Πάνω απ'όλα η απλότητα

     Οι φωνές έξω από το βασιλικό παράθυρο όλο και δυνάμωναν.

     - Δεν αντέχω άλλο, είπε η Μαρία Αντουανέτα. Αυτές οι φωνές μού έχουν πάρει το κεφάλι! Αν ήταν, τουλάχιστον, πιο μελωδικές… Ή, έστω, αν τις συνόδευε ένα κλειδοκύμβαλο…

     - Δεν έχουν σταματήσει από εχθές, είπε η Λουίζ ντε Μπουντουάρ, η αγαπημένη της κυρία επί των τιμών.

     - Μα τι θέλουν, επιτέλους;

     - Θέλουν να μιλήσουν στον Μεγαλειότατο, λένε.

     - Άλλο και τούτο! Από πότε ο λαός μιλάει απευθείας στο βασιλιά;

     - Δεν αντέχουν άλλο, λένε, να δουλεύουν σαν σκλάβοι και να μην έχουν να φάνε ούτε ψωμί…

     - Υπερβολές! Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα να φάει κανείς…

     - Ένας φιόγκος ακόμα και είστε έτοιμη, Μεγαλειοτάτη, είπε ο κόμης Σεσουάρ.

     Η Μαρία Αντουανέτα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη με τη χρυσή κορνίζα.

     - Πα μαλ, είπε. Με ένα τέτοιο χτένισμα, όμως, θα ταίριαζε περίφημα και ένα φτερό παγωνιού, νε σ'πα;

     - Εξαρτάται από το φόρεμα με το οποίο θα το συνδυάσετε, είπε ο κόμης Σεσουάρ. Τι σκέφτεστε να φορέσετε;

     - Πραγματικά προβληματίζομαι, είπε η Μαρία Αντουανέτα. Αν τελικά ο Λουδοβίκος δεχτεί να μιλήσει στους ταραξίες, δε θα πρέπει να βρίσκομαι κι εγώ εκεί;

     - Φαντάζομαι πως θα πρέπει, είπε η Λουίζ ντε Μπουντουάρ.

     - Τι άραγε να ταιριάζει σε μια τέτοια συνάντηση;

     - Τι θα λέγατε για εκείνο το μπεζ με το διακριτικό ντεκολτέ και την ασορτί σατέν ζώνη;

     - Ε, όχι και να φορέσω περσινό ρούχο! Δε συναντάει κανείς κάθε μέρα εκπροσώπους του λαού!

     - Δεν ταιριάζει και με το φτερό του παγωνιού, είπε ο κόμης Σεσουάρ.

     Οι φωνές δυνάμωσαν κι άλλο.

     - Σκέφτομαι το μπλε φόρεμα από κινέζικο μετάξι, συνέχισε η Μαρία Αντουανέτα, ταιριάζει θαυμάσια με τα μάτια μου… Και το πορφυρό που μου έραψε προχθές ο κόμης ντε Γαζί δεν είναι άσχημο, ιδιαίτερα αν το συνδυάσω με τη δαμασκηνί τη ζώνη και τα ασορτί γοβάκια από δέρμα κορσικανού σκίουρου…

     - Ίσως θα έπρεπε να προτιμήσετε κάτι διαφορετικό, είπε διστακτικά η Λουίζ ντε Μπουντουάρ.

     - Τι εννοείτε, Λουίζ;

     - Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά δεν νομίζω το δαμασκηνί το φόρεμα να εκτιμηθεί ιδιαίτερα από ανθρώπους που ανήκουν στο λαό… Από μερικές κλεφτές ματιές που τους έριξα εχθές, δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα…

     - Αλήθεια;

     - Ούτε στο ελάχιστο… Φανταστείτε, κανείς τους δε φορούσε περούκα, ενώ οι άντρες είχαν όλοι γένια! Τρε μπανάλ!

     - Ο μαρκήσιος ντε Μουστακί έχει ένα γένι που με κάνει να μην κοιμάμαι τα βράδια, αχ, ελπίζω αυτό να μη φτάσει στα αυτιά του Λουδοβίκου, βέβαια…

     Η Μαρία Αντουανέτα γέλασε παιχνιδιάρικα και οι υπόλοιποι τη μιμήθηκαν.

     - Μην ανησυχείτε, Μεγαλειοτάτη, είπε η Λουίζ ντε Μπουντουάρ. Όταν μιλάω για γένια, όμως, δεν εννοώ σαν το περιποιημένο γένι του μαρκησίου, μιλάω για τρίχες που φυτρώνουν ανεξέλεγκτα σε όλο το πρόσωπο!

     - Ω, μον Ντιε, αυτό είναι τρομερό! Τρομερό, και εντελώς κακόγουστο... Μήπως να βάλω το φόρεμα το σμαραγδί;

     - Αυτό ταιριάζει και με το φτερό, είπε ο κόμης Σεσουάρ.

     Ακούστηκε ήχος σπασμένου γυαλιού.

     - Τι ήταν αυτό; φώναξε τρομαγμένη η Μαρία Αντουανέτα.

     Στο δωμάτιο μπήκε η Εβανζελί ντε Μεσάζ, κρατώντας μια πέτρα στο ένα χέρι και ένα κομμάτι χαρτί στο άλλο.

     - Μεγαλειοτάτη, είπε και υποκλίθηκε ευγενικά, οι ταραξίες έσπασαν το τζάμι του κεντρικού παραθύρου της ανατολικής πτέρυγας.

     - Τι είναι αυτό το χαρτί;

     - Ήταν δεμένο στην πέτρα που πέταξαν… Ζητούν την απελευθέρωση των συντρόφων τους που βρίσκονται στη Βαστίλλη, λένε.

     - Τι άλλο θα ακούσουμε! είπε η Μαρία Αντουανέτα.

     - Ανεπίτρεπτο, είπε και η Λουίζ ντε Μπουντουάρ.

     - Κανένας σεβασμός στον θεσμό της βασιλείας, έναν θεσμό ευλογημένο από την ίδια την Αγία Έδρα, είπε η Εβανζελί ντε Μεσάζ και σταυροκοπήθηκε.

     - Καλά που μου το θυμίσατε, καλή μου Εβανζελί, είπε η Μαρία Αντουανέτα, το απόγευμα θα επισκεφτώ τον καρδινάλιο Ροκφόρ. Οι συζητήσεις μας πάντα με ηρεμούν. Θα κάνω και μια δωρεά για τα νόθα παιδιά των ευγενών. Να θυμηθώ να τον ρωτήσω και για την πορεία των εργασιών στη Νοτρ Νταμ. Τοποθετήθηκε, άραγε, η καμπάνα ή αργεί ακόμη;

     - Αποφασίσατε τι θα φορέσετε; ρώτησε η Λουίζ ντε Μπουντουάρ. Εγώ, πάντως, σας προτείνω το μπεζ, και ας είναι περσινό. Είναι σχετικά πιο απλό και θα το εκτιμήσουν οι ταραξίες… θα δείξετε ότι είστε κοντά στο λαό, ότι τον συμπονάτε… ίσως έτσι πεισθούν και να αποχωρήσουν ευγενικά…

     - Όχι, όχι το μπεζ, με χλωμιάζει, μάλλον κλίνω προς το σμαραγδί…

     - Πάω να φέρω το φτερό, είπε ο κόμης Σεσουάρ.

