζω!
Η καρτούλα όλα τα λεφτά !
Πολλά φιλιά!
Έχεις δίκιο, Ρένα μου, οι περισσότεροι είμαστε της ίδιας γενιάς πάνω-κάτω, εξάλλου, τότε ο κόσμος δεν άλλαζε τόσο γρήγορα. Το χάσμα των γενεών στην εποχή μας ήταν χαντάκι, συγκρινόμενο με το σημερινό.
ΔιαγραφήΝα γράψεις και εσύ ό,τι θυμάσαι, είναι πολύ όμορφο αυτό το μοίρασμα αναμνήσεων. Εγώ δεν ήξερα από την αρχή αν θα συμμετείχα στο δρώμενο του Γιάννη, αλλά με ξεσήκωσαν οι "εξομολογήσεις" των προηγούμενων.
Τα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας πάντα φαίνονται όμορφα στα ενήλικα μάτια μας, επειδή πάντα τείνουμε να ξεχνάμε τα άσχημα και να θυμόμαστε μόνο τα καλά. Πάντως, στη δική μας παιδική ηλικία, μπορεί να υπήρχε σχετική φτώχεια, υπήρχε όμως και πλούτος συναισθημάτων.
Η καρτούλα είναι και για εμένα κορυφαία.
Φιλάκια πολλά και από εμένα
Πέρασα απ' όλες τις κλίμακες συναισθημάτων διαβάζοντάς σε. Δεν θα σου πω πόσο υπέροχη και συγκινητική είναι η ανάρτησή σου (είναι δεδομένο αυτό). Θα σου πω όμως "μπράβο σου" για τη γενναία σου επιστροφή στα παιδικά χρόνια. Γι αυτό το ταβάνι που ξεκολλούσε πάνω απ' τα βραστερά πιάτα. Και για όλα όσα μοιράστηκες με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χιουμοριστική διάθεση. Συνήθως ωραιοποιούμε τις αναμνήσεις μας. Ή δεν τολμάμε να τις μοιραστούμε στην ακριβή τους διάσταση, για να μη "τσαλακωθούμε". Αλλά εδώ μιλάμε για την Πίπη. Που βλέποντας αυτή την τρυφερή, αλλά και απόλυτα πρακτική καρτούλα απ' τον μπαμπά της, καταλαβαίνω από πού προέκυψε το ταλέντο, η φαντασία και η ενσυναίσθηση που κουβαλάς μέσα σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧίλια μπράβο σου! Η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ανάρτηση που έχω διαβάσει, έβερ!...
Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτησή μου, Μαρία μου! Όσο για την αφοπλιστική μου ειλικρίνεια, έχω να πω ότι εδώ και πάρα πολλά χρόνια (και, βασικά, όλοι το παθαίνουμε, όσο μεγαλώνουμε) έχω αποφασίσει ότι δεν έχει νόημα να προσποιούμαι ότι είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι (όχι ότι προσποιούμουν και ποτέ, απλώς αυτοεκτιθόμουν λιγότερο). Η μόνη ωραιοποίηση που επιτρέπω στις αναμνήσεις μου πλέον είναι η αποστασιοποίησή μου - όσο το δυνατόν - από αυτές. Εξάλλου, έχω αναπτύξει το συνήθειο να γελάω πρώτη εγώ με τα παθήματά μου και όταν μου συμβαίνει κάτι να φαντάζομαι πώς θα φαίνεται στους απ'έξω (αστείο, συνήθως).
ΔιαγραφήΤο ταλέντο προέρχεται και από τους δύο γονείς, οι οποίοι, αν είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει υπό ευνοϊκότερες συνθήκες, σίγουρα θα είχαν κάνει μεγάλα πράγματα (όχι ότι δεν έκαναν ήδη), αλλά κυρίως προέρχεται από την ίδια τη ζωή και τον αγώνα που κάνει ο καθένας για να ξεπεράσει τις προσωπικές του δυσκολίες. Πενία τέχνας κατεργάζεται, έτσι δεν λένε;
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και περιμένω τη δική σου ανάρτηση, που - ποιος ξέρει - μπορεί να είναι εκείνη η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ανάρτηση έβερ.
Φιλάκια πολλά
Πίπη μου, καλά κάνει ο Γιάννης και μας ξεσηκώνει. Και είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε κάποιες από τις αναμνήσεις σου και να κάνουμε μια αναδρομή στα παλιά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠου όσο και αν ήταν δύσκολα, έχουν τη δική τους θαλπωρή.
Και εγώ έμαθα μικρή για τον Άγιο Βασίλη. Γιατί έπιασα τον μπαμπά μου στα πράσα! Ήμουν 4 -5 και υποχθόνια. Τους αιφνιδίασα και δεν μπορούσαν να το σώσουν.
Ανυπομονώ να δω τι θα μας χαρίσεις στις υπόλοιπες πράξεις.
Σου στέλνω ένα γλυκό φιλί, με ευχές για καλό βράδυ, με φόντο τα αστραπόβροντα του Μπάιρον.
Καλές γιορτές Πίπη μου!
Α, μα εσύ ήσουν δαιμονία, Μαρίνα μου, μία μικρή Πουαρίνα! Εγώ ήμουν βούρλο, ό,τι μου έλεγαν το έχαβα.
ΔιαγραφήΧαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ανάρτησή μου. Για τη συνέχεια, δεν υπόσχομαι τίποτα, ό,τι προκύψει και ό,τι μου βγει, όλοι μαζί θα το μάθουμε. Όσο για το Γιάννη, είναι μεγάλο κεφάλαιο για την παρέα, χωρίς αμφιβολία, αλλά τον βρήκα μικρό και τον πειράζω.
Φιλιά πολλά και καλές γιορτές και από εμένα
Παρά τη συγκίνηση, παρ' όλο που κάπου τσιμπήθηκε η καρδούλα μου, ρε Πίπη... έλιωσα στα γέλια! Σόρρυ, αλλά τι να κάνω; Αφού είσαι απολαυστική! Δεν φταίω εγώ, μανούλα μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίσαι υπέροχη, Αντιγόνη μου!
Σου αξίζουν τα καλύτερα!
♥
Γλυκιά μου Αριστέα, πυργοδέσποινα της καρδιάς μας, δεν πειράζει καθόλου που γέλασες, ίσα-ίσα που το χρειάζεσαι το γέλιο, να γελάς όσο πιο πολύ γίνεται και μακάρι να συμβάλλω και εγώ σε αυτό!
ΔιαγραφήΤα καλύτερα αξίζουν σε εσένα, είσαι σπάνιο πλάσμα!
Φιλάκια πολλά
Να βλέπεις τι μας κάνει ο Γιάννης; Μας βάζει να ανοίγουμε το σεντούκι της ψυχής μας! Πολύ γλυκειά και τρυφερή η ανάμνηση σου με όλα τα δύσκολα, ήταν γεμάτη αγάπη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι, έχεις δίκιο, Πεταλουδίτσα μου, ο Γιάννης όλο μας ξεσηκώνει, ο άτιμος! Σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφό σου σχόλιο.
ΔιαγραφήΦιλάκια πολλά