Φρέιμ!

    

     - Πρόσεχε, με πάτησες!

     - Συγγνώμη, αγαπητή μου, είναι που είμαι αρχάριος...

     - Με αρχάριο με έβαλαν να χορέψω; Φτου!

     - Καλά, μην κάνεις έτσι, τα βασικά τα βήματα τα ξέρω! Μόνο μη μου ζητήσεις να κάνω λιφτ...

     - Και γιατί, παρακαλώ;

     - Ε, δεν είσαι δα και καμιά συλφίδα, πώς θα σε σηκώσω, 1,55 με ανάταση;

     - Την τύχη μου...

     - Κάνε λίγο πιο δεξιά, ρε φίλε, με κρύβεις ολόκληρο!

     - Τι να σου κάνω, αφού βλέπεις έχω κοτζάμ όργανο να κουμαντάρω!

     - Δηλαδή, εμείς τι έχουμε, ρε μάστορα; Όργανο δεν έχουμε κι εμείς;

     - Δε θέλω να σε προσβάλω, αλλά, ε, όπως και να το κάνουμε, ένα κοντραμπάσο είναι πιο επιβλητικό από ένα φλάουτο...

     - Αν μου το επέτρεπε η ανατροφή μου, θα σου έδειχνα εγώ πού να το βάλεις το κοντραμπάσο σου... 

     - Άσε, καημένε, δεν έχει νόημα, τα πνευστά πάντα τα έχουν παραπεταμένα, στις πίσω σειρές σαν τους κακούς μαθητές...

     - Εσύ δεν πρέπει να μιλάς, κάνω ό,τι μπορώ για να μη σε καλύπτω...

     - Και με καλύπτεις σχεδόν ολόκληρο, κιθαρωδέ της κακιάς ώρας!

     - Ε, όχι και ολόκληρο! Και δεν είμαι καθόλου κιθαρωδός!

     - Αλλά, τι είσαι;

     - Κιθαρίστας!

     - Καλά, κύριε Κιθαρίστα, μπορείς να μαζευτείς λίγο; Μου περιορίζεις τις κινήσεις και θα κάνω κανένα φάλτσο...

     - Ναι, εγώ θα φταίω για το φάλτσο...

     - Εννοείς κάτι συγκεκριμένο;

     - Τίποτα, τίποτα, συγκεντρώσου στο κλαρινέτο σου και μη μου δίνεις σημασία...

     - Τι ήθελε να πει ο συνάδελφος;

     - Θαρρώ, δηλαδή είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σε έθιξε...

     - Λες;

     - Εσύ τι πετάγεσαι;

     - Και εμείς έχουμε αυτιά, κύριος! Τι νομίζεις, δηλαδή, ότι επειδή παίζουμε χάλκινο πνευστό δεν ακούμε κιόλας;

     - Δεν είπα αυτό...

     - Ή δεν έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε, επειδή ο κόσμος ανήκει στα έγχορδα;

     - Ποιος τα πέταξε τα αποτσίγαρα στο πάτωμα; Τι αηδία, πώς θα μας ζωγραφίσουν μετά;

     - Καλά, εσύ μη δίνεις σημασία, συγκεντρώσου στα βήματα...

     - Αν πεις, δε, για τα φρούτα... νιώθω σαν να κάνω δρόμο μετ'εμποδίων.

     - Σιγά, με ξαναπάτησες! Είναι που είναι στενά αυτά τα παπούτσια, το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα ξενύχιασμα! Και έκανα και πεντικιούρ το πρωί!

     - Συγγνώμη, είναι από το άγχος.

     - Μην έχεις καθόλου άγχος, στην ανάγκη άσε να σε οδηγήσω εγώ...

     - Μα πού ακούστηκε τανγκό όπου να οδηγεί η γυναίκα; Θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες!

     - Ε, δεν θα σε σηκώσω κιόλας, μόνο θα ακολουθείς τα βήματά μου... Μην ανησυχείς, κανείς δεν θα το καταλάβει. Και μόλις ακούσεις "Φρέιμ!" θα κοκαλώσεις και θα αφήσεις τον καλλιτέχνη να κάνει τη δουλειά του.