     - Μα, Μεγαλειοτάτη…

     - Ω, Λουίζ, Λουίζ, μα δεν το βλέπετε, καλό μου παιδί; Το σμαραγδί είναι το πιο κατάλληλο φόρεμα για την περίσταση, θα τους καθηλώσω όλους. Δεν υπάρχει επιχείρημα που να μπορεί να σταθεί απέναντι σε ένα τέτοιο φόρεμα, θα το δείτε…

     - Εσείς ξέρετε καλύτερα, Μεγαλειοτάτη…

     - Ο Λουδοβίκος θα ενθουσιαστεί, είμαι σίγουρη… Φέρτε μου, παρακαλώ, και το σμαραγδένιο μου κολιέ με τα ασορτί σκουλαρίκια, πρέπει να αναδειχθεί το σύνολο…

     - Αμέσως!...

     - Έφερα και το φτερό, είπε ο κόμης Σεσουάρ.

     - Μανιφίκ! Βοηθήστε με να το φορέσω, παρακαλώ… Α, και κάποιος να μου φέρει ένα κλαδί ελιάς, θα το κρατήσω αντί για σκήπτρο. Βλέπετε, Λουίζ; Αποφάσισα να ακολουθήσω τη συμβουλή σας: Πάνω απ’όλα η απλότητα!

    

Πίσω από κλειστές πόρτες

     Είναι κάπου ένα δέντρο, ένα δέντρο ψηλό, με μεγάλο και γερό κορμό, που δεν είναι όπως τα άλλα. Και δεν είναι όπως τα άλλα, επειδή αυτό το δέντρο έχει μια πόρτα. Πώς το ξέρω, θα μου πείτε. Μα, δεν τη βλέπετε τη φωτογραφία; Αφού υπάρχει η φωτογραφία, δεν μπορεί, και το δέντρο θα υπάρχει!

     Τι, άραγε, θα μπορούσε να κρύβει αυτό το δέντρο; Μα, κάποιο σπίτι, φυσικά! Αλλιώς, τι τη θέλει την πόρτα; Και αφού κρύβει ένα σπίτι, ποιος θα μπορούσε να μένει σε αυτό το σπίτι; Ιδού ένα ερώτημα που αξίζει!

     Δε νομίζω να μένει κάποιος ελέφαντας εκεί, πώς θα χωρούσε; Θα μπορούσε, όμως, άνετα να μένει μια οικογένεια σκίουρων: μαμά, μπαμπάς, παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες, ξαδέρφια, θείοι, θείες... Στο υπόγειο - εκεί που βρίσκονται και οι ρίζες - θα είναι η αποθήκη με τα τρόφιμα: καρύδια, κουκουνάρια, φρούτα, μανιτάρια, και τα κρασιά: κόκκινο κρασί από φραγκοστάφυλα, λευκό από τσάγαλα και αφρώδες από μύρτιλλα. Όταν πλησιάζεις στο δέντρο θα ακούς τον ήχο από τις φωνές των σκίουρων που θα συζητάνε, θα παίζουν, θα τσακώνονται...

     Θα μπορούσε, βέβαια, να ζει και μια ηλικιωμένη, μοναχική κουκουβάγια. Το σπίτι θα είναι γεμάτο ράφια, μέχρι εκεί που φτάνουν τα πιο ψηλά κλαδιά, και τα ράφια θα είναι γεμάτα βιβλία, επειδή η κουκουβάγια θα λατρεύει το διάβασμα. Εκτός αυτού, η κουκουβάγια θα είναι διάσημη γκουρού και θα δέχεται επισκέψεις συγκεκριμένες ώρες. Κατά τις ώρες του επισκεπτηρίου μια ατελείωτη ουρά από διάφορα ζώα θα ξεκινάει από το σπίτι της κουκουβάγιας και θα ελίσσεται, σαν τεράστιο, πολύχρωμο φίδι, μέσα στο δάσος.

     Μήπως, όμως, αυτή η πόρτα είναι απλά και μόνο η πόρτα ενός ασανσέρ; Πλησιάζεις, πατάς το κουδούνι, ανοίγει, μπαίνεις και επιλέγεις αν θέλεις να πας ψηλά στον ουρανό ή χαμηλά, μέσα στη γη... Α, πολύ με μπερδεύει αυτή η πόρτα!

     Δε μένει παρά να κάνουμε μια επιτόπια έρευνα. Και αφού διασχίσουμε πόλεις και χωριά, ποτάμια, ρυάκια, βουνά, αφού χαλάσουμε τουλάχιστον σαράντα ζευγάρια παπούτσια, και αφού κάψουμε τουλάχιστον 1.452.897.548.527.125.569.443.785.412.631 θερμίδες - και με την προϋπόθεση ότι δεν έχουμε εξαϋλωθεί στο μεταξύ - κάποια στιγμή η τύχη μάς χαμογελά και εντοπίζουμε το μυστήριο δέντρο με την πόρτα. Η χαρά μας είναι απερίγραπτη και μια και δυο πλησιάζουμε. Προς στιγμήν διστάζουμε: να χτυπήσουμε την πόρτα; Ας πλησιάσουμε λίγο ακόμα και ας στήσουμε αυτί. Θα ακούσουμε, άραγε, τις ψιλές φωνές των σκίουρων;

     Και, ναι, κάτι ακούγεται! Αλλά, μισό λεπτό, αυτοί οι ήχοι δε μοιάζουν με φωνές σκίουρων, είναι φωνές, ναι, αλλά... Κι όμως, αυτές οι φωνές είναι ανθρώπινες!

     Κολλάμε το αυτί μας στον κορμό. Οι φωνές είναι ξεκάθαρα δύο, και οι δύο γυναικείες. Η μία απότομη και αυταρχική, η άλλη χαμηλόφωνη και κλαψιάρα. Φοράμε στα αυτιά μας τα μαγικά μας ακουστικά που αγοράσαμε μέσω τηλεαγοράς για 137.789,99 ευρώ - μεγάλη ευκαιρία, ούτε 137.790 δεν έκαναν - και τώρα ακούμε ξεκάθαρα:

     - Υποσχέσου το! λέει η αυταρχική φωνή.

     - Μα, δεν είμαι σίγουρη... κλαψουρίζει η άλλη.

     - Ώστε θέλεις να το ξανασκεφτείς;

     - Όχι πάλι το μαστίγιο, μη, σε παρακαλώ!

     - Γιατί δε συνεργάζεσαι, επιτέλους;

     - Μα υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα, δεν είμαι μόνο εγώ...

     - Οι άλλοι έχουν ήδη σταματήσει να γράφουν εδώ και καιρό.

     - Αυτό είναι ψέμα, όλο και κάποιος γράφει...

     Ακούγεται ένα μαστίγιο να χτυπάει κάπου.

     - Την επόμενη φορά θα πέσει επάνω σου, λέει η αυταρχική φωνή.

     - Όχι, Αννετά...κι, σε παρακαλώ!...

     - Να μη με παρακαλείς καθόλου, λέει το Αννετά...κι, αφού δική της είναι η αυταρχική φωνή. Τι θέλεις, να με τρελάνεις θέλεις;

     - Όχι, φυσικά, συγκατοικάκι μου, γιατί το λες αυτό;

     - Δε μου φτάνει που ψάχνω χωρίς επιτυχία να βρω το Διονύση, έστω να μου δώσει το κλειδί, να μπαίνω να ξαραχνιάζω το σπίτι του, δε μου φτάνει που άνοιξα το σπίτι μας και το βρήκα τίγκα στην σκόνη, δε μου φτάνει που το καθάρισα από όλες τις παλιατσαρίες που είχες κουβαλήσει εκεί μέσα, να έχω και εσένα που δεν αποφασίζεις τι θέλεις να κάνεις; Γράψε, μαρή, σου λέω, γράψε κάτι, το όνομά σου έστω με καλλιγραφικούς χαρακτήρες, όχι, λες, με απασχολούν άλλα τώρα.

