Το ρεβεγιόν

 

Πώς μ'αρέσουνε τα δείπνα που τα λένε ρεβεγιόν,

που μαζεύουνε τα μέλη όλων των οικογενειών!

Τρώνε, πίνουν και γελάνε, κι ανταλλάσσουνε ευχές,

κι είν'όλοι αγαπημένοι, κι οι κουβέντες τους γλυκές.

Βέβαια, η μαμά γκρινιάζει, πριν αρχίσει η γιορτή,

πως κανείς δεν τη βοηθάει, και πως έχει κουραστεί.

Μα μπροστά στους καλεσμένους, ξέρει να χαμογελά,

"Αχ, καλέ, σιγά τον κόπο!" λέει πάντα, όλο χαρά.

"Μα τι όμορφη που είσαι!", λέει η Μαίρη στην Κική,

"Πώς σου πάει το φόρεμά σου, αδυνάτισες πολύ!"

Κι ύστερα στο σύζυγό της λέει, σχεδόν ψιθυριστά:

"Αχρηστεύεται το ρούχο, σίγουρα πήρε κιλά!"

"Άντζελα, γιατί ήρθες μόνη;", λέει η θεία η Αρετή,

"Μη μου πεις, πάει κι ο Κώστας; Τι ατυχία είναι αυτή!"

"Έξοχη η γαλοπούλα!", λέει η θεία η Μαριγώ,

μα στον άντρα της δηλώνει: "Πιο καλά την κάνω εγώ!"

"Λέρωσα το κέντημά σου!", λέει ο θείος ο Θωμάς,

κι η μαμά ευθύς του λέει: "Δεν πειράζει και μην σκας!"

Ο μικρός της γιος φωνάζει: "Αχ, λερώθηκα, μαμά",

και τα μάτια του δακρύζουν από μουλωχτή τσιμπιά.

"Τι ωραία που είναι όλα!" λέει η θεία Ναυσικά,

"Τι'θελα να'ρθω και φέτος;", ψιθυρίζει στον Λουκά.

"Πάντα τέτοια!", λέει ο Νίκος, φαίνεται περιχαρής,

"Αν ξανάρθω, να με φτύσεις", λέει με τρόπο της Φανής.

Είναι σίγουρο το τραύμα, που αφήνει όλο αυτό,

πως ξανάρχονται είναι θαύμα, την αλήθεια θα την πω.

Μάλλον είναι όλοι βιτσιόζοι, δέσμιοι των τυπικών,

γι'αυτό θα βροντοφωνάξω... Ζήτω, λέω, το ρεβεγιόν!

ΥΓ: Αυτή ήταν η συμμετοχή της Πίπης στο 34ο ποιητικό Συμπόσιο που διοργανώνει η αγαπημένη μας πυργοδέσποινα Αριστέα, όπου η λέξη που έπρεπε να χρησιμοποιηθεί αυτή τη φορά ήταν το θαύμα ή τα παράγωγά του. Ήταν πραγματικό θαύμα που η συμμετοχή αυτή κέρδισε και ελπίζω, ειλικρινά, να μην είναι το μοναδικό θαύμα που θα ζήσω το 2026.