Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022

Επαγγελματική ευκαιρία



     Ο διευθυντής της εφημερίδας σήκωσε το τηλέφωνο.
     - Θα πιείτε καφέ; ρώτησε.
     - Ευχαριστώ, αλλά έχω ήδη πιει, απάντησε ο Πινόκιο.
     - Μερόπη, φέρε μου, σε παρακαλώ, τον καφέ μου και δύο ποτήρια νερό.
     Έκλεισε το τηλέφωνο.
     - Όπως σας έλεγα, λοιπόν, η "Αλήθεια" για εμένα είναι κάτι περισσότερο από εργασία, είναι η κληρονομιά του πατέρα μου, και γι'αυτό δε θα ήθελα ποτέ να ξεπέσει. Είναι το προσωπικό μου στοίχημα, αν θέλετε, να διατηρήσει την αναγνωσιμότητά της και να παραμείνει στις πρώτες θέσεις της δημοσιογραφίας. 
     Ο Πινόκιο κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.
     - Συνεπώς, συνέχισε ο διευθυντής, δεν μπορώ να αφήσω τίποτα στην τύχη και φροντίζω να ελέγχω τα πάντα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να εργάζομαι ατελείωτες ώρες, και να μη με βλέπει το σπίτι μου.
     Ο Πινόκιο δε μίλησε.
     - Φυσικά, δεν έχω την ίδια απαίτηση από τους συνεργάτες μου, ίσα-ίσα που καταλαβαίνω ότι υπάρχουν και υποχρεώσεις εκτός δουλειάς, αλλά, από ό,τι διαβάσατε και στην αγγελία, η αφοσίωση είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που εκτιμώ ιδιαίτερα σε έναν συνεργάτη.
     Ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Μία ηλικιωμένη, ελαφρώς καμπουριασμένη, γυναίκα με ένα δίσκο στα χέρια της εμφανίστηκε. Φορούσε ένα σκουρόχρωμο ταγιέρ και είχε τα μαλλιά της πιασμένα κότσο. Η ηλικιωμένη πήγε αργά μέχρι το γραφείο. Ο δίσκος έτρεμε και το περιεχόμενό του κροτάλιζε ελαφρά.
     - Πάλι σου χύθηκε ο καφές, παρατήρησε ο διευθυντής.
     - Λεφτά θα πάρεις, αποκρίθηκε εκείνη.
     Η ηλικιωμένη γυναίκα έφυγε σέρνοντας τα πόδια της και έκλεισε πίσω της την πόρτα.
     - Αυτό εννοώ, όταν μιλάω για αφοσίωση, είπε ο διευθυντής, δείχνοντας προς την πόρτα. Η κυρία Μερόπη δουλεύει εδώ από όταν ήμουν παιδί, την κληρονόμησα, κατά κάποιον τρόπο, μαζί με την εφημερίδα και δεν μπορώ να διανοηθώ το γραφείο χωρίς εκείνη. Θα μπορούσε να έχει βγει στη σύνταξη εδώ και χρόνια, κι όμως εκείνη βρίσκεται πάντα εδώ, πιστή σαν τον Άργο του Οδυσσέα. 
     Ο διευθυντής πήρε το φλυτζανάκι με το μισοχυμένο καφέ μπροστά του και ύστερα έπιασε ένα πακέτο με τσιγάρα, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα του.
     - Σας πειράζει αν καπνίσω; ρώτησε τυπικά, ενώ άνοιγε το πακέτο.
     Μια έκφραση τρόμου είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του Πινόκιο.
     - Μα εσείς ασπρίσατε! είπε ο διευθυντής και έμεινε με το χέρι που κρατούσε τον αναπτήρα μετέωρο. Τι σας συμβαίνει;
     - Ξέρετε, είπε ο Πινόκιο, έχω μια ανεξήγητη φοβία με τις φωτιές, όσο μικρές κι αν είναι. Είναι κάτι που δεν μπορώ να το ελέγξω.
     - Αλήθεια; Τι μου λέτε! 
     - Ναι, να φανταστείτε, ούτε τη θέα του καπνού δεν αντέχω.