     - Αφού...

     - Μη με διακόπτεις! Τι σε απασχολεί, πουλάκι μου; σου λέω. Πολλά και διάφορα, λες. Ναι, αλλά το σπιτάκι μας μαραζώνει, είναι διώροφο, μεγάλο, με διπλά μπάνια και play room - εσύ το ήθελες το play room - και εγώ είμαι μία, δεν προλαβαίνω να το συγυρίζω μόνη μου, άπλωσε το χέρι σου, πιάσε ένα ξεσκονόπανο, στρώσε το κρεβάτι σου, έστω!

     - Αφού...

     - Μη με διακόπτεις! Ναι, ξέρω, αφού θα ξανακοιμηθείς και θα το χαλάσεις, γιατί να το στρώσεις; Αλλά εγώ δεν αντέχω άλλο, κι αν δεν μπορείς να συνεισφέρεις, να πάρεις μια παραδουλεύτρα τότε! Αλλά, βέβαια, δε θέλεις να μπει τρίτος ανάμεσά μας, τι σου φταίω, μαρή, μου λες;

     - Εγώ...

     - Ναι, ξέρω, ξέρω, εσύ νοιάζεσαι για εμένα, και είμαστε συγκατοικάκια, και τρίχες κατσαρές! Όλα τα μέσα χρησιμοποίησα για να σε πείσω να αρχίσεις να ξαναγράφεις, τι παστίτσιο με φτιαχτή μπεσαμέλ σου έταξα, τι τρίπατη τούρτα με φρέσκια σαντιγύ, τι πίτσα ψημένη επάνω ακριβώς στο Βεζούβιο!... Τη μια έφταιγε η Αριστέα, που έχει αποχωρήσει, την άλλη έφταιγε η Μεμαρία, που καθυστέρησε να βγάλει το επόμενο "παίζοντας με τις λέξεις", την άλλη έφταιγε ο Γιάννης, που γράφει μυθιστορήματα και ξεχνιέσαι διαβάζοντάς τα, έλεος πια!

     Ακούγεται σιωπή.

     - Λοιπόν, δεν πάει άλλο, ξανακούγεται το Αννετά...κι, από εδώ και πέρα σού απαγορεύω να ξαναγράψεις!

     - Μα, αν αλλάξω γνώμη;

     - Να μην αλλάξεις!

     - Μα αυτό είναι φασισμός!

     - Τολμάς να αντιμιλάς;

     Ακούγεται πάλι το μαστίγιο.

     - Είπες κάτι;

     - ...

     - Από τη στιγμή που όλες τις ευθύνες του σπιτιού τις άφησες επάνω μου, εγώ αποφασίζω και για το πολίτευμα που θα ισχύει εκεί μέσα, και αν αποφασίσω ότι θα ισχύει ο φασισμός, εσένα δε σου πέφτει λόγος, κατάλαβες;

     - ...Μμμ.

     - Δε θέλω να απαντάς σαν αγελάδα, σαν άνθρωπος να απαντάς! Κατάλαβες;

     - ...Ναι.

     - Λοιπόν, σου απαγορεύω να ξαναγράψεις, και έχω ετοιμάσει εδώ και μια δήλωση μεταμέλειας, την οποία θα πρέπει να υπογράψεις... Αχ, όχι πάλι δάκρυα, δε με ρίχνεις με αυτά...

     - Μου λείπει ο Διονύσης...

     - Τι είπες τώρα;

     - Μου λείπει ο Διονύσης, είπα...

     - Και εμένα δε μου λείπει, νομίζεις;

     - Αν θέλεις, θα σε βοηθήσω να τον ψάξουμε.

     - Δεν ξέρω πού κρύβεται.

     - Θα πάμε στο σπίτι του και θα φτιάξουμε αντικλείδι, να μπεις να ξαραχνιάσεις.

     - Γίνεται αυτό;

     - Έχω ένα φίλο κλειδαρά, καλό παιδί, κι αν ακούσεις τίποτα για φυλακή, μη δίνεις σημασία, παρεξήγηση ήταν...

     - Όχι, δε θα ήταν σωστό...

     - Σκέψου το, δε θα μου το χαλάσει το χατίρι.

     - ...Καλά...

     - Αλλά μη μου ζητάς να υπογράψω δηλώσεις μεταμέλειας... Το σπίτι μας το έφτιαξα με αγάπη, και το play room για να παίζουμε μαζί το ήθελα...

     - Θα νιώσω καλύτερα αν σταματήσεις να γράφεις... Και αν αρχίσεις να κάνεις και καμιά δουλειά στο σπίτι... Λουμπάγκο με έπιασε προχθές, που έσκυψα κάτω από το κρεβάτι, για να καθαρίσω.

     - Θα δω μήπως προσλάβω καθαρίστρια. Δε θυμάμαι να σου το έχω πει, έχω αλλεργία στη σκόνη.

     - Υποσχέσου μου ότι δε θα ξαναγράψεις.

     - Ούτε ένα χαϊκού;

     - Είχες και στο χωριό σου χαϊκού;

     - Ούτε ένα ραβασάκι, να σου πω ότι πετάχτηκα μέχρι το φούρνο;

     - Ε, εντάξει, ραβασάκια μπορείς να μου γράφεις... 

     Ησυχία. Μόνο κάτι ρουφήγματα μύτης ακούγονται πού και πού. Ας βγάλουμε, λοιπόν, από τα αυτιά μας τα μαγικά μας ακουστικά και ας απομακρυνθούμε γρήγορα από το δέντρο, προτού το Αννετά...κι και το Λυσιππάκι ανοίξουν την πόρτα και μας βρουν μπροστά τους να κρυφακούμε. Διότι τότε, μπορεί να μη μας σώσει η δικαιολογία ότι ψάχναμε τον Διονύση...

Η Αναποδογυρισμένη πολιτεία

    

     Έχετε προσέξει ποτέ πόσες λακκούβες υπάρχουν στους δρόμους; Και τις έχετε δει που γεμίζουν με νερό, όταν βρέχει; Και μήπως τις έχετε προσέξει καθόλου, αμέσως μόλις σταματήσει η βροχή;

     Αν ναι, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει ότι οι λακκούβες, αμέσως μετά τη βροχή γίνονται πολύ όμορφες. Και ότι μέσα τους εμφανίζονται ολόκληροι κόσμοι: σπίτια, δέντρα, πουλιά, αυτοκίνητα, ποδήλατα, γάτες, σκύλοι... Με μια μικρή διαφορά, βέβαια: ότι όλα μέσα στις λακκούβες είναι γυρισμένα ανάποδα.

