Από πού πάνε για τη Μόσχα, οεο;

                             

     - Στη Μόσχα, αδερφές μου, στη Μόσχα! είπε η Ιρίνα. 

     - Σκάσε πια, φώναξε η Όλγα, μας ζάλισες!

     - Θα μιλάω όσο θέλω, απάντησε εκείνη.

     - Μην την ξεσυνερίζεσαι, παρενέβη η Μάσα, τα νιάτα της είναι που μιλάνε. 

     - Ε, τότε, σκασμό στα νιάτα της!

     - Σαν γριά κάνεις! είπε η Ιρίνα.

     - Λογικό, αφού θυσίασα τα νιάτα μου για εσάς! Αλλά αυτό είναι το ευχαριστώ που παίρνω!

     - Επιλογή σου ήταν, είπε η Μάσα, θα μπορούσες να έχεις παντρευτεί, ή, έστω, να έβρισκες έναν εραστή...

     - Καταπληκτική ιδέα! Πώς δεν το σκέφτηκα; Σα δεν ντρέπεσαι, να εκμαυλίζεις την ίδια σου την αδερφή!

     - Κι όμως, για σκέψου το... Ο Ιγκόρ Βασιλίεβιτς συνέχεια σε γλυκοκοιτάζει...

     - Κόφ'το!

     - Κορίτσια, μην τσακώνεστε και πάμε στη Μόσχα, σας λέω! Ο πόλεμος στην Ουκρανία τελειώνει όπου να'ναι, έρχονται καλύτερες μέρες...

     - Α, καλά, εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είπε η Όλγα, δεν άκουσες τα χαΐρια του Τραμπ; Διάβασε και καμιά Ρασίσκαγια Γκατζέτα να ξεστραβωθείς!

     - Σιγά την εφημερίδα! Γιατί να είσαι πάντα τόσο συντηρητική; Εσύ δεν θέλεις να πάμε στη Μόσχα; στράφηκε στη Μάσα.

     - Εδώ που τα λέμε, Ιρότσκα μου, είπε εκείνη, η Μόσχα πέφτει μακριά...

     - Σιγά την απόσταση! Αν πάρουμε την τρόικα των 9, το απόγευμα στις 7 θα πίνουμε εσπρέσο στο καφέ Πούσκιν! 

     - Μάθαμε και τον εσπρέσο τώρα..., μουρμούρισε η Όλγα.

     - Εσύ πιες τσάι, της είπε η Ιρίνα.

     - Χωρίς σαμοβάρι; Να μου λείπει!

     - Έλα εσύ, και θα πάμε σε μαγαζί με σαμοβάρι.

     - Δεν πάω πουθενά. Πηγαίνετε μόνες σας!

     - Εντάξει, λοιπόν, θα πάμε μόνες μας, αλλά μην γκρινιάζεις μετά...

     - Ούτε εγώ μπορώ, Ιρότσκα μου, είπε η Μάσα, τι θα πει ο άντρας μου;

     - Δεν νομίζω να τον ρώτησες όταν έβρισκες γκόμενο, τώρα θα τον ρωτήσεις;

     - Ιρίνα, ντροπή!

     - Κοίτα ποια μιλάει, μουρμούρισε η Όλγα.

     - Είπες τίποτα, Ολιούσκα μου;

     - Όχι, Μάσα μου, τι να πω εγώ; Να περάσετε καλά, είπα.

     - Α, μα δεν παλεύεστε πια, είπε η Ιρίνα. Σας βαρέθηκα! Τι σας ζήτησα, μωρέ; Να πάμε στη Μόσχα σας ζήτησα, να ξαλεγράρουμε λιγάκι, που έχει ασπρίσει το μάτι μας από τα χιόνια!

     - Και τι νομίζεις, δηλαδή, ότι στη Μόσχα ανθίζουν τριαντάφυλλα, χειμωνιάτικα; ρώτησε η Μάσα. 

     - Όχι, αλλά εκεί δεν έχει μόνο χιόνια. Έχει και θέατρα, και εστιατόρια.

     - Ούτε εδώ έχει μόνο χιόνια.

     - Το λες επειδή δεν θέλεις να αφήσεις τον γκόμενο. Βρε, στη Μόσχα θα βρεις άλλον, καλύτερο! 

     - Και τι να τον κάνω τον μοσχοβίτη γκόμενο, δια αλληλογραφίας θα έχουμε σχέση; Εκτός αν έχεις σκοπό να μεταναστεύσουμε.

     - Γιατί όχι; Πουλάμε αυτό το σπίτι και μετακομίζουμε στη Μόσχα. Και μετά, ποιος μας πιάνει!

     - Ποιος άλλος να μας πιάσει, είπε η Όλγα, δε σου φτάνει που μας έπιασε στο στόμα της η Πίπη; Ρεζίλι των σκυλιών γίναμε! Πρώτα ο Τσέχοφ, τώρα η Πίπη!

     Οι τρεις αδερφές σώπασαν.

     - Άκυρη η Μόσχα, είπε η Ιρίνα ύστερα από λίγο. Μόλις διάβασα στο Χ ότι απεργούν οι τρόικες.

     - Το Χ μας μάρανε, είπε η Όλγα. 

ΥΓ: Αυτή ήταν η συμμετοχή της Πίπης στο χειμωνιάτικο δρώμενο της Αριστέας με τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα". Η Αριστέα είναι κατά κάποιον τρόπο υπεύθυνη και για το συγκεκριμένο θέμα, αφού ανέφερε την αρχική φράση της ανάρτησης, φέρνοντας στο μυαλό μου τις "Τρεις αδελφές" του Τσέχοφ, τις οποίες, παρεμπιπτόντως, δεν γνωρίζω, αλλά βασίστηκα σε πληροφορίες που άντλησα από το διαδίκτυο. Μπορώ να πω ότι διασκέδασα την ανάρτηση, και αν δεν χρειαζόταν να πετσοκόψω τους διαλόγους για να πιάσω το όριο των 500 λέξεων, θα την είχα διασκεδάσει ακόμα περισσότερο! Αριστέα μου, ευχαριστώ πολύ που με ξεκούνησες και πάλι! 

Όσο για την εικόνα της ανάρτησης, τη δημιούργησα μέσω τεχνητής νοημοσύνης, για να εξηγούμαστε...