Παραγγελιά

 

     

     Το καλοκαίρι έφυγε, και το ημερολόγιο έδειξε Σεπτέμβριο. Και η Πίπη συνειδητοποίησε ότι άλλο ένα καλοκαίρι είχε φύγει χωρίς εκείνη να πάει πουθενά. Έπρεπε να λάβει μέτρα επειγόντως. Και μια και δυο, πήρε τηλέφωνο μια φίλη της και, σαν άλλη Καρέζη, της είπε: "Θα πάμε εκδρομή!". "Τι καλά!", είπε η φίλη της, που σε τέτοια θέματα ποτέ δε φέρνει αντίρρηση.

     Έτσι, μερικές μέρες μετά η Πίπη μαζί με τη φίλη της βρέθηκαν σε ένα πλοίο, που έπλεε στην ήρεμη θάλασσα. Δεν άργησαν να φτάσουν στον προορισμό τους. Το νησί ήταν πολύ όμορφο και πολλά υποσχόμενο. Οι δύο φίλες έβγαλαν εισιτήρια για το λεωφορείο, επειδή είχαν σκοπό να επισκεφτούν έναν αρχαιολογικό χώρο, αλλά το λεωφορείο δεν έφευγε αμέσως, οπότε είχαν καιρό για μια σύντομη βόλτα. Και εκεί που βολτάριζαν, η Πίπη είδε έναν πύργο.

     - Τι όμορφος! είπε η Πίπη και άρχισε να τον φωτογραφίζει.

     Και ο πύργος αποδείχτηκε πρώτης τάξεως μοντέλο και έμενε τελείως ακίνητος. Ίσως να είχε και εμπειρία μοντέλου, τόσο όμορφα που ποζάριζε. Η Πίπη έβγαλε κάμποσες φωτογραφίες, προσπαθώντας να βρει την καλύτερη γωνία και όταν θεώρησε ότι μάλλον τα είχε καταφέρει, έστριψε για να φύγει. Και τότε άκουσε μια φωνή.

     - Ε, ψιτ! είπε η φωνή.

     Η Πίπη, που έχει πια μάθει να αναγνωρίζει τις φωνές, κατάλαβε ότι η συγκεκριμένη φωνή προερχόταν από τον πύργο.

     - Τι συμβαίνει; τον ρώτησε.

     - Θέλω να σου ζητήσω μια χάρη, της είπε.

     - Τι χάρη;

     - Θέλω να γράψεις μια ιστορία για εμένα.

     - Μια ιστορία;

     - Ναι.

     - Και τι ιστορία να γράψω, δηλαδή;

     - Μια ωραία ιστορία, εννοείται. Ξέρεις εσύ, τόσες έχεις γράψει!

     - Ναι, αλλά δεν τις γράφω κατά παραγγελία.

     Από γύρω-γύρω άρχισαν να ακούγονται μουρμουρητά και χάχανα.

     - Σε παρακαλώ, είπε ο πύργος, κάνε μου αυτή τη χάρη, θα με υποχρεώσεις!

     - Τι έγινε, βρε καραγκιόζη; ακούστηκε μια φωνή πιο δυνατά από τις άλλες. Έγινες και ζήτουλας τώρα; Για δείτε, ρε, έναν ξεπεσμένο αριστοκράτη!

     - Τα βλέπεις; είπε ο πύργος στην Πίπη. Αν φύγεις χωρίς να γράψεις μια ιστορία για εμένα, όλα τα σπίτια εδώ γύρω θα με κοροϊδεύουν.

     - Και γιατί να σε κοροϊδεύουν;

     - Ε, δεν ξέρεις πώς γίνονται αυτά; Δεν το αντέχουν που εγώ είμαι από τζάκι και ψάχνουν ευκαιρία να με μειώσουν. Τη μια μου τη λένε για τις άχρηστες πολεμίστρες μου, την άλλη για τα "κέρατά" μου - όπως λένε τις τριγωνικές προεξοχές που έχω στις γωνίες του κεφαλιού μου -, την άλλη για το ροζ μου το χρώμα...

     - Ίσα-ίσα που το χρώμα σου είναι υπέροχο!

     - Τους φαίνεται, λέει, πολύ κοριτσίστικο... Γι'αυτό σου λέω, γράψε κάτι για εμένα, κι ας είναι και μικρό.

     - Καλά, θα το σκεφτώ, αλλά βοήθησέ με κι εσύ!

     - Πώς να σε βοηθήσω;

     - Πες μου κάποια πράγματα για εσένα, για την οικογένειά σου, για τη ζωή σου...