     Και φυσικά, θα πει κανείς, πώς αλλιώς θα γινόταν, αφού στις γεμάτες με νερό λακκούβες αντανακλάται ό,τι βρίσκεται πάνω από αυτές; Λογικό δεν είναι να φαίνονται όλα ανάποδα;

     Κι όμως, ανάμεσα σε όλες τις λακκούβες τις πόλης, μία λακκούβα δεν είναι σαν τις άλλες. Μία λακκούβα είναι πολύ διαφορετική. Κάνει τα ποδήλατα και τα αυτοκίνητα να τραντάζονται, βέβαια, όταν περνάνε από επάνω της, και πολλοί πεζοί στραβοπατάνε, αν δεν την προσέξουν, εννοείται, όμως όταν βρέχει, τα πράγματα αλλάζουν... 

     Δεν θα ισχυριστούμε, φυσικά, ότι, όταν βρέχει, η λακκούβα δεν μετατρέπεται σε μια μικρή λιμνούλα, και ούτε θα πούμε ότι αν κοιτάξεις την επιφάνεια της λιμνούλας δε θα δεις σπίτια και δέντρα, όλα ανάποδα, αφού αυτό θα ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Θα ήταν όμως επίσης ψέμα να πούμε ότι αν προσέξεις πραγματικά, αν παρατηρήσεις προσεκτικά, δε θα δεις ότι τα σπίτια που φαίνονται αναποδογυρισμένα στην επιφάνεια της λιμνούλας δεν έχουν καμία σχέση με τα σπίτια που βρίσκονται από πάνω της!

     Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Τι να συμβαίνει, άραγε, στην περίεργη αυτή λακκούβα; Γιατί οι αντανακλάσεις της είναι τόσο ασυνήθιστες; Μα, φυσικά, επειδή δεν πρόκειται για αντανακλάσεις! Ό,τι φαίνεται στην επιφάνεια της λιμνούλας είναι πραγματικό, τόσο πραγματικό, όσο πραγματική είναι και η βροχή που γεμίζει με νερό τη λακκούβα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι μέσα στη λακκούβα υπάρχει μία αναποδογυρισμένη πολιτεία.

     Πολλά χρόνια πριν, όταν στη γη κατοικούσαν ακόμα δράκοι, όλες οι πόλεις ήταν όρθιες, και όρθια ήταν και η πολιτεία της λακκούβας. Επρόκειτο για μια πολιτεία πολύ πλούσια, με εύφορα κτήματα, πλούσια σπίτια, σκιερά δάση στις παρυφές της και ένα μεγάλο και βαθύ ποτάμι που τη διέσχιζε απ'άκρη σ'άκρη. Οι κάτοικοι της πολιτείας ήταν χαμογελαστοί και εύθυμοι και τους άρεσαν πολύ οι γιορτές και οι χοροί. Τα κελάρια των σπιτιών ήταν πάντα γεμάτα ως επάνω και από όλες τις καμινάδες έβγαινε καπνός.
     Ο άρχοντας που κυβερνούσε την πολιτεία ήταν πολύ περήφανος γι'αυτήν και καμάρωνε. Και όποιος ξένος περνούσε από εκεί έπρεπε υποχρεωτικά να μείνει στο παλάτι του τουλάχιστον ένα βράδυ, έτσι ώστε ο άρχοντας να τον ξεναγήσει στις ομορφιές της πολιτείας του. Και ο άρχοντας τον συνόδευε παντού και δεν τον άφηνε να φύγει, παρά μόνο όταν ο ξένος έμενε έκπληκτος από τα όσα θαυμαστά έβλεπε.
     Μια μέρα βρέθηκε στην πολιτεία μια ξένη γυναίκα, που φορούσε στο κεφάλι της ένα στεφάνι από κλαδιά ροδιάς και φτερά παγωνιού. Όπως το συνήθιζε, ο άρχοντας την προσκάλεσε στο παλάτι του και την ξενάγησε στην πολιτεία του, φουσκώνοντας από περηφάνεια. Όμως η ξένη γυναίκα δεν έδειχνε να εντυπωσιάζεται με τίποτα, και ο άρχοντας αυτό δεν μπορούσε να το δεχτεί.
     - Μα, έχεις δει ομορφότερη πολιτεία από αυτήν εδώ; τη ρώτησε ο άρχοντας.
     - Φυσικά, απάντησε εκείνη. Η δική μου χώρα είναι απείρως ωραιότερη.
     - Και μήπως έχεις δει πιο εύφορα κτήματα από τα δικά μας; ρώτησε ξανά ο άρχοντας.
     - Εννοείται, απάντησε εκείνη. Τα πιο εύφορα κτήματα που έχω δει στη ζωή μου βρίσκονται στη χώρα μου και τα πιο νόστιμα λαχανικά και φρούτα παράγονται σε αυτά τα κτήματα.
     - Αλλά μη μου πεις ότι έχεις δει στη ζωή σου ομορφότερα και πυκνότερα δάση από τα δικά μας!
     - Το ομορφότερο δάσος που έχω δει στη ζωή μου βρίσκεται στη χώρα μου και είναι τόσο πυκνό που οι ακτίνες του ήλιου δεν το διαπερνούν.
     - Δεν μπορεί, απάντησε ο άρχοντας, κάτι θα υπάρχει στη χώρα σου που δεν είναι καλό.
     - Αποκλείεται, είπε η ξένη. Η χώρα μου είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου ολόκληρου.
     Ο άρχοντας δεν ήθελε να το πιστέψει.
     - Αν θέλεις, σε προσκαλώ να έρθεις στη χώρα μου και να δεις με τα ίδια σου τα μάτια όσα θαυμαστά υπάρχουν στη χώρα μου, είπε η ξένη. Θα σε ξεναγήσω εγώ η ίδια, όπως με ξενάγησες κι εσύ.
     Ο άρχοντας δέχτηκε την πρόσκληση και την επόμενη μέρα, με την αυγή του ήλιου, η πιο επιβλητική άμαξα του παλατιού τούς περίμενε μπροστά στην είσοδο, για να τους μεταφέρει στον προορισμό τους.
     Ταξίδεψαν δέκα μέρες και δέκα νύχτες, με μικρές ενδιάμεσες στάσεις σε κάποια από τα πανδοχεία που συναντούσαν στη διαδρομή, και την ενδέκατη μέρα το πρωί η άμαξα έφτασε στα σύνορα της ξένης χώρας.
     - Καλώς ήρθες στη χώρα μου, είπε η ξένη γυναίκα.
     Το στεφάνι της από κλαδιά ροδιάς και φτερά παγωνιού είχε μεταμορφωθεί σε ένα ολόχρυσο στέμμα, γεμάτο σπάνια πετράδια, και το μακρύ της φόρεμα είχε μεταμορφωθεί σε ένα πανέμορφο, μεταξωτό φόρεμα.
     - Καλώς ήρθες στη μαγική μου χώρα, ξαναείπε η γυναίκα, που απ'ό,τι φαινόταν, ήταν η βασίλισσα αυτής της χώρας.
     Ο άρχοντας κοίταζε σαν μαγεμένος. Ήταν πράγματι μια πολύ όμορφη χώρα, με πανύψηλα, εύρωστα δέντρα, με πλακοστρωμένους, καθαρούς δρόμους, με πλούσια κτήματα, με χαμογελαστούς ανθρώπους... Στις πόλεις που συνάντησαν τα σπίτια ήταν όλα μεγάλα και όμορφα, με όμορφους κήπους και αυλές. Στις πλατείες υπήρχαν όμορφα αγάλματα, και από τα συντριβάνια - πράγμα πολύ παράξενο - έτρεχε χρυσό νερό!
     - Βλέπεις; ρώτησε η βασίλισσα. Δεν είναι η χώρα μου η πιο όμορφη του κόσμου;
     Ο άρχοντας δεν ήξερε τι να πει. Ήταν πράγματι εντυπωσιασμένος, αλλά δεν ήθελε να παραδεχτεί και ότι η δικιά του πολιτεία ήταν λιγότερο όμορφη...
     - Όμορφη είναι, απάντησε, δε λέω, όμως συνεχίζω να πιστεύω ότι η δική μου είναι πιο όμορφη.
     - Τότε έλα μαζί μου στο παλάτι μου και θα αλλάξεις γνώμη, είπε η βασίλισσα.
     Ε, εκεί ο άρχοντας είδε πράγματα που δεν τα είχε δει ούτε στο όνειρό του! Το παλάτι ήταν τεράστιο, με μεγάλα δωμάτια που τα στόλιζαν πολυέλαιοι με πολύτιμα πετράδια, οι σκάλες ήταν φτιαγμένες από τα ομορφότερα μάρμαρα που είχε δει ποτέ στη ζωή του, τα ρούχα που φορούσαν οι υπηρέτες ήταν φτιαγμένα από βελούδο, καλύτερα από τα καλύτερα δικά του ρούχα... Η βασίλισσα τον οδήγησε και στους κήπους του παλατιού, όπου όλα τα δέντρα ήταν φορτωμένα με παράξενα φρούτα και όπου όλα τα ζώα μιλούσαν...
     - Λοιπόν; είπε η βασίλισσα. Τι έχεις να πεις τώρα;
     - Επιμένω στην άποψή μου, είπε ο άρχοντας.
     - Μεγάλο ελάττωμα ο εγωισμός, ακούστηκε να λέει μια γάτα, που περνούσε εκείνη την ώρα από μπροστά τους.
     - Ναι, απάντησε μια χήνα που πήγαινε βόλτα με τα παιδιά της. Αλλά και η υπερβολική περηφάνεια δεν πάει πίσω...
     - Θα μείνεις να φάμε μαζί, έτσι; είπε η βασίλισσα.
     Ο άρχοντας δεν μπορούσε να αρνηθεί.
     Γύρισαν στο παλάτι, όπου τους περίμενε στρωμένο ένα τεράστιο τραπέζι με όλων των λογιών τις λιχουδιές. Τα σερβίτσια ήταν φτιαγμένα από την πιο φίνα πορσελάνη που είχε δει ποτέ του ο βασιλιάς, και τα μαχαιροπήρουνα ήταν από ατόφιο χρυσάφι. Ο άρχοντας δεν ήξερε τι να πρωτοδοκιμάσει.
     Όταν τελείωσαν το φαγητό τους, είχε πια βραδιάσει.