     - Φρέιμ, ναι, το κατάλαβα.

     - Εσύ, φίλε, κατάλαβες τι είναι το φρέιμ;

     - Φυσικά και κατάλαβα, τι είμαι, κανένας καθυστερημένος; Μόλις ακούσουμε "φρέιμ" κοκαλώνουμε σε μια ωραία πόζα και μένουμε ακίνητοι μέχρι να μας ζωγραφίσει ο ζωγράφος.

     - Καλά, εσύ δε θα έχεις και τόσο δύσκολη δουλειά... πόσο μπορείς να κινηθείς με το κλαρινέτο; Άσε που έχεις και αυτή την τύπισσα μπροστά σου... Το μαλλί της σε κρύβει σχεδόν ολόκληρο!

     - Το ξέρω, κρίμα την καινούργια γραβάτα που φόρεσα, δε θα φανεί καθόλου.

     - Να μου κάνετε τη χάρη εσείς οι δύο εκεί πίσω και να μην σχολιάζετε τα μαλλιά μου. Στο καλύτερο κομμωτήριο τα χτένισα, αν πείτε, δε, για το φόρεμα, το έκανα ειδική παραγγελία στον διάσημο μόδιστρο Υβ Σαιν Τρολάν, είναι μοναδικό κομμάτι...

     - Και εγώ τη γραβάτα μου από του Φιόρ την αγόρασα, δεν είναι καμιά τυχαία, όμως μου την κρύβεις εντελώς...

     - Ναι, σιγά, κι εγώ αν δεν ήμουνα πάλι θα σου την έκρυβε το κλαρινέτο... Λάθος όργανο για γραβάτα διάλεξες.

     - Τι να σου πω, έχε χάρη που είσαι γυναίκα...

     - Να της δώσω μία με την τούμπα να το βουλώσει;

     - Για τόλμα αν σου βαστάει, ο μπαμπάς μου είναι το δεξί χέρι του δεξιού χεριού του πρωθυπουργού!

     - Άσ'την, φιλαράκι, μας έφαγαν τα μέσα... Δώσε τόπο στην οργή και συγκεντρώσου στο φρέιμ.

     - ... και ύστερα κάνω μία στροφή, δυο βήματα, και με πιάνεις, και...

     - ... μη μου πεις να σε σηκώσω...

     - ... και κάνεις δυο βήματα πίσω, και με τραβάς...

     - ... όχι πολύ δυνατά, ε; Έχω και τη μέση μου...

     - ... και κάπου εκεί, λογικά, θα πουν "φρέιμ".

     - Δόξα τω Θεώ!

     - ... και εγώ θα είχα ασχοληθεί με κάποιο έγχορδο, μη νομίζεις, αλλά ήταν που της μάνας μου δεν της άρεσε, και για να μην τη στενοχωρήσω προτίμησα το φλάουτο... Ε, δεν είναι και άσχημο όργανο, ούτε εύκολο είναι, θέλει να'χεις και πνευμόνια, ο βιολιστής μπορεί να είναι και καπνιστής, ο φλαουτίστας, όμως, μπορεί; Δεν μπορεί!

     - Ναι, καλά, όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια...

     - Εσύ γύρνα μπροστά σου, χοντρέ, και μη μας ενοχλείς... Κοίτα, μόνο, να μη χαλάσεις τον πίνακα με τα ξινισμένα σου τα μούτρα!

     - Ξινισμένα μούτρα έχεις εσύ και όλο σου το σόι! Εγώ γιατί να έχω ξινισμένα μούτρα, που είμαι φάτσα κάρτα;

     - Συγγνώμη, μπορείτε όταν χορεύετε από αυτή την πλευρά να μην έρχεστε τόσο κοντά μου; Είναι μακρύ το φόρεμα και μπορεί να μου το πατήσετε... Τόσα λεφτά έδωσα, μη χαλάσει και δε φανεί καλά στο φρέιμ...