     - Τι να σου πω; Η ζωή μου είναι βαρετή. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια, να είμαι εδώ και να ακούω τα σχόλια των γύρω σπιτιών. Αν ήταν, τουλάχιστον, κάποιας γνωστής οικογενείας, θα ήταν πιο υποφερτή η κατάσταση.

     - Παιδιά, ακούστηκε από ένα άλλο σπίτι, τώρα άρχισε την κλάψα!

     Τα χάχανα από τα γύρω σπίτια δυνάμωσαν.

     - Τα βλέπεις; είπε ο πύργος. Κανένα επίπεδο! Ούτε στο νηπιαγωγείο να πήγαιναν!

     - Ναι, ξέρουμε, είπε το σπίτι, εσύ δεν πήγες σε ταπεινό νηπιαγωγείο, είχες τις καλύτερες τροφούς...

     - Δε βοηθάς κι εσύ, του είπε η Πίπη. Δεν χρειάζεται να τους μιλάς συνέχεια για το ένδοξο παρελθόν σου, τα κάνεις να νιώθουν μειονεκτικά και έτσι γίνονται πιο επιθετικά.

     - Αν μου αφιερώσεις εσύ μια ιστορία, θα μαζευτούν. Θα καταλάβουν ότι, για να ασχολείται μια ολόκληρη Πίπη μαζί μου, έχω ένα κάποιο στάτους.

     - Οι τόσες φωτογραφίες που σου έβγαλα, δηλαδή, δε μετράνε;

     - Ε, άλλο πράγμα είναι μια ιστορία.

     - Και τι νομίζεις, δηλαδή, ότι μου είναι εύκολο; Με τα χίλια ζόρια καταφέρνω να γράφω πού και πού!

     - Σε παρακαλώωωωωω!... είπε ο πύργος, αλλά όχι πολύ δυνατά, για να μην τον ακούσουν τα γύρω σπίτια.

     - Θα προσπαθήσω, αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα.

     - Ναι, καλά, κατάλαβα, το λες για να με ξεφορτωθείς. Αλλά πού να με καταλάβεις εσύ; Ξέρεις πώς είναι να ζεις ανάμεσα σε άλλους που δεν έχουν τίποτα κοινό μαζί σου και που γι'αυτό σε κοροϊδεύουν με το παραμικρό; Σιγά μην ξέρεις! Αλλά και να ήξερες, εσύ έχεις πόδια, μπορείς να φύγεις, εγώ πού να πάω;

     - Δηλαδή, αν μπορούσες, πού θα πήγαινες;

     - Θέλει και ρώτημα; Κάπου που να υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα, με ένδοξο παρελθόν και ευγενές γενεαλογικό δέντρο...

     - Σε βρίσκω λίγο σνομπ, πάντως, είπε η Πίπη.

     - Γιατί; Επειδή αναζητώ την παρέα των ομοίων μου; Σκέψου, για παράδειγμα, τι ωραία θα περνούσα αν ζούσα δίπλα στο Σινικό τείχος!

     - Μιλάς κινέζικα;

     - Κολλάς σε κάτι λεπτομέρειες... Θα μάθαινα!

     - Και πώς νομίζεις πως θα φαινόσουν δίπλα σε εκείνο το θηρίο; Ποιος θα ασχολιόταν μαζί σου, ποιος θα σε έβγαζε φωτογραφίες;

     - Μπορώ να ζήσω και χωρίς παπαράτσι.

     - Τώρα το λες αυτό, κάτσε να βλέπεις κάθε μέρα κόσμο να περνάει, να το φωτογραφίζει και εσένα να μη σου δίνει την παραμικρή σημασία, και θα αλλάξεις γνώμη. Θα γίνεις όπως είναι τα σπίτια εδώ γύρω.

     - Σιγά μη γίνω έτσι! Εγώ είμαι από τζάκι! Αλλά, η αλήθεια είναι ότι με προβλημάτισες λίγο με τα κινέζικα... Τα γαλλικά δεν είναι ευκολότερα;

     - Δεν ξέρω γαλλικά - μόνο κάτι λέξεις -, αλλά φαντάζομαι ότι είναι ευκολότερα από τα κινέζικα... Μη μου πεις ότι σκέφτεσαι να πας να ζήσεις δίπλα στον πύργο του Άιφελ!

     - Εντάξει, το ξέρω, δεν είναι από βασιλική γενιά, είναι απλώς το έργο ενός μηχανικού, αλλά έχει μια αίγλη, πώς να το κάνουμε...