     - Κοιμήσου απόψε εδώ και το πρωί επιστρέφεις στον τόπο σου, είπε η βασίλισσα.
     Έτσι και έγινε και ο άρχοντας κοιμήθηκε στο πιο μαλακό κρεβάτι που είχε κοιμηθεί ποτέ του.
     Το επόμενο πρωί, ο προσωπικός υπηρέτης του άρχοντα τον ξύπνησε έντρομος.
     - Άρχοντά μου, του είπε, συγγνώμη που σας ξυπνώ τόσο απότομα, αλλά αυτό πρέπει να το δείτε: ο ουρανός βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας!
     - Πώς; είπε ο άρχοντας, που προσπαθούσε να ξυπνήσει και ταυτόχρονα να καταλάβει πώς είχε βρεθεί στο δικό του κρεβάτι.
     - Ο ουρανός βρίσκεται εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται η γη!
     Πετάχτηκε από το κρεβάτι του ο άρχοντας και έτρεξε στο παράθυρο. Και είδε ότι ο ουρανός είχε γεμίσει με λουλούδια, κτήματα και δρόμους, ενώ η γη ήταν γαλάζια και είχε και μερικά σύννεφα. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ένιωσε να κόβονται τα πόδια του. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε ένα γράμμα που υπήρχε δίπλα στο μαξιλάρι του. Έτρεξε, το πήρε, το άνοιξε, και διάβασε:
     " Όταν κάποιος, από εγωισμό, αρνείται να παραδεχτεί αυτό που του λένε τα μάτια του, σίγουρα δε θα έχει κανένα πρόβλημα, ακόμα κι αν έρθουν τα πάνω κάτω. Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία."
     Το γράμμα δεν είχε υπογραφή, όμως ο άρχοντας κατάλαβε από ποιον ήταν. Και αναθεμάτισε την τύχη του, που δεν είχε καταλάβει ότι η τελευταία του φιλοξενούμενη δεν ήταν απλά μια βασίλισσα. Δεν είχε, όμως, άλλη επιλογή, από το να κάνει αυτό που έλεγε το γράμμα.
     Και από τότε, η πανέμορφη πολιτεία του άρχοντα ζούσε μια ανάποδη ζωή, και κανείς δεν την ξαναεπισκέφτηκε. Μόνο όταν έβρεχε μπορούσε κάποιος να δει τις αντανακλάσεις της μέσα σε μια συγκεκριμένη λακκούβα...

Κυνηγετική περίοδος

     Από μακριά ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Δύο κεφάλια πρόβαλαν αργά-αργά, ανάμεσα από τις καλαμιές.

     - Μπα, τίποτα, είπε ο ένας.

     - Τίποτα, είπε και ο άλλος.

     Ξανακρύφτηκαν.

     - Αυτή η αναμονή με σκοτώνει, είπε ο ένας.

     - Και εμένα, είπε ο άλλος.

     - Λες να μην έρθουν φέτος; ρώτησε ο ένας.

     - Δε νομίζω, απάντησε ο άλλος. Αφού είναι η εποχή τους.

     - Σωστά.

     - Όπου να'ναι θα φανούν στον ορίζοντα, θα δεις.

     - Ναι.

     - Ας περιμένουμε, λοιπόν.

     - Ας περιμένουμε.

     Πέρασε ένα ολόκληρο λεπτό.

     - Δύσκολο πράγμα το κυνήγι, έσπασε τη σιωπή ο ένας.

     - Απαραίτητο όμως.

     - Ναι. Αλλά είναι κρίμα να σπαταλάς τα σκάγια σου χωρίς να σκοτώνεις τίποτα της προκοπής.

     - Πρέπει να είσαι και τυχερός.

     - Παλιότερα, θυμάμαι, ήταν όλα καλοθρεμμένα και στρουμπουλά, με ένα μόνο περνούσε μια ολόκληρη οικογένεια. Ενώ τώρα...

     - Ε, τι να γίνει που έχουν μειωθεί οι βιότοποί τους; Πού να βρουν φαγητό κι αυτά τα έρμα, να χορτάσουν, να στρουμπουλέψουν;

     - Τουλάχιστον τον Αύγουστο έρχονται πολλά από δαύτα.

     - Ναι, τα κοπάδια του Ιουνίου και του Ιουλίου είναι μικρότερα, ειδικά του Ιουνίου.

     - Και το Σεπτέμβριο έρχονται κάποια.

     - Ναι, αλλά όπως και να το κάνεις, ο Αύγουστος είναι ο μήνας ο καλός.

     - Αλλά και πάλι πρέπει να είσαι τυχερός. Πρέπει να σκοτώσεις όσα χρειάζεσαι, για να βγάλεις όλο τον χρόνο.