     - Τι να σου πω, κοπελιά, εγώ πάω όπου με πάει η ντάμα μου και όπου λέει η χορογραφία...

     - Για κοίτα, ρε, έναν άντρα...

     - Να μου κάνετε τη χάρη!

     - Γιατί, θα έρθει η κοπελίτσα να μας κάνει "ντα";

     - Τι να σου πω, βρε κακομοίρη, που ακόμα σε ντύνει η μάνα σου...

     - Κάνεις λάθος, να ανακαλέσεις! Η μαμά μου δεν με ντύνει, μόνος μου ντύνομαι...

     - Ναι, και τα ρούχα σου ποιος τα διαλέγει;

     -  Πειράζει, δηλαδή, που η μαμά μου έχει καλό γούστο;

     - Πρόσεχε, παρά τρίχα να με πατήσεις πάλι!

     - Ορίστε τι κάνετε, μου αποσπάτε την προσοχή και θα χαλάσω το φρέιμ.

     - Σιγά τα ωά!

     - Σιγά και θα βάλω την τούμπα μου να παίζει μόνο λα μινόρε!

     - Να σας θυμίσω ότι υπάρχουν και δύο κυρίες εδώ;

     - Εσύ, μανταμίτσα, μην πολυκουνιέσαι και σου ξετυλιχτεί η μπούκλα!

     - Τι να σου πω, καημένε, φύσα το κλαρινέτο σου μήπως ακούσουμε και κανέναν ήχο της προκοπής από εσένα...

     - Τελευταία φορά που εμφανίζομαι μαζί σας! Και να σκεφτεί κανείς ότι για χάρη σας απέρριψα εμφάνιση στη Σκάλα!

     - Δηλαδή τι πειράζει αν τα ρούχα μου τα διαλέγει μια γυναίκα με γούστο;

     - Εγώ, πάντως, άλλη φορά θα διεκδικήσω θέση στην πρώτη σειρά... Ε, ποιος την αμόλησε;

     - Κάποιος από την μπροστινή σειρά!

     - Παναγία μου, πώς θα παίξουμε τα πνευστά; Εδώ θα πάμε από ασφυξία!

     - Φύσα με την τούμπα να καθαρίσει!

     - Θα σου κοπανήσω την τούμπα στο κεφάλι και θα δεις εσύ!

     - Ωχ, η μέση μου!

     - Μα ούτε καν με έπιασες!

     - Και μόνη η σκέψη είναι αρκετή!

     - Έλα τώρα, αφού κάνω και δίαιτα!

     - Πώς την κάνεις, με τα κρεμμυδάκια;

     - Καλό!

     - Αχ!

     - Συγγνώμη, σε πάτησα;

     - Θα χαλάσει το φρέιμ αν κουτσαίνω λίγο;

     - Ε, καλά, τώρα υπερβάλλεις... Εγώ είμαι ελαφροπόδαρη, σαν μια πεταλουδίτσα...

     - Ναι, σαν προϊστορική πεταλούδα δέκα τόνων!

     - Ποιος μίλησε εκεί πίσω;

     - Ποιος μίλησε εκεί μπροστά;

     - Φρέιμ!

Θαυμαστής απόδρασης συνέχεια

     Τελικά, το μυστήριο λύθηκε: υπήρχε τρύπα στη σακούλα με τους γίγαντες. Μια πιο προσεκτική ματιά από όλες τις προηγούμενες απέδειξε ότι ο γίγαντας δεν δραπέτευσε μυστηριωδώς και ότι δεν επρόκειτο για τον Χουντίνι των γιγάντων. Πώς την πάτησα έτσι, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Mea culpa.

     Όπως ήταν αναμενόμενο, ο γίγαντας επανατοποθετήθηκε στη σακούλα μαζί με τους υπόλοιπους, και η μοίρα του θα είναι να πάει στον παράδεισο του φούρνου και να γίνει πλακί. Case closed, και ζητώ συγγνώμη για την αναστάτωση.

