Του (κοκκινόμαλλου) αγοριού απέναντι

 

Αγαπημένοι φίλοι μου, τα μάθατε τα νέα,

του κοκκινόμαλλου αγοριού, που'χει μαλλιά μοιραία;

Είδε μια μέρα όνειρο, πως έτρωγε φυστίκια,

που ήτανε μελαχρινά και φόραγαν σαρίκια.

Ξύπνησε μες στην ταραχή, ήταν η ώρα δέκα,

τεντώθηκε, σηκώθηκε, πήγε στην τουαλέτα.

Τι σοκ που τον περίμενε μπροστά εις τον καθρέφτη!

Την φράντζα του την λατρευτή είδε σαφώς να πέφτει.

Δεν έστρωνε με τίποτα, ούτε με τζελ και σπρέι,

φούντωσε, και το αίμα του αρχίνησε να καίει.

Για να ηρεμήσει άνοιξε τον άτλαντα στη μέση,

κι ευθύς το μάτι του έτυχε παν'στο Ιράν να πέσει.

Μεγάλο του εφάνηκε, ευάερο, ευήλιο,

και φυστικιών παραγωγός μέγας εις την υφήλιο.

Θυμήθηκε και τ'όνειρο, και την πεσμένη φράντζα,

που για να στρώσει τύλιξε τριγύρω της μια γάζα.

Ζήτημα ήτανε λεπτών η έμπνευση να του'ρθει,

δεν του αρκούσε στη ζωή να μάχεται τους Χούθι.

Έτσι όλη η Μέση Ανατολή στο στόχαστρο εμπήκε,

και κάθε πύραυλος και ντρόουν, απο το μούσκιο βγήκε.

Οι ουρανοί γίνανε γκρι απ'τις πολλές εκρήξεις,

σ'όλο τον κόσμο άρχισαν να τρέχουν οι αυξήσεις.

Κι αν είπαν πως ο πόλεμος γρήγορα θα τελειώσει, 

αυτό ήταν ψέμα, κι ο καθείς, σαφώς, θα διαπιστώσει.

Πέφτουν παντού τα χημικά, στενάζει ο πλανήτης,

το μόνο που μας έλειπε: να πέσει ένας κομήτης.

Μέχρι τα δέντρα τα γυμνά το'νιωσαν και ουρλιάζουν,

δυσοίωνες οι προοπτικές είναι, και τα τρομάζουν.

 

Μ'όλα αυτά, είναι σαφές, τα ζώα κινδυνεύουν,

κι αυτά που μένουν σπίτι τους, κι αυτά που ταξιδεύουν.

Πώς να φέρουν την Άνοιξη, τα δόλια χελιδόνια, 

με των πυραύλων και των ντρόουν τα αδιάκοπα καψόνια;

Κι αν ούτε καν η Άνοιξη στα μέρη μας δε θα'ρθει,

όλοι θα τα περάσουμε του Κύριου τα πάθη.

Μια λύση μόνο φαίνεται, κι ας είν' και με τη βία:

να'ρθούν οι εξωγήινοι, να πάρουν τα ηνία.

ΥΓ: Η ανάρτηση αυτή, λόγω αναφοράς και μόνο στην Άνοιξη, θα μπορούσε να πάρει μέρος στο νέο, ανοιξιάτικο δρώμενο με τίτλο "Ξυπνήματα" που διοργανώνει στο χώρο της η πυργοδέσποινα Αριστέα, οπότε την υποβάλλω, γνωρίζοντας ότι θα της δώσει μεγάλη χαρά. 

Η φωτογραφία, όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι δικιά μου