     - Μου φαίνεται ότι δεν έχουμε κάτσει σε καλό μέρος. Εκεί πιο κάτω που είναι τα μπαράκια είναι καλύτερο πέρασμα.

     - Τι να σκοτώσεις εκεί κάτω, καημένε; Κάτι ψωρόπουλα, μόνο, τα καλά τα έχουν πιάσει ήδη οι ιδιοκτήτες των μπαρ.

     - Δεν ξέρω, αλλά τόση ώρα και δεν έχει περάσει τίποτα. Μήπως να κατεβαίναμε προς τη θάλασσα;

     - Εκεί έχουν ήδη πιάσει τα πόστα τα μπιτς μπαρ και οι καντίνες με τις ξαπλώστρες, δε νομίζω να έχει μείνει κανένα για εμάς...

     - Και, δηλαδή, εδώ είναι καλύτερα;

     - Φυσικά και είναι, δυο βήματα από το λιμάνι και άλλα πέντε από το αεροδρόμιο, δίπλα ακριβώς από τον κεντρικό δρόμο. Όλα από εδώ θα περάσουν, θέλουν δε θέλουν.

     - Ναι, αλλά τα περισσότερα τα έχουν ήδη πιάσει τα ολ ινκλούσιβ ξενοδοχεία... Δέκα-δέκα τα πιάνουν.

     - Μόνος σου το είπες: τα περισσότερα. Όσα ξεφεύγουν από εκεί, μοιραία θα πέσουν επάνω μας. Έχε μου εμπιστοσύνη.

     - Καλά, μας βλέπω να πεθαίνουμε της πείνας φέτος...

     - Εγώ, πάλι, έχω άλλη άποψη... Να, δες εκεί κάτω...

     - Πού;

     - Εκεί, στα ανοιχτά, λίγο πίσω από το απέναντι νησάκι: πλοίο δεν είναι αυτό;

     - Ναι, έτσι φαίνεται.

     - Και λίγο πιο αριστερά, στο βάθος, και εκείνο με πλοίο δεν μοιάζει;

     - Μάλλον.

     - Και, για κοίτα και τον ουρανό, το βλέπεις το αεροπλάνο που πλησιάζει;

     - Ναι.

     - Ε, να δεις που όλα αυτά έρχονται εδώ! Και πρέπει να είναι γεμάτα!

     - Αμήν, Παναγία μου!

     - Θυμήσου: πρώτα αφήνουμε να χτυπήσουν τα ολ ινκλούσιβ, και όσα τούς ξεφύγουν, έτσι ζαλισμένα και τρομαγμένα που θα είναι, τα περιλαμβάνουμε εμείς.

     - Τρέμω από τη συγκίνηση!

     - Να μην τρέμεις καθόλου, θέλεις να βαράς στον γάμο του Καραγκιόζη;

     - Αυτή τη στιγμή την περίμενα από πέρυσι!

     - Και εγώ, αλλά δεν κάνω έτσι!

     - Έχεις δίκιο.

     - Πρέπει να είμαστε συγκεντρωμένοι, αλλιώς θα τη χάσουμε την ευκαιρία μας. Θυμάσαι τι έγινε πέρυσι;

     - Καλά τα πήγαμε πέρυσι.

     - Ναι, καλά τα πήγαμε, επειδή ήμαστε συγκεντρωμένοι. Και φέτος καλά θα τα πάμε, θα δεις, τα πλοία είναι πράγματι γεμάτα!

     - Θα πάρω τη γυναίκα μου...

     - Ναι, αλλά μην αργείς, σε λίγο φτάνουν...

     - Έλα, γυναίκα, έρχονται και είναι πολλά! Έχω καλό προαίσθημα, ετοίμασε τον καταψύκτη, μου φαίνεται θα τον γεμίσουμε και φέτος!

     Στα καταστρώματα των πλοίων και στα καθίσματα του αεροπλάνου, τα ανυποψίαστα πορτοφόλια ετοιμάζονταν να αποβιβαστούν...

Τέλος αποστολής

     Όταν η Πίπη αναλαμβάνει μια αποστολή, την αναλαμβάνει για τα καλά. Από τη στιγμή που ανέλαβε, λοιπόν, να βρει το εξαφανισμένο καλοκαίρι, ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί στο κατόπι του.

     Όπως την είχε συμβουλέψει ο Αντώνης Ξετρυπώνης, η Πίπη έφτιαξε βιαστικά τη βαλίτσα της, και στη συνέχεια πήγε στο λιμάνι, από όπου πήρε το πρώτο πλοίο που έφευγε. Και το πρώτο πλοίο που έφευγε πήγαινε σε ένα νησί, οπότε και η Πίπη πήγε σε εκείνο το νησί.

     Ήδη από το πλοίο, η Πίπη ξεκίνησε την έρευνά της. Και δεν άργησε να εντοπίσει ένα-δυο άτομα, που ταίριαζαν στις περιγραφές του αγνοούμενου. Όμως, τελικά, κανένας από τους δύο δεν ήταν το καλοκαίρι: ο ένας συνοδευόταν από μία γυναίκα και ένα μωρό, κάτι που ήταν αδύνατο να έχει προκύψει στη ζωή του καλοκαιριού μέσα στις μέρες που είχε εξαφανιστεί, ενώ ο άλλος αποδείχτηκε πως ήταν γυναίκα, με πολύ κοντό μαλλί.

     Όπως όλοι ξέρουμε, βέβαια, η Πίπη δεν πτοείται από τέτοιου είδους αναποδιές, οπότε μόλις πάτησε το πόδι της στην ξηρά, ξεκίνησε με νέα όρεξη και νέα ορμή, για να βρει το καλοκαίρι. Στον ουρανό δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο και η θάλασσα ήταν λάδι. Κάτι της έλεγε ότι βρισκόταν πολύ κοντά στον στόχο της.

     Το νησί είχε κατακλυστεί από κόσμο και ήταν ιδανική κρυψώνα για κάποιον που θα ήθελε να χαθεί μέσα στο πλήθος. Η ζέστη ήταν μεγάλη, αλλά η Πίπη φορούσε γυαλιά ηλίου και καπέλο, και είχε μάθει από έναν Ινδιάνο ανιχνευτή πώς να εντοπίζει τις πιο δροσερές σκιές. Το βλέμμα της σάρωνε δεξιά-αριστερά, και κοίταζε με ιδιαίτερη επιμονή τους άντρες με τη νεανική κορμοστασιά που είχαν λίγο μακριά μαλλιά και μούσι. Ίσως κάποιος από αυτούς να έκρυβε κάποιο ένοχο μυστικό, μια μυστική ταυτότητα, ίσως, μια μάνα να τον αναζητά και να δίνει φακέλους με μωβ περιεχόμενο στον Αντώνη Ξετρυπώνη, τον διάσημο ντεντέκτιβ…

     Οι πρώτες έρευνες απέβησαν άκαρπες. Ίσως το καλοκαίρι να είχε αποτραβηχτεί κάπου μακριά από τη φασαρία του κόσμου, σκέφτηκε η Πίπη. Συνέχισε, λοιπόν, την αναζήτησή της στις παραλίες… Βραχώδεις, με βότσαλα, με χαλίκι, με άμμο, όλες τις γύρισε η Πίπη. Ρωτούσε τους γλάρους, μέχρι και τα ψαράκια που κολυμπούσαν έξω-έξω στη θάλασσα ρωτούσε, αλλά κανείς δεν ήξερε πού κρυβόταν το καλοκαίρι.