     - Κάποιο παιδικό τραύμα, ενδεχομένως;
     - Δεν ξέρω, μπορεί.
     - Εντάξει, λοιπόν, δεν θα καπνίσω, δε χάθηκε και ο κόσμος. Ας έρθουμε στο θέμα μας. Μιλήστε μου για εσάς.
     - Δε μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, είπε ο Πινόκιο και έξυσε ελαφρά τη μύτη του, εξάλλου τα λέει όλα το βιογραφικό μου.
     Ο διευθυντής έπιασε στα χέρια του το βιογραφικό και στερέωσε καλύτερα τα γυαλιά του, που είχαν γλιστρήσει λίγο.
     - Ναι, το διάβασα και είναι αρκετά εντυπωσιακό, είπε. Σπουδές στις πολιτικές επιστήμες, μεταπτυχιακά στα οικονομικά, σπουδές δημοσιογραφίας, και όλα αυτά σε πανεπιστήμια της Ιταλίας...
     - Ναι, εκεί γεννήθηκα.
     - Στην Ιταλία; Α, ωραία χώρα!
     - Ναι.
     - Είχα πάει πριν από κάποια χρόνια, για να πάρω συνέντευξη από τον Πάπα.
     - Αλήθεια;
     - Για να είμαι ειλικρινής, όχι ακριβώς. Αλλά τότε τα είχα με μια ανερχόμενη τραγουδίστρια και της είχα υποσχεθεί ρομαντικό ταξιδάκι στην αιώνια πόλη.
     - Δεν καταλαβαίνω: και ο Πάπας τι σχέση είχε με αυτό;
     - Δεν μπορούσα να πω την αλήθεια στη γυναίκα μου, έπρεπε να βρω μια δικαιολογία.
     - Α, μάλιστα! Και με τη συνέντευξη τι έγινε;
     - Τι να γίνει; Ούτε στο μπαλκόνι του δεν τον είδα τον Πάπα! Έκανα, όμως, ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στις γέφυρες του Τίβερη, μεγάλη επιτυχία!
     - Και στη γυναίκα σας τι είπατε; 
     - Την αλήθεια: ότι τελικά δεν κατάφερα να τον δω τον Πάπα.
     - Όλα καλά, λοιπόν... Και η ανερχόμενη;
     - Η ανερχόμενη δεν είναι πλέον ανερχόμενη. Έχει γίνει πρώτο όνομα και τραγουδάει στις μεγαλύτερες πίστες. Στις τελευταίες εκλογές, δε, της πρότειναν και συνεργασία με ένα από τα μεγάλα κόμματα... Ας επανέλθουμε, όμως, στο βιογραφικό σας. Βλέπω εδώ ότι έχετε εργαστεί και στην τηλεόραση.
     - Ναι, είπε ο Πινόκιο, είχα την ευθύνη του πολιτικού ρεπορτάζ στο δελτίο ειδήσεων της RAI. Αλλά, το βλέπετε, εξάλλου, και στο βιογραφικό, δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνω εγώ.
     - Ναι, ναι, το βλέπω... σας συμβαίνει κάτι; Γιατί ξύνεστε;
     - Δεν είναι τίποτα, αλλεργίες...
     - Α, ξέρω, έχω κι εγώ, στις αντζούγιες και στα αμύγδαλα. Τούμπανο γίνομαι άμα φάω. Με πιάνει δύσπνοια, κλείνει ο λαιμός μου, βραχνιάζει η φωνή μου, με πιάνει βήχας... Δράμα η κατάσταση! Ευτυχώς, έχω πάντα κοντά μου αντιισταμινικά, για παν ενδεχόμενο. 
     Άνοιξε ένα συρτάρι στα αριστερά του και έβγαλε ένα κουτάκι με χάπια.
     - Για του λόγου το αληθές, είπε και ξανάβαλε το κουτάκι στο συρτάρι. Έχω και ένεση αδρεναλίνης, πρόσθεσε. 
     Ο Πινόκιο ένευσε με το κεφάλι.
     - Εργαστήκατε, βλέπω, και στην Corriere de la sera, συνέχισε ο διευθυντής.