Θαυμαστή απόδραση

     Στη χώρα των Γιγάντων ζουν οι Γίγαντες, όπως είναι φυσικό. Και είναι πολλοί, οι Γίγαντες που ζουν στη χώρα των Γιγάντων. Και γεννιούνται, και μεγαλώνουν πολλοί μαζί, οι Γίγαντες. Και μία φιλοδοξία έχουν στη ζωή τους οι Γίγαντες: να πάνε στον Παράδεισο.

     Τώρα, βέβαια, μη φανταστείτε ότι ο Παράδεισος των Γιγάντων είναι ένας υπέροχος κήπος, όπου όλα είναι ήρεμα και όμορφα, όπου ψάλλουν οι αγγέλοι και χορεύουν τα χερουβείμ αγκαλιά με τα σεραφείμ, όχι, δεν είναι έτσι ο Παράδεισος των Γιγάντων. Ο Παράδεισος των Γιγάντων είναι ένα τεράστιο, μεταλλικό κρεβάτι, όπου οι Γίγαντες ξαπλώνουν αγκαλιά με ντοματούλες και κρεμμυδάκια, και ύστερα όλοι μαζί, αφού τακτοποιηθούν όμορφα-όμορφα στο κρεβάτι αυτό, μπαίνουν σε ένα μέρος με πολύ υψηλή θερμοκρασία και ψήνονται. Είναι λίγο περίεργος, αλήθεια, ο Παράδεισος των Γιγάντων.

     Στη χώρα των Γιγάντων, όμως, γεννήθηκε και ένας Γίγαντας αντάρτης. Όχι, εκείνος δεν ήθελε να πάει στον Παράδεισο, ήθελε να πάει στην Κόλαση.

     - Μα τι λες, αφορισμένε; τον ρωτούσαν οι φίλοι του. Τι δουλειά έχεις εσύ στην Κόλαση;

     - Την προτιμώ χίλιες φορές από τον Παράδεισο!

     - Μα είναι καλύτερο να σε φάει ένα πουλί και ύστερα να βρεθείς κάπου στην ερημιά, μόνος κι έρημος;

     - Εγώ το προτιμώ.

     - Τι περίεργες ιδέες είναι αυτές; Κάθε Γίγαντας που σέβεται τον εαυτό του ξέρει ότι ο προορισμός του είναι ο Παράδεισος...

     - Εγώ δεν τον θέλω τον Παράδεισο, δεν μου ταιριάζει! Προτιμώ χίλιες φορές τα παιδιά μου να μεγαλώσουν στην Κόλαση, μόνα τους και ελεύθερα, στην απέραντη ερημιά.

     - Και νομίζεις ότι είναι στο χέρι σου να τον αποφύγεις τον Παράδεισο;

     - Φυσικά και είναι.

     - Και πώς θα τα καταφέρεις, βρε κουτεντέ, να τον αποφύγεις, αφού θα έρθει το χέρι της Μοίρας και θα σε πάρει για να σε πάει κατευθείαν στον Παράδεισο;

     - Θα το σκάσω!

     - Ναι, σιγά μην τα καταφέρεις...

     - Θα τα καταφέρω και θα το δείτε!

     - Ναι, καλά...

     Και οι άλλοι Γίγαντες έφευγαν γελώντας, αλλά ο Γίγαντας της ιστορίας μας ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και ήταν αποφασισμένος να το πετύχει. Στρώθηκε, λοιπόν, στη δουλειά, και μελετούσε ό,τι είχε σχέση με αποδράσεις.

     - Πώς τα πας; τον ρωτούσαν καμιά φορά για να κάνουν πλάκα.

     - Είμαι σε καλό δρόμο, απαντούσε. Σήμερα κατάφερα να το σκάσω από μέσα από μια θημωνιά.

     - Μπράβο, μπράβο, συνέχισε έτσι, του έλεγαν και πήγαιναν λίγο πιο πέρα για να γελάσουν με την ησυχία τους.