     Μια μέρα που είχε πάει σε μια μεγάλη, αμμώδη παραλία για έρευνα, η Πίπη ένιωσε πραγματικά πολύ απογοητευμένη. Τόσα χιλιόμετρα αμμουδιά, και να μην υπάρχει πουθενά το καλοκαίρι; Αφού το ένιωθε, κάπου εκεί κοντά βρισκόταν…

     Και εκεί που το βλέμμα της πλανιόταν στην παραλία, είδε μια κοπέλα καθισμένη στην άκρη ενός βράχου. Η κοπέλα είχε πλούσια, μακριά, μάλλον ξεχτένιστα μαλλιά. Φύκια και αστερίες είχαν πιαστεί μέσα τους, αλλά η κοπέλα δε φαινόταν να νοιάζεται. Η Πίπη σκέφτηκε ότι μια τέτοια κοπέλα ίσως και να ήξερε πού βρισκόταν το καλοκαίρι και πλησίασε. Η κοπέλα άκουσε την Πίπη που πλησίαζε και γύρισε να την κοιτάξει. Και τότε η Πίπη είδε και κάτι άλλο: η κοπέλα είχε ουρά!

     - Όλα καλά; ρώτησε η κοπέλα την Πίπη, που είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα.

     - Γοργόνα! είπε η Πίπη γεμάτη θαυμασμό.

     - Πού’ν’την; ρώτησε η γοργόνα και κοίταξε γύρω της.

     Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκτός από την Πίπη εκεί κοντά.

     -Α, εμένα εννοείς, είπε η γοργόνα.

     - Δεν είχα ξαναδεί γοργόνα από κοντά, είπε η Πίπη.

     - Γενικά τους αποφεύγουμε τους ανθρώπους, είπε η γοργόνα, όμως τσακώθηκα με τη μάνα μου και ήθελα να κάτσω κάπου μακριά από τις γοργόνες.

     - Υπάρχουν πολλές;

     - Το πολύ και το λίγο είναι σχετικό, όταν τσακώνομαι με τη μάνα μου και το δύο πολύ μου φαίνεται…

     - Δύο γοργόνες υπάρχουν μόνο;

     - Όχι, βέβαια, υπάρχουν πολύ περισσότερες…

     - Και πού ζείτε;

     - Δεν πιστεύεις στ’αλήθεια ότι θα σου πω, δεν είμαι τόσο χαζή… Τι, δηλαδή, να σου πω ότι ζούμε μέσα στη θάλασσα, όπου υπάρχουν κοράλλια, και να έρθετε να μας πάρετε τα κοράλλια και να μας χαλάσετε τα σπίτια μας;

     - Εκεί που υπάρχουν κοράλλια ζείτε;

     - Όχι, αλλά θα μπορούσαμε…

     - Πολύ αινιγματικά μιλάς.

     - Το ξέρω, όλοι μου το λένε…

     - Όμορφα μαλλιά έχεις…

     - Α, ευχαριστώ!

     - … αλλά μήπως θέλουν λίγο χτένισμα;

     - Τι εννοείς; Στο καλύτερο κομμωτήριο πηγαίνω! Τρεις ώρες μου τα έφτιαχνε η κομμώτρια!

     - Δηλαδή, αυτό που βλέπω είναι προϊόν κομμωτηρίου;

     - Φυσικά! Τι είμαι, καμία φτωχογοργόνα; Εγώ είμαι από καλή οικογένεια, να ξέρεις!

     - Δεν ήθελα να σε προσβάλω…

     - … Η μητέρα μου είναι δεύτερη ξαδέρφη της γνωστής γοργόνας.

     - Της αδερφής του Μεγαλέξανδρου;

     - Γιατί; Υπάρχει κι άλλη;

     - Η Άριελ.

     - Ποια; Αυτή η ατάλαντη ηθοποιός; Σιγά τη διασημότητα!

     - Ώστε ξέρεις την αδερφή του Μεγαλέξανδρου;

     - Όχι προσωπικά, αλλά και ποιος δεν την ξέρει!

     - Θα ήθελα πολύ να τη γνωρίσω…

     - Δεν υπάρχει περίπτωση να τη γνωρίσεις.

     - Γιατί;

     - Πρώτον, επειδή είναι μια διασημότητα και δεν καταδέχεται να γνωρίζει όποιον κι όποιον, και δεύτερον, επειδή βρίσκεται σε ίδρυμα.

     - Σε ίδρυμα;

     - Ναι. Είναι το Ίδρυμα για την Αποκατάσταση Ψυχικών Διαταραχών…

     - Έχει ψυχικές διαταραχές;

     - Για να ψάχνει το Μεγαλέξανδρο τόσα χρόνια και να μη λέει να καταλάβει ότι δε θα τον βρει ποτέ, εσύ τι λες;

     - Θα βγει ποτέ από εκεί;

     - Να σου πω, ο θεράπων γοργονογιατρός λέει πως υπάρχουν πολλές ελπίδες, η εμπειρία όμως λέει ότι καμία γοργόνα δεν ξαναβγήκε από ίδρυμα αποκατάστασης.

     - Κρίμα.

     - Αλλά, και να βγει, τι νομίζεις; Θα είναι η ίδια;

     - Δε θα είναι, λες;

     - Πω,πω! είπε ξαφνικά η γοργόνα. Πέρασε η ώρα, και έχω ραντεβού για απολέπιση!

     - Μια χαρά το βλέπω το πρόσωπό σου…

     - Ποιο πρόσωπο; Στην ουρά κάνω απολέπιση!

     - Μισό λεπτό, πριν φύγεις, να σε ρωτήσω κάτι…

     - Αν χάσω το ραντεβού, θα περιμένω ένα μήνα για νέο, δε θα βλέπομαι σου λέω!

     - Μια στιγμή, μήπως είδες το καλοκαίρι;

     - Το ποιο;

     - Το καλοκαίρι.

     - Το γνωστό;

     - Το γνωστό.

     - Δεν ξέρω, είδα τις προάλλες έναν νεαρό που του έμοιαζε…

     - Πώς ήταν;

     - Ξανθός, ηλιοκαμμένος, με φαρδιές πλάτες…

     - … Και;

     - Πρέπει να κολυμπάει, τέτοιες πλάτες δεν τις έχει όποιος κι όποιος…

     - … Και;

     - Εμένα μου αρέσουν πολύ οι φαρδιές πλάτες στον άντρα, όχι πολύ φαρδιές, βέβαια…

     - Πού ήταν;

     - …αλλά αυτός τις είχε όσο φαρδιές έπρεπε, ωραίο παιδί, ελεύθερος νομίζω πως είναι… δε νομίζω να του κακοπέσει μια γυναίκα με ουρά, εξάλλου τι είναι η ουρά, ένα άκρο είναι, είπα ουρά και θυμήθηκα, πρέπει να βιαστώ, θα χάσω την απολέπιση!

     - Περίμενε!

     - Άλλη φορά, τώρα βιάζομαι!

     - Πού το είδες το καλοκαίρι;

     - Σε ένα καράβι, που έφευγε από το νησί!

     Και καθώς η Πίπη έβλεπε την ουρά της γοργόνας να βυθίζεται μέσα στα τυρκουάζ νερά, νιώθοντας απέραντη απογοήτευση, χτύπησε το κινητό της τηλέφωνο. Ήταν ο Αντώνης Ξετρυπώνης. Ήθελε να την ενημερώσει ότι η αποστολή της είχε λήξει. Το καλοκαίρι είχε επιστρέψει τελικά στο σπίτι του.