     - Μ...άλιστα.
     - Τρία χρόνια... μα, δε μου λέτε, έτσι ακριβώς ήταν η μύτη σας όταν ήρθατε;
     - Τι εννοείτε; είπε ο Πινόκιο και κάλυψε τη μύτη του βιαστικά με το χέρι του.
     - Μην τρομάζετε, δεν έχει τίποτα, απλώς είναι - πώς να το πω; - αρκετά εντυπωσιακή. Θα σας το έχουν ξαναπεί, άλλωστε. Μία τέτοια μύτη δεν περνάει ποτέ απαρατήρητη.
     - Μάλλον, είπε ο Πινόκιο και κατέβασε το χέρι του.
     Ένα δυνατό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα.
     - Περάστε! είπε ο διευθυντής.
     Ένας νέος άντρας μπήκε στο γραφείο κρατώντας ένα λάπτοπ.
     - Έτοιμο το αυριανό φύλλο, κύριε Διευθυντά, είπε ο νεαρός και πλησίασε στο γραφείο του. Σας έφερα να δείτε το πρωτοσέλιδο.
     - Α, ωραία, ευχαριστώ, είπε ο διευθυντής, και πήρε στα χέρια του το λάπτοπ. Μα, πώς ανοίγει αυτός ο διάολος;
     - Χρειάζεστε βοήθεια; ρώτησε ο νεαρός. Ορίστε, πατήστε εδώ.
     - Δε θα τη μάθω ποτέ τη νέα τεχνολογία... Χμμμ, για να δούμε, λοιπόν, α, καλό φαίνεται. "Αποκάλυψη τώρα: στα άδυτα του χρηματοκιβωτίου του Σκρουτζ Μακ Ντακ". Μη μου πεις ότι μπήκαμε στο χρηματοκιβώτιο του Σκρουτζ Μακ Ντακ;
     - Όχι μέσα, αλλά έχουμε φωτογραφία της εισόδου.
     - Ναι, αλλά τι σας έχω πει; Μην τα δίνουμε όλα από τον τίτλο! Άσε που αν δει το όνομά του ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, θα μας κάνει μήνυση...
     - Πού να το δει, καλέ; Αφού με τόση οικονομία που κάνει δεν αγοράζει εφημερίδες.
     - Δεν αγοράζει, αλλά διαβάζει δωρεάν τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Θα μας κάνει μήνυση, σου λέω! 
     - Σιγά μην ξοδέψει λεφτά για να μας κάνει μήνυση! 
     - Εσείς οι νέοι νομίζετε πως τα ξέρετε όλα! Σε πληροφορώ ότι έχει έναν ψωμόλυσσα δικηγόρο που τον πληρώνει με κουπόνια φαγητού της φοιτητικής εστίας των ΤΕΙ.
     - Και λοιπόν;
     - Για έναν δίσκο με φακές, σαλάτα, τυρί και μήλο, του κάνει μέχρι και κωλοτούμπες.
     - Καλά, και πού τα βρίσκει ο Σκρουτζ τα κουπόνια φαγητού;
     - Τον είχαν κάνει επίτιμο διδάκτορα κάποτε και διατήρησε τον τίτλο του. Αλλά, ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας: το όνομα του Σκρουτζ βγαίνει από τον τίτλο, δεν το συζητάω! "Αποκάλυψη τώρα: στα άδυτα του χρηματοκιβωτίου πασίγνωστου μεγιστάνα", αρκεί. Αλήθεια, με εκείνες τις τόπλες φωτογραφίες της Κλάραμπελ τι έγινε;
     - Τις έχουμε έτοιμες για το επόμενο φύλλο.
     - Κοιτάξτε μην μπερδευτείτε πάλι και τις βάλετε μαζί με τα αθλητικά... "Οι 10 τοπ προορισμοί για το καλοκαίρι", αυτό τι είναι;
     - Το αφιέρωμα στα ελληνικά νησιά που έχουμε ετοιμάσει. Το εγκρίνατε την προηγούμενη εβδομάδα, θυμάστε;
     - Ναι, αλλά τι τίτλος είναι αυτός; Ποιος θα θέλει να αγοράσει την εφημερίδα έτσι; "Το καλοκαίρι του τρόμου. Σοκ και δέος", αυτόν τον τίτλο να βάλετε!
