Τσεκ!

 

     Χαρές και πανηγύρια στη Χώρα του διαμερίσματος. Η Πίπη, δε, γυρνάει γύρω-γύρω, σαν την σβούρα. Ελέγχει αν όλα είναι εντάξει. Τα έπιπλα στη θέση τους; Τσεκ! Το δέντρο καμαρωτό; Τσεκ! Τα φωτάκια αναμμένα; Τσεκ! Τα στολίδια μονοιασμένα; Μία άγρια ματιά προς τον τάρανδο, που ετοιμάζεται να δώσει μια μουλωχτή κλωτσιά σε ένα σκουφάκι, και τσεκ! 

     Τα φαγητά; Ροδοψήθηκε το χοιρινό; Τα δαμάσκηνα, είναι αρκετά; Είναι εντάξει στο αλάτι; Τσεκ! Οι λαχανοντολμάδες είναι σωστά φασκιωμένοι; Μήπως ξετυλίχτηκαν καθώς κολυμπούσαν στο αυγολέμονο; Μήπως πνίγηκε κανένας από τους μικρούς, που δεν έχουν μάθει ακόμα καλό κολύμπι; Ο ναυαγοσώστης στη θέση του; Τσεκ! Η σαλάτα με τα ψητά λαχανικά και τη φέτα είναι έτοιμη; Μήπως έπεσε πολλή η κινόα; Θα αρέσει στην Αριστέα; Ας ελπίσουμε, τσεκ!

     Το κρασί; Είναι στη σωστή θερμοκρασία; Οι χυμοί είναι στη θέση τους; Τσεκ! Οι δίπλες είναι εντάξει, ή μήπως ξεδιπλώθηκαν; Τσεκ! Τα μελομακάρονα είναι στη θέση τους ή φαγώθηκαν; Η Πίπη κοιτιέται περήφανη στον καθρέφτη. Φέτος έδειξε εγκράτεια με τα μελομακάρονα. Τσεκ! Ρίχνει και μια λοξή ματιά στους κουραμπιέδες.

     - Έχετε χάρη που είστε οι αγαπημένοι της Γλαύκης, λέει. 

     Τσεκ!

     - Ωχ, παρά τρίχα να τον ξεχάσω! αναφωνεί.

     Φέρνει τον Μπίμπο και τον βάζει στην τιμητική θέση, δίπλα σε ένα μεγάλο μπωλ με μπανάνες, μάνγκο και μήλα.

     - Μην τα φας από τώρα, του λέει, καθώς βλέπει την λοξή προβοσκίδα του να κινείται διακριτικά προς το μπωλ.

     Ο Μπίμπο συγκρατείται. Τι καλό ελεφαντάκι! Τσεκ!

     - Ε, φωνάζει ο τυμπανιστής από το δέντρο, μουσική δε θα βάλεις; Στη μούγκα θα την βγάλουμε; Μήπως να παίξω εγώ κάτι;

     - Όχι! φωνάζουν όλα τα στολίδια με μια φωνή.

     - Χαλαρώστε! λέει η Πίπη. Τη μουσική επένδυση της βραδιάς θα την αναλάβουν ο Γιάννης και η Γλαύκη, έχουν ειδικότητα. Γι'αυτό κιόλας τους είπα να έρθουν λίγο νωρίτερα από τους υπόλοιπους!

     Χτυπάει το κουδούνι.

     - Ποιος να είναι; αναρωτιέται η Πίπη. Ο Γιάννης και η Γλαύκη; Από τώρα; Λίγο νωρίτερα τους είπα, το παράκαναν...

     Στο άνοιγμα της πόρτας εμφανίζεται ο Άη-Βασίλης.

     - Είσαι σίγουρη ότι εδώ μέσα θα υπάρχει παιδί απόψε ή μου το είπες στα ψέματα για να με κάνεις να κάνω γκεστ εμφάνιση στο ρεβεγιόν σου; τη ρωτάει.

     - Σιγουρότατη, λέει η Πίπη και σκέφτεται τι καταπληκτική ιδέα ήταν αυτή που είχε να καλέσει τη Μαρία μαζί με την κόρη της την Ελένη (τσεκ!). Θα έχουμε τουλάχιστον ένα παιδάκι μαζί μας (σκέφτεται μήπως και η Ρούλα φέρει τα δισέγγονά της).

     - Εντάξει, τότε, λέει ο Άη-Βασίλης. Απλώς, να ξέρεις ότι έχω πολλές παραδόσεις και ίσως καθυστερήσω, δεν ήξερα για το παιδί και σε πρόσθεσα τελευταία στιγμή στο δρομολόγιό μου, οπότε είσαι η τελευταία.