     - Μάλλον έμαθε ότι το αναζητούσες και αποφάσισε να επιστρέψει από μόνο του, είπε ο Αντώνης Ξετρυπώνης.

     Η Πίπη έμεινε μόνη της στην παραλία. Όλα είχαν πάει καλά. Το καλοκαίρι είχε επιστρέψει, ο Αντώνης Ξετρυπώνης είχε διατηρήσει τη φήμη του εξαιρετικού ντετέκτιβ, και η Πίπη είχε γνωρίσει μια γοργόνα αυτοπροσώπως… Μόνο πως δεν είχε ζητήσει από τη γοργόνα να τη βγάλει φωτογραφία. Δεν το είχε σκεφτεί, κρίμα… Και για να απαλύνει την απογοήτευσή της κάπως, η Πίπη φωτογράφισε έναν τεράστιο κροκόδειλο που βρισκόταν εκεί παραπέρα…

Σημ: Η φωτογραφία είναι δικιά μου

Purple Alert

     Μια λεπτή φιγούρα διαγράφτηκε στο θολό τζάμι της πόρτας και αμέσως μετά ακούστηκαν δύο χτυπήματα.

     - Περάστε, είπε ο Αντώνης Ξετρυπώνης.

     Η γυναίκα που μπήκε στο γραφείο ήταν καλοντυμένη. Η υψηλή κοινωνική της θέση φώναζε από μακριά, ιδιαίτερα για κάποιον με τη δική του διορατικότητα.

     - Ο κύριος Ξετρυπώνης; ρώτησε η γυναίκα.

     - Αυτοπροσώπως, είπε ο Αντώνης Ξετρυπώνης και της έδειξε να καθίσει. Θα πάρετε κάτι;

     Η γυναίκα έγνεψε όχι.

     - Είστε η τελευταία μου ελπίδα, κύριε Ξετρυπώνη, είπε. Κανείς άλλος δεν μπορεί να με βοηθήσει.

     Φορούσε ακόμα τα μαύρα γυαλιά ηλίου και δεν έκανε καμία κίνηση να τα βγάλει. Στο δεξί της χέρι κρατούσε ένα πάνινο μαντήλι με κεντημένο μονόγραμμα. Ο Αντώνης Ξετρυπώνης ήπιε μια γουλιά καφέ. Κάηκε λίγο, αλλά δεν το έδειξε.

     - Από ό,τι καταλαβαίνω, πρόκειται για εξαφάνιση, είπε. Και, όχι να το περηφανευτώ, αλλά οι εξαφανίσεις είναι η ειδικότητά μου.

     - Μα γι’αυτό απευθύνθηκα στο γραφείο σας. Είμαι πραγματικά απελπισμένη. Για να καταλάβετε, μέχρι σε χαρτορίχτρες πήγα.

     - Σε χαρτορίχτρες;

     - Ναι, στις καλύτερες, εννοείται… Αλλά καμιά τους δεν μπόρεσε να με βοηθήσει. Η κυρα-Τασούλα το μόνο που μου βρήκε ήταν ένας σπαθάτος, έτσι μου είπε, η κυρα-Δόμνα μου είπε και τον καφέ, ένα Α είναι στον δρόμο μου… Μέχρι και στον Χασάν, τον υπνωτιστή πήγα.

     - Και;

     - Από ό,τι φαίνεται, ήμουν ο Περικλής.

     - Ο αρχαίος;

     - Αμ’τι, ο νέος; Αν ήμουν ο νέος, θα είχα και επώνυμο.

     - Σωστά. Στην αστυνομία απευθυνθήκατε;

     - Δημόσιοι υπάλληλοι! Πού να καταλάβουν τον πόνο της μάνας;

     - Ώστε ο γιος σας είναι που εξαφανίστηκε;

     - Ναι, ο μοναχογιός μου… αλλά πώς το ξέρατε ότι έχω γιο;

     - Όλος ο κόσμος το γνωρίζει, δεν είστε και τόσο άγνωστη…

     - Ώστε με γνωρίζετε;

     - Ε, έκανα μια στοιχειώδη έρευνα: χήρα γνωστού μεγιστάνα του τύπου, με αμύθητη περιουσία, που τη συνδέουν δεσμοί αίματος με κάποια υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, πρέσβειρα της Ουνέσκο τα τελευταία δέκα χρόνια και προσκεκλημένη ομιλήτρια στην τελευταία συνάντηση των G8… Ο λόγος σας ήταν πολύ ενδιαφέρων, τον παρακολούθησα στο διαδίκτυο.

     - Άρα γνωρίζετε τι θέλω από εσάς.

     - Φυσικά… Πότε εθεάθη ο γιος σας τελευταία φορά;

     - Εγώ τον είδα πριν από τρεις εβδομάδες, αλλά άκουσα ότι εθεάθη στο εξωτερικό, σε διάφορες χώρες.

     - Ναι, το είχαν πει και στις ειδήσεις.

     - Λοιπόν; Θα το αναλάβετε, κύριε Ξετρυπώνη; Τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα, όπως γνωρίζετε, εξάλλου…

     - Όπως σας είπα, κυρία μου, οι εξαφανίσεις είναι η ειδικότητά μου. Αφήστε το επάνω μου.

     Η γυναίκα έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα της.

     - Εδώ θα βρείτε μερικά χρήματα για τα πρώτα σας έξοδα. Σας αφήνω και μία κάρτα με το τηλέφωνό μου.

     Ο Αντώνης Ξετρυπώνης έπιασε το φάκελο και τον μισάνοιξε. Αν δεν είχε αχρωματοψία, το χρώμα που διέκρινε ήταν το μωβ.

     - Θα σας ενημερώνω για όλες τις εξελίξεις , είπε.

     - Περιμένω νέα σας το συντομότερο.

     Η πόρτα του γραφείου έκλεισε και η γυναικεία φιγούρα που διαγράφτηκε στο θολό τζάμι απλώθηκε, έγινε πιο αχνή, και ύστερα εξαφανίστηκε. Ο Αντώνης Ξετρυπώνης πάτησε ένα κουμπί που βρισκόταν στη δεξιά πλευρά του γραφείου του. Η πόρτα που βρισκόταν στην μία πλευρά του γραφείου μισάνοιξε και από μέσα πρόβαλε το κεφάλι της Πίπης.

     - Άκουσες; τη ρώτησε.

     - Ναι.

     - Θα πας;

     - Γιατί όχι; Δεν είμαι εγώ η πιο πολύτιμη εξωτερική συνεργάτις σου;

     - Φεύγεις απόψε κιόλας.

     - Για πού;

     - Για όπου πάει το πρώτο πλοίο, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε... Πάρε μαζί σου και διαβατήριο, ο εξαφανισμένος έχει θεαθεί και στο εξωτερικό.

     - Εξωτερικό; Ωραία, είπε η Πίπη.

     - Δεν είναι σίγουρο, ίσως τον εντοπίσεις και στην Ελλάδα, είπε ο Αντώνης Ξετρυπώνης.

     - Κανένα πρόβλημα, είπε η Πίπη. Και ποιος είπαμε ότι είναι ο εξαφανισμένος;

     - Το καλοκαίρι, είπε ο Αντώνης Ξετρυπώνης και ήπιε μια γουλιά καφέ.