     - Δεν ταιριάζεις εσύ με τον πύργο του Άιφελ, είσαι άλλου στυλ...

     - Το κλασικό πάει με όλα.

     - Καλά, δεν είσαι και ακριβώς κλασικός...

     Ο πύργος φάνηκε να ενοχλείται.

     - Όλο κόντρα μου πας, τίποτα δε σου αρέσει! είπε. Μια χαρά θα ταίριαζα δίπλα στον πύργο του Άιφελ, και ακόμα και αν κάποιοι με σχολίαζαν, θα ήταν σε άλλη γλώσσα και δε θα τα καταλάβαινα... Α, το βρήκα!

     - Ποιο;

     - Αν δε θέλεις να γράψεις κάτι για εμένα - και επειδή δεν μπορώ να πάω στο Παρίσι, δυστυχώς -, μπορείς να με ζωγραφίσεις δίπλα στον πύργο του Άιφελ; Θα είναι  λίγο σαν να πήγα. Έτσι, για να σκάσουν και τα σπίτια εδώ γύρω.

     - Δεν ξέρω αν μπορώ... άρχισε να λέει η Πίπη.

     - Α, δε θέλω τέτοια! Σίγουρα μπορείς. Να σου θυμίσω εκείνο το σπιτάκι που το ταξίδεψες σε τόσα μέρη; Μέχρι στον Άρη το έστειλες! Και ήταν μια σταλιά. Και δεν είχε πολεμίστρες. Και, σίγουρα, δεν είχε ούτε ευγενές γενεαλογικό δέντρο.

     - Εκείνο ήταν άλλη περίπτωση.

     - Όποιος δε θέλει να ζωγραφίσει... Δε σου ζήτησα να με στείλεις στον Άρη, στο Παρίσι σου ζήτησα να με πας, δίπλα στον πύργο του Άιφελ, σιγά το δύσκολο!

     - Μα δε γίνεται να σε ζωγραφίσω δίπλα στον πύργο του Άιφελ, δεν το καταλαβαίνεις; Εκείνος είναι πανύψηλος, εσύ είσαι μια σκ...σταλιά.

     - Και, δηλαδή, δε θα με ζωγραφίσεις; Όσο σκέφτομαι την καζούρα που θα μου κάνουν...

     - Με τα Φιλιατρά συμβιβάζεσαι; ρώτησε η Πίπη, που μόλις είχε μια ιδέα.

     - Τι είναι τα Φιλιατρά;

     - Μέρος είναι, και μάλιστα μέρος όπου μιλάνε ελληνικά.

     - Και γιατί να πάω εκεί;

     - Επειδή έχει και εκεί πύργο του Άιφελ.

     - Ψέματα!

     - Κι όμως! Και όχι μόνο έχει πύργο του Άιφελ, αλλά εκείνος είναι σε μικρότερες διαστάσεις, και θα μπορούσα να σας φτιάξω δίπλα-δίπλα.

     - Ναι, αλλά δεν είναι ο κανονικός.

     - Και ποιος θα το ξέρει; Λοιπόν, διάλεξε: ή ο πύργος των Φιλιατρών ή κανένας.

     - Θα με κάνεις λίγο πιο ψηλό από εκείνον, τουλάχιστον;

     - Θα σε κάνω όπως μου βγεις. Άντε, πες, συμβιβάζεσαι με τα Φιλιατρά; Δε θα καθίσω εδώ όλη μέρα να σε παρακαλάω, έχω κι ένα λεωφορείο να προλάβω!

     Ανάγκα και θεοί πείθονται και όλοι μπορούμε να φανταστούμε την επιλογή του πύργου. Όταν επέστρεψε η Πίπη στη Χώρα του διαμερίσματος στρώθηκε στη δουλειά. Ζωγράφισε πρώτα τον πύργο και ύστερα προσπάθησε να ζωγραφίσει δίπλα του και τον πύργο του Άιφελ. Τον κανονικό, επειδή - μεταξύ μας - είναι και ψυχοπονιάρα. Και, επιπλέον, έφερε τον πύργο του Άιφελ στα μέτρα του ροζ πύργου. Και όταν ολοκλήρωσε τη ζωγραφιά και την κοίταξε, η Πίπη κατάλαβε ότι ο πύργος είχε δίκιο: το κλασικό ταιριάζει με όλα. Κι ας μην είναι ο ροζ πύργος τόσο κλασικός... 

ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι δικές μου