     - Και τι θα γράφει το άρθρο;
     - Τα ίδια που γράφει και τώρα.
     - Και τι σχέση έχει αυτός ο τίτλος με το περιεχόμενο του αφιερώματος;
     - Άμεση. Προσθέστε δυο-τρεις παραγράφους στο τέλος για τις μωβ μέδουσες και για την ακρίβεια στη βενζίνη, τα εισιτήρια, τα καταλύματα και τα εστιατόρια, και έτοιμο! Δεν προκαλούν σοκ και δέος όλα αυτά σε έναν οικογενειάρχη που ονειρεύεται μερικές μέρες διακοπών σε κάποιο ελληνικό νησί;
     - Έχετε δίκιο, κύριε Διευθυντά...
     - Μα, όλα εγώ θα σας τα λέω; Και αυτό εδώ τι είναι;
     - "Η Άριελ χωρίς ίχνος ρετούς - αποκλειστικές φωτογραφίες". Επάνω αριστερά δεν είχατε πει να μπει;
     - Ναι. Βγήκαν καλές οι φωτογραφίες;
     - Αρκετά καλές, αλλά, τελικά, χρειάστηκε να κάνουμε και λίγο ρετούς. Η γωνία λήψης δημιουργούσε περίεργες σκιές που θύμιζαν προγούλι.
     - Ε, και; Αφού έχει παχύνει, δεν έχει παχύνει;
     - Ναι, αλλά δεν έχει προγούλι. Μην ανησυχείτε, όμως, της φαρδύναμε λίγο τους γοφούς...
     - Πόσο λίγο;
     - Ελάχιστα. Ίσα που να αντισταθμίσουμε το ρετούς στο προγούλι.
     - Φιρί-φιρί το πάτε να τη φάμε τη μήνυση.
     - Μην ανησυχείτε, έτσι όπως της φτιάξαμε τους γοφούς φαίνεται πολύ πιο σέξι, θα μείνει και ικανοποιημένη.
     - Τέλος πάντων. Να κάνετε τις διορθώσεις που είπα και να πάει τυπογραφείο αμέσως.
     - Μάλιστα. 
     Ο νεαρός έφυγε και έκλεισε την πόρτα. Ο διευθυντής κοίταξε τον Πινόκιο και αναστέναξε.
     - Όλα από τα χέρια μου περνάνε, αλλά τι να γίνει; Ας επανέλθουμε, όμως, στη συνέντευξή σας. Το βιογραφικό σας είναι εντυπωσιακό, όπως σας έλεγα, και θα ήθελα να σας προσλάβω δοκιμαστικά, αφού προηγουμένως σας τονίσω ότι όλοι εδώ τιμάμε το όνομα της εφημερίδας μας και με το παραπάνω: η αλήθεια είναι πάνω απ'όλα.
     - Συμφωνώ, είπε ο Πινόκιο και έξυσε λίγο τη μύτη του.
     - Η αλλεργία σας πάλι; ρώτησε ο διευθυντής.
     - Ναι.
     - Μα η μύτη σας είναι πραγματικά πολύ μεγάλη, είστε σίγουρος ότι ήταν τόση προηγουμένως;  
     - Μ...ναι...
     - Τι έγινε μόλις τώρα; 
     - Δεν ξέρω, είπε ο Πινόκιο.
     Η μύτη του πλησίασε απειλητικά τη μύτη του διευθυντή. 
     - Πώς δεν ξέρετε; Δεν το βλέπετε κι εσείς ότι η μύτη σας μεγαλώνει; Μπροστά στα μάτια σας βρίσκεται!
     Ο Πινόκιο δεν ήξερε τι να πει.     
     - Νομίζω πως η συνέντευξή μας έφτασε στο τέλος της, είπε έντρομος ο διευθυντής. Θα σας ειδοποιήσουμε...