     - Μην ανησυχείς καθόλου, θα τους βάλω όλους να απαγγείλουν τα ποιήματά τους από το χριστουγεννιάτικο Συμπόσιο και θα τους απασχολήσω, μετά θα προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τις νέες μπούκλες της Αριστέας, ίσως διαβάσουμε και το τελευταίο παιδικό βιβλίο της Κικής, θα κάνω και κανένα λογοτεχνικό μπρα ντε φερ με τη Γούμαν, αν μπορέσει να έρθει τελικά, θα ξεχαστούν, κανένας δεν θα το καταλάβει αν αργήσεις λίγο. Αλλά, να σου πω, ίσως να είναι καλό να φέρεις και κάτι για τους μεγάλους, μην πάρουν δώρο μόνο τα παιδιά...

     - Το έχω υπόψη μου, μην αγχώνεσαι. Κοίτα εδώ, της λέει και ανοίγει τον σάκο που κρατάει στα χέρια του.

     Ο σάκος είναι γεμάτος κουτάκια, τυλιγμένα με όμορφο χαρτί και δεμένα με φιόγκους.

     - Τι είναι αυτά; ρωτάει η Πίπη.

     - Τα δώρα των μεγάλων.

     - Ελπίζω να είναι καλά, λίγο μικρά τα βλέπω... Τι έχουν μέσα, κοσμήματα;

     - Πολλή παρέα κάνεις με ενήλικες... Από εσένα περίμενα καλύτερη μαντεψιά. 

     - Συγγνώμη, είναι που έχω και το άγχος του ρεβεγιόν. Τι έχουν μέσα, λοιπόν;

     - Τα καλύτερα! 

     - Δηλαδή;

     - Μη ρωτάς περισσότερα!

     - Μα τώρα μου κίνησες την περιέργεια, εσύ φταις!

     - Άντε, καλά, θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

     - Εννοείται, αφού με ξέρεις εμένα!

     - Επειδή σε ξέρω το λέω.

     - Τι εννοείς; Πότε δεν κράτησα εγώ μυστικό; Ε;

     - Να σου θυμίσω ότι μέχρι και το ότι μου είχε πέσει το παντελόνι τότε που είχα αδυνατίσει έβγαλες στη φόρα; 

     - Δεν φαντάστηκα ότι δεν ήθελες να το μάθει κανένας...

     - Ναι, τέτοια είσαι... Τέλος πάντων, ας πάει και το παλιάμπελο, εξάλλου δεν μου φταίνε τίποτα οι υπόλοιποι... Λοιπόν, θα σου το πω, επειδή πάνω απ'όλα είμαι άνθρωπος. 

     - Το ήξερα αυτό!

     Ο Άη-Βασίλης την αγριοκοιτάζει. Η Πίπη καταλαβαίνει ότι το παρατράβηξε.

     - Συγγνώμη, λέει. Δεν θα σε ξαναδιακόψω. Λοιπόν, τι έχουν μέσα τα κουτιά;

     Ο Άη-Βασίλης ξεροβήχει.

     - Θαύματα έχουν! λέει. Εντάξει, τώρα;

     - Θαύματα; Ωωωωω, μα αυτό είναι καταπληκτικό! Είσαι υπέροχος!

     - Ε, αυτό το ήξερα...

     - Είσαι φανταστικός!

     - Αληθινός είμαι...

     - Είσαι κα-τα-πλη-κτι-κός!

     - Εντάξει, φτάνει τόσο...

     - Ασυναγώνιστος!

     - Εντάξει, είπα...

     - Δεν παίζεσαι!

     - Φτάνει είπα!

     - Νούμερο...

     - Νούμερο;

     - ...ένα ήθελα να πω, αλλά με έκοψες.

     - Τέλος πάντων, αρκετά με τα κομπλιμέντα! Πρέπει να φύγω, δεν θα προλάβω, όπου να'ναι τα μεσάνυχτα φτάνουν στην Αυστραλία. Θα τα πούμε στο ρεβεγιόν. Να μου φυλάξεις λαχανοντολμάδες και δίπλες! Γεια σου!

     Η Πίπη μένει μόνη της μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος. Σκέφτεται ξανά τον στολισμό, τσεκ. Σκέφτεται τα φαγητά, τσεκ. Σκέφτεται τα ποτά, τσεκ. Σκέφτεται τα γλυκά, τσεκ. Σκέφτεται τη μουσική, τσεκ. Σκέφτεται τους καλεσμένους, μαζί με τα παιδιά, τσεκ. Σκέφτεται τον Άη-Βασίλη, τσεκ. Σκέφτεται και τα θαύματα μέσα στα κουτάκια του Άη-Βασίλη. 

     - Όλα τσεκ, λέει.

ΥΓ: Το παρόν είναι η τέταρτη συμμετοχή της Πίπης στο χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη με τίτλο "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις". Η Πίπη και όλοι οι συντελεστές του ρεβεγιόν, σας εύχονται χρόνια πολλά και καλή χρονιά, με υγεία!