     - Πώς πάει; τον ρωτούσαν κάποια άλλη μέρα. 

     - Πολύ καλά, απαντούσε. 

     - Θα θυμάσαι, βέβαια, ότι η ώρα που θα έρθει το χέρι της Μοίρας πλησιάζει...

     - Ναι, ναι, το ξέρω, έλεγε εκείνος. Μην ανησυχείτε, όμως, θα προλάβω να είμαι έτοιμος όταν έρθει.

     Κι όμως, δεν ήταν έτοιμος όταν το χέρι της Μοίρας έφτασε. Και τον έπιασε το χέρι της Μοίρας, και τον στοίβαξε μαζί με πολλούς άλλους Γίγαντες μέσα σε ένα σακί. Και έκλεισε το σακί. Και έμεινε ο Γίγαντας εκεί μέσα.

     - Λοιπόν; του είπαν οι άλλοι. Τι έχεις να πεις τώρα; Είδες ότι κανείς δεν καταφέρνει να τον αποφύγει τον Παράδεισο;

     - Εγώ θα το σκάσω, απάντησε.

     Οι άλλοι δεν του είπαν τίποτα άλλο. Ήταν φανερό ότι ο Γίγαντας δεν ήταν στα καλά του.

     Και τους έβαλαν τους Γίγαντες τους στοιβαγμένους στο σακί μέσα σε ένα φορτηγό, μαζί με πολλά άλλα σακιά με Γίγαντες, και κλείσανε την πόρτα, και το φορτηγό ξεκίνησε, και ο δρόμος είχε πολλές λακκούβες, και οι μισοί Γίγαντες αρρώστησαν.

     Και ύστερα τους έβγαλαν τους Γίγαντες τους στοιβαγμένους στα σακιά και τους έβαλαν επάνω σε κάτι εξέδρες, το ένα σακί δίπλα στο άλλο. Και κόσμος πολύς περνούσε και κοίταζε τα σακιά. Και κάποιοι άπλωναν τα χέρια τους και έπαιρναν κάποιο σακί, και οι Γίγαντες που ήταν μέσα στο σακί αποχαιρετούσαν τους άλλους, εκείνους που έμεναν πίσω, δίνοντας ραντεβού στον Παράδεισο.

     Και ήρθε και ένα χέρι, και πήρε το σακί όπου βρισκόταν ο Γίγαντας, και η πορεία προς τον Παράδεισο ξεκίνησε. Και μόλις η Πίπη έφτασε στο σπίτι της και έβγαλε τη σακούλα με τους γίγαντες από την τσάντα με τα ψώνια, είδε με έκπληξη ότι ένας γίγαντας ήταν έξω από τη σακούλα! Μάταια έψαξε για κάποια τρύπα στη σακούλα, δεν υπήρχε καμία τρύπα. Και τότε, πώς βρέθηκε έξω εκείνος ο γίγαντας; Παραξενεύτηκε πολύ η Πίπη.

     Και οι Γίγαντες που ήταν μέσα στο σακί κοιτούσαν με ζήλια τον Γίγαντα, που ήταν απ'έξω. Τον ζήλευαν επειδή τα είχε καταφέρει, επειδή το είχε σκάσει. Επειδή δεν τα είχε παρατήσει, αλλά είχε κυνηγήσει το όνειρό του. Και ο Γίγαντας σκεφτόταν ότι βρισκόταν πολύ κοντά στο όνειρό του, να τον φάει ένα πουλί και να βρεθεί μόνος κι έρημος σε κάποια ερημιά της Κόλασης.

     Και η Πίπη τώρα κάθεται και σκέφτεται τι να κάνει με τον γίγαντα που βρέθηκε έξω από τη σακούλα: να τον κάνει πλακί μαζί με τους άλλους γίγαντες ή να τον πετάξει να τον φάει κανένα πουλί; 

     Μα πώς στο καλό βρέθηκε ο γίγαντας έξω από τη σακούλα;

Σημ: Η φωτογραφία είναι δικιά μου