     - Ω, ποιον κοροϊδεύουμε; είπε ξεφυσώντας ο Πινόκιο. Το ξέρουμε κι οι δυο πολύ καλά ότι δε θα με προσλάβετε!
     - Όχι,.. δεν... δηλαδή, μου είστε συμπαθέστατος, αλλά η μύτη σας είναι ιδιαίτερα... επιθετική, μήπως να σκεφτόσασταν σοβαρά μια ρινοπλαστική;
     - Ας είναι, θα σας πω όλη την αλήθεια. Έχω μία σπάνια ιδιαιτερότητα: η μύτη μου μεγαλώνει κάθε φορά που λέω κάποιο ψέμα, ορίστε, το είπα!
     - Πρώτη φορά ακούω κάτι τόσο εξωφρενικά παράξενο.
     - Κι όμως, είναι η αλήθεια...
     - Και, δηλαδή, τόσην ώρα με έχετε φλομώσει στα ψέματα;
     - Απλώς πείραξα λίγο το βιογραφικό μου. Ούτε σπουδές έχω κάνει, ούτε έχω δουλέψει σε μεγάλες εφημερίδες, ούτε στην τηλεόραση. Αλλά ήθελα πολύ να εργαστώ ως δημοσιογράφος, και ήλπιζα να μου δοθεί μία ευκαιρία στην εφημερίδα σας.
     Ο διευθυντής ήπιε λίγο νερό και ανάσανε αργά. Είχε ξαναβρεί την αυτοκυριαρχία του.
     - Βλέπω ότι η μύτη σας μικραίνει και πάλι, έτσι γίνεται; ρώτησε.
     - Ναι, μικραίνει όταν λέω αλήθεια και μεγαλώνει όταν λέω ψέματα.
     - Μα τότε θα σας είναι σχεδόν αδύνατο να κρυφτείτε!
     - Είναι.
     Η μύτη του Πινόκιο είχε γίνει ξανά σχεδόν φυσιολογική σε μέγεθος. Ο διευθυντής αναστέναξε.
     - Κοιτάξτε, μου είστε πολύ συμπαθής και θα ήθελα να σας δώσω μια ευκαιρία. Φαντάζομαι ότι θα μπορείτε να δουλέψετε στην εφημερίδα μας, αρκεί, βέβαια, να περιοριστείτε στο να γράφετε μόνο την αλήθεια, τι λέτε;
     - Έχω μία έμφυτη ροπή προς το ψέμα.
     - Α, μα δε βοηθάτε και εσείς!
     - Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής. Δεν πειράζει, σας ευχαριστώ πολύ για την καλή σας πρόθεση. Καλή σας μέρα.
     Ο Πινόκιο άπλωσε το χέρι του για να χαιρετήσει το διευθυντή.
     - Μισό λεπτό, είπε εκείνος. Με τη μυθοπλασία τι σχέση έχετε;
     - Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ.
     - Ξέρετε, εδώ και λίγο καιρό σκέφτομαι να εμπλουτίσω την εφημερίδα με μία στήλη μυθοπλασίας και αναζητούσα συνεργάτη. Μη φανταστείτε κάτι απαιτητικό, ένα μονόστηλο κείμενο 150 λέξεων περίπου, έτσι, για την τέρψη των αναγνωστών. Τι θα λέγατε να το αναλαμβάνατε εσείς; Θα μπορείτε να γράφετε ό,τι θέλετε, χωρίς κανέναν περιορισμό, εκτός από αυτόν του αριθμού των λέξεων.
     - Σοβαρολογείτε; Υπάρχει τέτοια περίπτωση; Θα μου δώσετε αυτή την ευκαιρία;
     - Θα σας τη δώσω. Αλλά πείτε μου: η μύτη σας μεγαλώνει μόνο όταν λέτε ψέματα ή και όταν γράφετε;
     - Δεν το έχω προσέξει.
     - Εντάξει, τότε. Θα εργάζεστε για εμάς, αλλά - για καλό και για κακό - δεν θα έχετε γραφείο στην εφημερίδα. Τα κείμενά σας θα τα γράφετε στο σπίτι σας και θα μας τα στέλνετε μέσω μέιλ. Δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να σας πετύχει κάποιος επάνω στον... οίστρο σας. Και, κυρίως, δε θα ήθελα να σας δει η κυρία Μερόπη, είναι μεγάλη, η καημένη, έχει και την καρδιά της, καταλαβαίνετε...
     - Καταλαβαίνω, είπε ο Πινόκιο. Πότε ξεκινάω;

6 σχόλια:

  1. Χαχαχαχαχαχαχα, παίρνει τα ...μέτρα του ο δύσμοιρος ο διευθυντής, γιατί, θεωρεί σίγουρο ότι η ...μύτη του Πινόκιο θα προκαλέσει το σοκ της, δεν υπάρχει περίπτωση να το γλιτώσουν το εγκεφαλικό από κάποιον ευάλωτο, σαν την Μερόπη π.χ.
    Ευφυέστατο, χαρούμενο και αυτό σου το διήγημα, Πίπη μου.
    Λατρεύω αυτό που κάνεις. Να παίρνεις κλασικούς χαρακτήρες και να "δουλεύεις" εντελώς διαφορετικά πάνω σ' αυτούς. Έξω από νόρμες και κατευθύνσεις. Αυτό κάνει απρόσμενο εντελώς το διήγημά σου και την εξέλιξή του.
    Βρήκε όμως λύση ο διευθυντής τελικά και ο Πινόκιο μια μικρή, έστω, απασχόληση.

    Πίπη μου την καλησπέρα και την αγάπη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στον κόσμο υπάρχει θέση για όλους, Γιάννη μου, ακόμη και για έναν αθεράπευτο ψεύτη, όπως είναι ο Πινόκιο. Εξάλλου, βοηθάει και η τεχνολογία.
      Χαίρομαι που σου άρεσε και αυτό μου το παιχνίδι.
      Να έχεις ένα όμορφο βράδυ

      Διαγραφή
  2. Μα είναι δυνατόν να βάλεις τον Πινόκιο να γίνει δημοσιογράφος; Που θα διέπρεπε με την ροπή που έχει στο ψέμα αλλά θα ήθελε βαστάζους για τη μύτη του! χααααχα
    Απολαυστικό κείμενο...τι κακό κι αυτό να μην μπορείς να πεις ψέμματα. Θα μου άρεσε έτσι στα ξαφνικά να πάθουν αυτήν την ευαισθησία όσοι μιλούν στην τηλεόραση έτσι για μια μέρα. Φαντάζεσαι μύτες που θα βλέπαμε;;;;;;;;
    Καλή σου μέρα Πίπη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσα-ίσα που του βρήκα την ιδανικότερη δουλειά, Άννα μου! Ή μήπως προτιμούσες να τον έκανα πολιτικό;
      Χαίρομαι που απόλαυσες το κείμενό μου. Και νομίζω ότι η ιδέα σου για όσους μιλάνε στην τηλεόραση είναι εξαιρετική! Λες να μπορούσε να γίνει πραγματικότητα; Αμήν, Παναγία μου, να γελάσει ο κάθε πικραμένος!
      Φιλάκια πολλά και ειλικρινή

      Διαγραφή
  3. Νομίζω πως είμαστε η ιδανική χώρα που ο (κάθε) Πινόκιο θα διέπρεπε ως δημοσιογράφος, και θα βραβευόταν κιόλας απ' την ΠΤΔ. Απολαυστική Πίπη, σατιρίζεις με μαεστρία την επικαιρότητα, μέσα από έναν αγαπημένο μύθο. Μπράβο για την έμπνευση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν είμαστε η ιδανική, αλλά σίγουρα είμαστε μία από τις ιδανικές χώρες για την ανάδειξη του ψεύδους σε ύψιστη αξία, Μαρία μου!
      Χαίρομαι που σου άρεσε και αυτό το λεξοπαιχνίδι μου. Με ταλαιπώρησε λίγο, το ομολογώ, αλλά το αποτέλεσμα με ικανοποίησε, τελικά.
      Να έχεις ένα όμορφο βράδυ και μια υπέροχη εβδομάδα

      Διαγραφή

To comment or not to comment? That is the question